Zondag 1 mei

Broekstreker Stertocht

Ekehaar

 

Vandaag weer een speldje voor op onze kaart. Bij de start komen we erachter waarom ze hier van die afwijkende afstanden hebben. De afstanden hier bedragen 12,5 km, 25km, 37,5 km en 50 km. Het blijkt dat je hier steeds rondes loopt van ongeveer 12,5 km. Het betekend niet bij 50 km 4 keer dezelfde rondes maar 4 verschillende. Je kunt niet zelf kiezen welke ronde je loopt als je minder als 50 km loopt. Er wordt n.l. op kleur gelopen die binnen een bepaalde tijd is opengesteld. We starten met de 1ste ronde die de kleur geel heeft. We lopen de straat van de start uit wat een lange straat blijkt te zijn. Dan gaat het linksaf wat we weer lang blijven volgen. De kleur wit loopt zeker 2 km met ons mee voordat deze afslaat. We gaan het bos in waar om een grafheuvel wordt gelopen. Dan gaat het snel het bos weer uit en volgen we lange wegen tot in de plaats Nijlande hier krijgen we bij een controlepost een bekertje appelsap aangeboden. We lopen de plaats weer uit en volgen opnieuw landelijke maar lange wegen. Ze gaan in Deurze van de verharde weg af en blijven parallel aan de weg lopen tot we bij een viaduct komen waar we onder de snelweg doorgaan. Hier moet je als je groot bent aan je hoofd denken maar daar hebben wij beide geen last van! Na nog wat lange wegen bereiken we via het gehucht Eldersloo het eindpunt van deze ronde. Het hoogte punt was dan toch de grafheuvel te noemen.

 

De 2de ronde heeft de kleur rood. We lopen de andere kant op en lopen Amen binnen wat verder lopen we het uit en verderop weer op het fietspad gekomen lopen we Amen weer uit! We gaan van de weg af richting het bos. Hier staat een bord dat er een storingsvrije zone is wat betekent dat je hier de telefoon eigenlijk moet uitzetten. In het bos gekomen is weer een stempelpost waar we opnieuw appelsap en ook een stukje kaas krijgen aangeboden. We steken de weg over en gaan een mooi natuurgebiedje in. Helaas is dit niet voor lange duur en lopen we al gauw weer op een fietspad. Wel door het bos maar toch. We naderen al gauw Ekehaar en het eindpunt weer.

 

De volgende ronde heeft de kleur oranje. We lopen een kort stukje op met de gele route maar verdwijnen al gauw over een smal kronkelend paadje. In eerste instantie volgen we parallel aan de weg maar die laten we dan toch snel achter ons liggen. Na wat omzwervingen komen we op dezelfde weg en route uit van de gele route. Dat is wat minder maar gelukkig slaan we al gauw weer af. Hierna volgen helaas een paar lange saaie wegen wat deze ronde wat afkraakt. Bij de NAM locatie is dan weer een stempelpost waar we nu buiten de appelsap een stukje worst krijgen aangeboden. Opnieuw een paar lange wegen tot vlak voor de plaats Amen. En dan weer het natuurgebied in. Midden in een akker staat een dikke kei ter nagedachtenis van een oprichter van dit gebied. Weer een stukje slingeren en we komen weer bij het plaatsnaam bord Ekehaar waar we al 2 keer eerder langs zijn gekomen. We besluiten het hierbij te laten. We gaan onze inpakhut weer inpakken en nemen weer afscheidt van het weekend.

 

De foto’s zijn aan de magere kant. Niet omdat de omgeving niet fotogeniek genoeg was maar door een menselijke fout. Ja, helaas is met het verwerken van deze en andere foto’s mij een blunder gebeurd. Ik heb niet goed opgelet, de maanden gaan ook zo snel. Ondanks dat ik van alles een kopie maak voordat ik de foto’s van de camera wis heb ik die van Theo per ongeluk toch verwijderd!

