58^ste int. 4 daagse van Apeldoorn

Dinsdag 12 juli

Dag 1

Voor we aan de wandel kunnen moeten we ons eerst aanmelden. De meeste mensen doen dat op maandag tussen 13u en 16u. We lopen om het gebouw weg en het bos in. Veel nieuwe dingen zullen we hier niet zien. Toch als we langs het hekwerk van het voetbalterrein lopen zien we wat nieuws. We gaan over een  nieuw bruggetje heen. Door het bos en wat later over het spoor. Weer kort door het bos en dan het fietspad op. De drukke straat over wat door een woonwijk en opnieuw het bos in. We zijn niet ver van de rust af als Marco en Bert Timmermans samen met Fred voorbij komen. Bij de 1^ste rust op 6,1 km babbelen we wat met Henny en Fokka.

Het gaat verder en dan merk je dat de wereld klein is. We passeren een man die opeens roept; Dat is toeval! Die man was degene die zaterdag bij ons op het bankje aan de IJssel kwam zitten. Het gaat naar Beekbergen waar we samen lopen met motormuis Jan. Het gaat over het spoor van de stoomrein. Wel in geluid maar niet in beeld dichtbij. Wat verder komen we bij een stationnetje en lopen langs div. vakantieparken. De foto wordt gemaakt op de splitsing. Zoals het jaren was ging het rechtdoor terwijl de 30 km naar de waterval loopt. We lopen over het gevaarlijkste wandelpad van Nederland, n.l. langs het spoor. Een stukje lopen we samen met Fred. Na de waterval die wij van de andere zijde bekijken dan de 30 km gaat Fred er weer vandoor. Wij lopen naar Loenen waar we anders door de woonwijk lopen dan andere jaren. We gaan het bos in en na een tijdje komen we op de splitsing/rust. Het was duidelijk dat er nieuwe mensen de catering had overgenomen. Er was n.l. niet eens een stoel om op te zitten! Voor ons was dat niet zo heel erg maar als je 50 km loopt kom je hier 2 keer, zonder zitten dus! Willy en Rianne komen net terug van het rondje als we daar zijn. We lopen verder om een zitplaats op te zoeken want rust betekend zitten. We crossen door het bos en komen bij de sprengen uit. We lopen erlangs en zien dan een bankje.

Na onze rust lopen we Olfert in de armen. Hij loopt dit jaar de 50 km. We blijven met hem samen lopen tot aan de volgende rust camping De Hertenhorst. Ik was gisteren door een mug gestoken en die begon nu ondanks een dosis after bite dikker te worden. Even langs de EHBO die vonden dat het gekoeld moest worden. Na onze rust gaat het verder samen met Olfert, even later komen ook Marco en Bert erbij. Het is een gezellige boel. Het gaat door het bos die we even verlaten om een drukke weg over te steken. We lopen nu al gauw naar de wagenrust. Hier verdwijn ik opnieuw in de EHBO tent om te koelen. Ook de laatste km leggen we samen af met Marco en Bert. Bert blijkt net zoals ik bang te zijn voor honden waardoor hij mij van schrik in een brandnetel duwt. Er wordt druk gebabbeld en men weet gezelligheid kent geen tijd dus de finish komt snel in beeld. Henk Vink staat op het punt van vertrek als wij aankomen lopen. Opnieuw verdwijn ik naar het EHBO hutje om te koelen. Men vind het er niet goed uitzien en verwijst mij naar de huisartsenpost. Na veel papierwerk krijg ik de diensdoende arts niet eens te zien en wordt er niet eens na gekeken. Ik kreeg alleen te horen haal maar wat pilletjes, eerst wordt het erger en dan komt er pus uit en daarna zal het beter gaan. Maar als ik koorts krijg moest ik er wel naar laten kijken.

woensdag 13 juli

dag 2

Vandaag wordt een trieste dag. Niet omdat het de 13^de is maar het weer speelt niet mee. De hele dag zou het regenen. Bij aankomst merken we al dat het vandaag goed mis zal gaan. We bereiken de start met een lekke band. Ik moet als eerste naar de EHBO omdat er nu blaasje zijn gevormd op mijn been. Het been wordt eerst gekoeld en daarna afgeplakt om schuren en infectie te voorkomen. Bij hun was erg veel onbegrip over de reactie van de huisartsenpost. We gaan van start en lopen via de vooringang het terrein af. We zijn amper op weg of we hebben de eerste wijziging te pakken. Nou is traditie getrouw de 2^de dag erg lang dus het benieuwd ons wel of het korter is. We lopen door het bos en krijgen nog een wijziging. Veel valt er vandaag niet te vertellen buiten dat het nat is en iedereen gedeprimeerd de route volgt. Het is af en toe goed kijken wie voorbij komt want iedereen is gecamoufleerd door de regenkleding. We bereiken de 1^ste rust waar ik meteen naar de EHBO ga om te koelen. Ze stonden net niet op mij te wachten maar verwachte me binnenkort te zien.