 

 

 

 

Zaterdag 7 mei

Bos en Duintocht

Burg Haamstede

 

Jaren geleden waren we tijdens een jubileumwandeling van de NWB bij deze wandeling te gast. Theo had toen rugklachten en hebben we destijds maar 15 km gelopen. Omdat wat we van toen herinneren dat het erg mooi was gaan we vandaag op herhaling voor een langere afstand. Bij vertrek zien we dat voor de 50 km maar 9 uur staat. Dit is voor ons dus duidelijk te weinig. Maar, ze zeggen niets voor niets, voor elk probleem is wel een oplossing te vinden. We komen n.l. na 25 km weer terug bij de molen waar de start is. We zullen dan halverwege de tocht ons wandelboekje stempelen en hebben dan hierna zeeën van tijd om de resterende 25 km te wandelen!

 

We lopen naar en door het centrum en langs Slot

Haamstede. Hierna volgt al snel de splitsing en gaat de 50 km alleen op pad. Dus als je twijfelt tussen 40/50 km moet je al heel snel beslissen wat je wilt lopen. We blijven deze weg volgen tot in Renesse wat maar liefst zo’n 5 km rechtdoor betekent. Toch stoort het niet want het is een mooie (groene) en verkeersarme weg om te lopen. Bij de bakker in Renesse is de 1ste rust onder gebracht. We lopen langs de kerk en komen er dan achter dat we de bakker helemaal nog niet hebben gezien. We lopen verder over het fietspad en lopen de plaats uit dus, rust gemist! Een bordje wijst ons de weg naar een monument even buiten de route. Hier zijn 10 verzetsmensen opgehangen door de Duitsers omdat ze gevlucht waren om onder dwangarbeid uit te komen. Het gaat verder richting de duinen. We volgen een voet/fietspad door de duinenrand. Bij een van de vele campings komt de 40 km route erbij. Verderop komen we langs een standbeeld wat ook een monument is. Dit beeld heeft ook te maken met de 10 vermoorde verzetsmensen. Tegenover het beeld is de begraafplaats waar deze 10 mannen hun laatste rustplaats hebben gevonden. Weer tussen een paar enorme campings door en dan weer een voet/fietspad door de duinen. En ja, dan gaat het richting het strand. Voor wij echter het strand opgaan nemen we eerst een rust.

 

We gaan het strand op en moeten bij de volgende strandtent het strand weer verlaten. Dit duurt wel een paar km. In de verte zien we de zee maar horen doen we hem niet, zo breed is het strand hier! Na verloop van tijd komen we vanzelf dichter bij de zee en horen we het ruisen van de golfen nu ook. Het verlaten van het strand gaat wat minder soepel. Het zand is zo mul dat ik last van mijn rug krijg. Na het zand achter gelaten te hebben gaat het even stijl omhoog wat in mij situatie niet echt aangenaam te noemen is. Gelukkig is de rest van de route beter te bewandelen en nemen de klachten wat af. We lopen langs de vuurtoren en volgen een lange weg tot we Nieuw Haamstede verlaten. Over het fietspad lopen we verder en Burg Haamstede weer in. Via het centrum (de heen route) komen we terug bij de molen waar we door Mark (organisatie) worden begroet. We stempelen ons boekje alvast zodat ze straks niet op ons hoeven te wachten. We horen dan dat ze vandaag al extra langer blijven zitten.

 

We volgen nu de weg rechtdoor vanaf de molen en komen weer bij het natuurgebied van Slot Haamstede. We zien links van ons een trap waarbij staat dat er een uitkijkpunt is. We kunnen het niet laten en lopen de trap op en zien boven gekomen een bunker. Even rondkijken en naar het uitkijkpunt. Dit punt was niet de moeite waard maar wel de bunker dus de trap was niet voor niets! We gaan weer omlaag om dan een paar meter veder weer omhoog te gaan!. We gaan nu weer het duingebied in en opnieuw het mulle zand. Hier zijn weinig uitwijk mogelijkheden wat mijn rug opnieuw niet ten goede komt. Na een hele tijd ploeteren wordt de route weer beter begaanbaar maar de rugpijn neemt nu niet meer echt af. We volgen de rode Paaltjes route en dan weer een groene. We gaan door verschillende klaphekjes en komen uit eindelijk op een tegelpad uit. Dit pad voert ons naar Westenschouwen. Bij een excursie schuur hangt de splitsing. Ik besluit om toch nog wat verder met Theo te lopen omdat er later nog een splitsing met de 15 km moet volgen. En eigenlijk tegen beter weten in hoop ik dat mijn klachten zullen verdwijnen. Bij de rust die niet zover van de splitsing af blijkt te zijn maak ik toch de keuze om de kortste weg terug te nemen. Theo gaat vanaf hier dus alleen verder op de 50 km route.

 

Ik loop terug en kijk bij de excursie schuur even binnen. Ik volg een voetpad door de boswachterij tot bij een parkeerplaats waar weer een uitkijktorentje staat. Veel is vanaf hier niet te zien dus voor niets naar boven geploeterd. We gaan door een hekje en dan een voetpad met mul zand. Hier blijkt duidelijk dat ik geen slechte keuze heb gemaakt om minder te lopen want dit pad is echt slopend voor mij. Want als ik door was gelopen had ik dit pad op een later tijdstip ook moeten lopen. Je komt op een klinkerweg uit die ons Burg Haamstede inleidt. Ik ben bijna bij de finish als ik de supermarkt met 2 letters zie en besluit om wat lekkers te gaan halen. Uiteraard ben ik net van de route of Mark komt voorbij. Hij lijkt er wel een abonnement er op te hebben om mij (ons) buiten de route aan te treffen. Aan de finish gekomen babbel ik nog na met Andre en overige helpers van deze wandeling. Ze hadden zelf al ingezien dat 9 uur voor de 50 km aan de krappe kant was wat inhoudt dat ze de tijden voor volgend jaar gaan aanpassen. Vandaag waren zo’n 300 wandelaars die de weg naar Burg Haamstede hadden gevonden.

 

Theo komt pas om 18.40u terug aan de finish. Hij had rustig aan gedaan en verteld waar hij nog heen is gewandeld. Zo kwam de 40/50 km bij de Oosterschelde Kering. Het was een zeer afwisselende wandeling met bos, duin (zoals de naam al zegt) en polder (richting Oosterschelde kering)

 

 

Zondag 8 mei

Meiwandeling

Vijlen

 

Als we bij de start aankomen loopt Ger al weg het is nog niet eens 7 uur! Hij was gisteren hier ook al geweest. (Bah, ik moet er niet aan denken wij hebben toch al een hekel aan dubbel lopen dus 2 dagen achter elkaar dezelfde route kan ons echt niet invallen!) Binnen treffen we Lorri en Alfons uit Luxemburg. Zij zijn hier voor de 1ste keer in Vijlen. Na een babbel gaan we ervandoor. We verlaten Vijlen heel snel bergafwaarts. Een blik en een foto van de kerk en het weiland in. Jo-Ne Vijlen staat erom bekent steeds andere routes te nemen. Daarom blijven deze wandeling goed trekken bij de wandelaars van binnen en buiten Nederland. Toch is het vandaag nog niet erg druk, dit komt waarschijnlijk doordat het vandaag Moederdag is. We volgen diverse boswegen en komen dan in Epen uit waar bij het parochie huis de 1ste rust is. We lopen het akkerland in richting het bos. We lopen door een klaphekje een weiland in waar we nog nooit eerder waren geweest. in zo’n druk bewandeld gebied toch nog iets nieuws is bijna uniek te noemen. We gaan vlak voor de bosrand op een bankje zitten en hebben een prachtig uitzicht op epen en omgeving. Je waant je op vakantie in eigen land. Alfons komt voorbij, alleen. We vinden het wel vreemd maar vermoeden dat ze later wel voorbij zal komen gesneld. Met gezonde tegenzin (we zaten wel erg lekker op dat bankje) gaan we verder.