We gaan verder en merken dat er veel mensen doorlopen. Niet zo gek met dit weer omdat je nergens echt beschut uit de regen kunt zitten. Behalve dan in de EHBO tent, dat is dan weer een voordeel als je wat hebt. We gaan verder, dringen het bos verder in en gaan door explosie gebied. Ze blijven hier maar munitie uit WO2 opruimen. Bij de splitsing zien we dat de 20 km badkleding nodig heeft. Een teken dat het hier al flink geregend heeft. We nemen onderweg het besluit om vanwege de lekke band de 30 km te lopen. Als we doorlopen op de 40 km lopen we het risico dat de autogarage dicht is en onze reserve band moet wel in orde gemaakt worden. Bovendien moet ik bij elke post mijn been koelen wat ook de nodige tijd vergt. Bij de volgende EHBO-post blijkt dat het afgeplakte deel begint los te laten door het nodige hemelwater. Bij het verwijderen van de restant pleister ga ik bijna van de sokken omdat het geïrriteerde deel om de plek zich heeft uitgebreid. Het wordt dan ook een mooi cadeautje zoals ze mijn been inpakken. Mij wordt op het hart gedrukt om bij de volgende post vooral te gaan koelen.

We draaien bij de splitsing af de 30 km op en horen van de controleurs dat dit meerdere wandelaars hebben gedaan. Natuurlijk niet iedereen vanwege een lekke band zoals wij maar vanwege dat ze de regen beu zijn. En laten we eerlijk zijn er zijn niet zo veel dagen waar het aan één stuk blijft regenen. Bovendien is iedereen stil en hangt nergens een gezellige sfeer. We lopen nu over het fietspad en gaan het bos in om diverse brede zandwegen te volgen. Als we de drukke weg oversteken staan daar de trouwe fans van Apeldoorn met een spekje of komkommer (beide mag ook!) die ze aan alle wandelaars aanbieden. Bij de EHBO wordt ik weer koud gezet. Het koelen doet goed alleen heb ik zelf de indruk dat het niet kleiner wordt. We moeten nu nog zo’n kleine 7 km tot de finish. Het gaat door het bos verder en even steekt de hoop de kop op omdat het wat minder regent. Maar dat was maar schone schijn het werd maar niet droog. Als je zo door de regen slentert zie je alles voor hetzelfde aan. Na, naar ons idee, een lange tijd komen we bij de auto aan. We halen de band er al af en zetten de reserve erop. Daarna kunnen we even de handen wassen en loop ik opnieuw naar de EHBO. Nu wordt de constructie van mijn been verwijderd, wat overigens een stuk soepeler gaat. Weer wordt even gekoeld en de afspraak om morgenvroeg opnieuw te verbinden.

donderdag 14 juli

dag 3

Was het gisteren al een trieste dag voor vandaag hebben ze ook niet veel goeds gemeld. Eerst even mijn  afspraak bij de EHBO en dan kunnen we net voor 7u weg. Bij vertrek regent het, motregen weliswaar maar ook daarvan wordt je goed nat. Bij de achteruitgang staat de krentenbol al op de wandelaars te wachten. We lopen het bos in waar men een beetje beschut kunt lopen. We cirkelen heen en weer en op en neer. Weer hangt er een trieste stemming om ons heen. De aangebrachte pleister is naar mijn idee half losgegaan. Ik begin behoorlijk pijn te krijgen want het schuurt net langs de blaasjes. Na 6,1 km hebben we op het Asselsepad de 1^ste rust waar ik meteen doordring tot bij de EHBO. Men moet opnieuw een stuk pleister verwijderen wat een ware kwelling is. Dan wordt er gekoeld en druk overlegt wat ze dan erom kunnen doen. De ene komt met een groot gaas en de ander met een soort gipsverband. Mijn been wordt ingepakt en de knie buig vrij gemaakt zodat ik aangenaam kan wandelen. Het voelt meteen een stuk beter en opgelucht gaan we op pad.

Vandaag volgt de splitsing met de 20 km sneller en ook de 30 km gaat vlug erna weg. Wij gaan op weg naar onze 2^de rust die al op 9,7 km is. Bij aankomst blijkt er helemaal geen rust te zijn (was niet komen opdagen?). Wederom voor de 40 km minder erg als voor de 50 km die hier 2 keer kwam! Iets verderop staat Gerrie met haar man als controle. Op het moment dat we daar staan te praten komt Willy (witheet!) en Rianne. Zoals de meeste 50 km lopers hadden zij de 1^ste rust overgeslagen om bij de volgende te rusten. Nu moesten zij ruim 28 km lopen voordat zij konden zitten. Gerrie vond het ook niet netjes dat de rust er niet was en probeerde te redde wat er te redden viel en bood de wandelaars een kopje koffie aan en was net verse aan het zetten toen wij aankwamen. We gaan verder naar de schaapskooi. Het duurde een hele tijd voor wij de schapen tegenkwamen. Wat een baan heeft die schaapherder, sta je een beetje te kijken hoe je schapen eten, en dat in de regen. We gaan nog over de heide met flinke wind tegen. We bereiken eindelijk radio kootwijk. Tijdens het koelen komen Bertus en Ronnie bij ons zitten. Ook motormuis Jan komt erbij. Hij heeft zoveel blaren waaronder bloedblaren dat hij het hier voor gezien houdt.

We gaan verder en blijven nu wat meer in de luwte. Als we door het kootwijkerzand gaan hebben we wat wind tegen maar het is even droog. We komen op het vakantiepark en lopen door naar halte Asselt. Daar is een grote EHBO-post waar ik weer ga koelen. Bertus en Ronnie lopen een stuk met ons mee over de smalle paadjes over de heide. Het gaat snel naar halte Asselt. Onder de snelweg door en het spoor over en we zijn er. We zijn net in de EHBO tent als het flink begint te regenen. Na het koelen moeten we toch echt gaan. Fijn is het niet omdat de motregen van vanmorgen heeft plaatsgemaakt voor plensbuien. We volgen het fietspad tot aan de controle waar we het bos worden ingestuurd. Zoals gewoonlijk was over het fietspad een stuk sneller. Normaal kun je in het bos nog zeggen dat je beschut bent maar hier gutste het water langs de boomstammen omlaag. We bereiken na aardig wat waterpartijen Hoog Soeren samen met Jo de police. We gaan het bos weer in waar we soms flink moeten uitwijken voor de enorme plassen water. Goh, zegt Theo de 20 km zal hier wel geen last van hebben gehad. Waarop ik zeg; nee die hebben de grond eerst aangestampt zodat nu het water niet weg kan! Helemaal verscholen en nat bedropen komen we bij de wagenrust aan. Deze moest tot 16.15u open zijn. Nu was het nog geen 16u en men kon niets meer krijgen. De EHBO was ook al flink aan het opruimen maar iedereen die bij hen aanklopte werd nog met veel vriendelijkheid en humor geholpen.

We gaan verder nadat ik uiteraard gekoeld ben. Het begint nu langzaam weer pijnlijk te worden maar het is goed vol te houden. We gaan door het bos terug naar de finish over zo’n 2,9 km. Soms omhoog en omlaag maar wat me nog het meeste verbaasde was de laatste heuvel. Kwamen we hier andere jaren ook zo terug? Ik kan het me niet herinneren maar het was een klein pittig heuveltje. Als we ons net afmelden plenst het nog eens flink. Nu vraag ik me toch af, hoe vaak maak je het mee dat 2 dagen achter elkaar zo blijft regenen!  

Vrijdag 15 juli

Dag 4

Vandaag alweer de laatste dag van deze 4 dgs. Als eerste meld ik mij weer bij de EHBO. Na goed overleg laat ik mijn been niet afplakken maar spreek af dat ik me bij de volgende post weer zal melden. We gaan op pad opnieuw aan de achter uitgang waar we vandaag een appeltje krijgen aangeboden. Door het bos en weer eruit. We moeten vandaag wat gevaarlijke punten oversteken zo ook bij een afrit van de autosnelweg. Het is hier altijd even goed uitkijken. We lopen over het fietspad langs van der valk. Een stukje bos en opnieuw een drukke weg. Hier worden we geholpen door verkeersregelaars. Een wijziging wat ons een klein ommetje bespaard en dan het bos weer in. Mijn nichtje belt (zij loopt samen met mijn oom de 20 km) op het moment als we de rust bereiken. We verdwijnen de EHBO tent in waar het vandaag de ergste modderboel is van alle dagen. Alle wandelaars worden al op slipgevaar gewezen! Na het koelen wordt opnieuw besloten om niet af te plakken.

We gaan op pad en lopen bergop. We hebben nu een stuk van 12 km voor de boeg. Hier en daar lopen wat bekenden mensen. We lopen over een stukje heide en zien we dat we iets anders lopen. Soms is hier en daar een ander paadje maar grotendeels is de route hetzelfde als andere jaren. Toch als de 20 km en later ook de 30 km eraf is hebben we het idee dat de route wat anders is. We zien Henri die nu droger op een bankje kan gaan zitten dan eerder deze week. Wij willen voor we bij de camping (rust) komen ook nog een rust inlassen. Helaas als we op zoek gaan naar een bankje is er geen te vinden. Bij de rust aangekomen besluiten we om door te lopen. Mijn been voelt niet warm aan en irriteert nu ook niet. Iets verder is de controle waar Gerrie weer met haar man de kaartjes knipt. Als we het bos goed en wel weer in zijn zien we een mooi bankje die ons een mooie blik op de route geeft. We zitten nog niet zo lang als de “snelle” jongens met o.a. Henk Vink en Piet v/d Kroft voorbij komen. Wat later volgen Willy en Rianne. Die laatste 2 komen nog even bij ons staan babbelen.