 

Door het bos en langs de bosrand. Niet alleen langs de bosrand maar ook langs de grens met België. Iets verder gaan we eroverheen om bij een boerderij in Gieveld de volgende rust te hebben. We lopen verder en verlaten België al weer gauw. We zien Epen al weer liggen en met een paar kleine draaiingen komen we opnieuw bij het parochie huis uit voor de 3 de rust. We zien Alfons die nog steeds alleen is. Het blijkt dat Lorri al gauw na de start is terug gedraaid vanwege een pijnlijk been. We nemen ons een broodje gezond mee om die later op een bankje te nuttigen. We gaan de weilanden in en langs de Volmolen. Iets verderop nemen wij een bankje om onze broodjes op te peuzelen.

 

Het is vandaag veel op en neer en klimwerk dat blijkt iets verderop wel weer. We gaan het weiland in steken de Geul over en dan via een holle weg omhoog. Op de verharde weg gekomen steken we die over om in het bos opnieuw verder omhoog te klimmen. We komen na wat omzwervingen bij de bosrust terecht. Na deze rust gaat de 25 km die tot nu toe steeds bij ons is geweest eraf. We nemen nu de 12 /20 km met ons mee. We gaan naar Raren. Door het bos, dan weer een stukje open terrein dan komen we bij een hoeve waar de rust is. Ook nu lopen wij door want we willen weer een mooi bankje met uitzicht uitzoeken. En omdat het toch nog een klimpartij gaat worden zal dat wel goed komen. We hadden n.l. al op de routekaart gezien dat we naar het drielandenpunt zouden lopen. Het bankje wat we vinden laat onze blik vallen op de plaats Vaals.

 

Het gaat verder omhoog tot vlak voor het drielandenpunt die we echter helemaal niet te zien krijgen. We komen langs de in aanbouwzijnde Wilhelminatoren. We maken nog een foto van het vliegtuig monument en zakken dan af tot aan de Nederlands/ Duitse grens. Vanaf hier gaat het omlaag. Bij de verharde weg steken we over om de afdaling verder door te zetten. We lopen glooiend langs de rand van een weiland. Dan gaat het weer verder omlaag. Bij de verharde weg gaat het links om dan na een paar meter weer omhoog te gaan. Gelukkig niet zo heel steil en lang. We steken de eerder genoemde weg over en volgen een lange weg tot aan de rust. Nu hebben we nog zo’n 5 km voor de boeg. In eerste instantie blijven we aan de weg lopen en is de route een echte afknapper maar al gauw gaat het via de bekende weg terug richting Vijlen. Zo volgen we de route van het Krijtlandpad door Holset. In het weiland echter slaan we hiervan af en moeten we nog door het veld. Dit is echter niet zo makkelijk gezegd als gedaan want een kapmes hadden we hier wel kunnen gebruiken! Het koolzaad staat erg hoog en het pad is bijna overwoekerd. We komen nu in Vijlen waar we kort door de wijk lopen en de finish weer bereiken.   

 

 

Zaterdag 14 mei

Krijtland pad

Gulpen – Maastricht

 

Vandaag is van alles op wandelgebied te beleven. Zo hadden we eigenlijk gedacht om naar Masbourg in België te gaan maar toen we zagen hoe laat we hiervoor moesten opstaan bedankte we daar allebei voor. Zo hebben we dan eens wat langer geslapen en blijft de auto ook eens stilstaan. We vertrekken met de bus naar Gulpen. Om 8.15u beginnen we aan de laatste 23 km van het krijtland pad.