We verlaten onze mooie rustgelegenheid en gaan verder door het bos. Als we over verschillende smalle paadjes over de heide lopen op zo’n 2 km van Hoenderloo af komt Olfert ons tegemoet. Hij had blijkbaar de lus van de 50 km gemist. Deze draait n.l. op de camping zelf weg. We komen bij de volgende controle post. Van af hier is het zo goed als één rechte weg naar Hoenderloo en het dorpshuis. Normaal gesproken komen wij altijd daar aan als de muziek inpakt. We zijn nog een paar 100m van de muziek verwijderd en we horen ze nog spelen. Op het terras zien we Peter en Jaap met zijn sigaar. Ook staat verderop motormuis Jan die na wandelaars komt kijken. Hij verteld dat het een goede keuze was geweest om te stoppen. Want buiten die 7 blaren die hij al had merkte hij bij thuiskomst nog 4 exemplaren op. Bovendien zou hij met de regen die later nog was gevallen zijn hele voeten kapot hebben gelopen want zijn schoenen waren zo lek als een mandje. Voor hem een geluk dat hij volgende week niet naar Nijmegen gaat en zijn voeten dus goed kunnen herstellen. De muziek blijft langer spelen dan gedacht. Bij het dorpshuis begroet ik Eva (Zweedse) en Eric. Wij lopen echter verder tot bij het bankje bij het kerkje. We zitten net goed als Willy en Rianne voorbij komen. Willy snapt er niets van en denkt dat we gesneden hebben. Maar nee hij wordt gewoon oud en heeft meer rust nodig.

We gaan verder samen met Richard (hoopje) en zijn wandelmaatje Johan. Ook Eppo voegt zich bij ons groepje. Net voor we weer het bos inlopen komt Jan op de fiets voorbij en zegt nog; tot bij de frituur! Als je net het bos inloopt snap je dat misschien niet maar wij weten dat hij de frituur zo’n 2 km voor de finish bedoelt. Na diverse pistops van diverse wandelaars valt het groepje uit elkaar. Na wat omzwervingen komen we bij de trap aan die naar het heide veld voert. Vanaf hier gaat het heel snel naar de laatste rustpost. Mijn been is weer wat warm geworden. Toch maar even bij de EHBO langs om te koelen. Het is weer een gezellige boel bij de dames en heren. Na afgekoeld te zijn gaan we verder voor de laatste kleine 5 km.

Door het bos en langs de sprengen. Dit zijn altijd een paar mooie paadjes. Halverwege als we de weg oversteken is de laatste controle. We volgen de sprengen tot aan de Hamermolen. Voor het eerst mogen we over het grasveld naar de verharde weg. die steken we over gaan onder de snelweg door en zijn dan weer aan de goede zijde. We komen voor de laatste keer langs de trouwe fans die zelfs gisteren het heftige weer hadden getrotseerd. Nog een spekje en komkommertje en op naar de drukke weg. De verkeersregelaars helpen ons over en we bereiken de frituur waar Jan zit. Vreemd is het wel dat de regelaars ophouden terwijl men nog tijd genoeg heeft om binnen te komen. Bovendien zijn de laatste wandelaars diegene (uitzonderingen daar gelaten) die op het tandvlees binnen komen. Olfert komt aanlopen. Het blijkt dat hij tot de controle was terug gelopen en het rondje dus niet heeft kunnen doen. Maar uiteindelijk heeft hij wel zo’n 4 to 6 km extra gelopen. Hij loopt meteen naar de finish omdat Sonja, zijn dochter en zijn vrouw daar zijn. Wij volgen Olfert niet veel later want ook wij moeten er eens een einde aan maken. Bij aankomst wordt ik hartelijk gefeliciteerd door het EHBO team. Al hoop ik wel dat ik volgend jaar er alleen maar heen hoef voor een praatje! Het cijfertje 12 (hennie) en 21 (Theo) is weer binnen. We babbelen nog met verschillende wandelaars en drinken nog wat met Olfert en zijn gezin. Hier worden afspraken gemaakt voor volgend jaar Apeldoorn. Nu nog afwachten of dit ook echt gaat gebeuren. Het loopt tegen zessen als we richting camping gaan. De wandelweek is voorbij en de inpakvilla wordt weer ingepakt voor weer een volgende keer.