 

Het gaat door het centrum bergop langs het Joodse monument. We zoeken al gauw de open velden op. We gaan op het bos af en blijven erlangs lopen. We volgen een paar smalle paadjes alsmaar rechtdoor. We komen weer bij een bosrand aan die we even wat volgen en wat verder toch het bos ingaan. Als we het bos uitkomen lopen we op de schaapskooi af. We slaan af en nemen een kijkje bij een oud bakhuisje. Hier is ook een orchideeëntuin die in deze tijd te bezoeken is. Wij zijn natuurlijk te vroeg maar kunnen toch een glimp opvangen van een paar “wilde orchideeën” (niet wild hoor, ze staan er rustig bij!). We merken nu goed dat we in het heuvelland rondlopen. We lopen in het Gerendal en laten Sibbe links liggen. We gaan het Biebosch in wat betekent dat we wat moeten klimmen. Het gaat wat heuvelachtig op en neer tot we onderaan in Valkenburg uitkomen. Nu wordt het pas echt klimmen. Langs het sprookjesbos omhoog en langs de bobbaan door richting de Wilhelminatoren. Bij de toren aangekomen gaat het weer omlaag tot bij de oude stadspoort waar het meteen links trapjes omhoog gaan. Aan de andere kant de trapjes af en door Valkenburg heen. We gaan op de, inmiddels, oude leeuwbier brouwerij aan. Langs het theehuisje en het pad langs de Geul volgen. Hier nemen we bij een bankje onze 1ste rust.

 

Bij de Geulhemermolen moeten we oppassen dat we niet ondersteboven worden gereden door de wielrenners. We gaan al spoedig het bos in waar we d.m.v. een redelijk pittige klim in Berg en Terblijt aan komen. We tippen Berg maar heel even aan om dan weer richting het bos te gaan. Langs een mergelgroeve en het bos weer verder in. Als we het bos verlaten lopen we Amby binnen. Vanaf nu blijven we binnen de bebouwing lopen en gaan recht toe recht aan op het station van Maastricht af. 1 km voor het station moeten we de A2 oversteken. Ik hoor jullie al denken de autosnelweg? JA! Alleen via de stoplichten natuurlijk. We wijken even van de route af omdat we kransen zien staan. Onze nieuwsgierigheid is gewekt. En wat blijkt? Pal naast de A2 staat een groot oorlogsmonument. Nu zijn wij dan toch al heel vaak langs dit punt gereden maar het monument is ons nooit opgevallen. Ook verwonderd het ons dat de route van het krijtland pad hier niet langs komt het is toch maar een kleine moeite om dat in de tekst op te nemen. We bereiken het station van Maastricht waar we in de bus stappen naar Valkenburg.

 

Wandelpad

Valkenburg – Gulpen

 

Omdat het zo’n mooi weer is hebben we besloten om toch nog wat te gaan wandelen. Hoe ver we zullen komen is maar de vraag. Theo is namelijk nog een ouder route boekje van de Alpen vrienden van Valkenburg tegengekomen. Het valt ons reuze mee meteen vanaf het begin kunnen we de route goed oppakken. We verlaten Valkenburg via de zijkant van kasteel Oost. Het gaat onder het spoor door omhoog naar De Kluis. Dit is geen geldkluis maar een oud kapelletje waar div. kluizenaars gewoond hebben. We lopen over een paar paadjes waar we al langer niet meer zijn geweest. Langs De Kluis en dan komen we een kleine wijziging tegen. Omdat de omgeving voor ons niet onbekend is hebben we het aangedurfd om met dit ouder boekje op pad te gaan. Maar al met al zijn er maar weinig wijzigingen te bespeuren. Het gaat naar Walem een smal pad op waar we van twijfelen of we die al eens bewandeld hebben. We komen bij het spoor waar we voor afslaan naar het station van Schin op Geul. Bij het station over het spoor en langs de kerk omlaag. We gaan naar de weilanden waar we doorheen lopen. We komen nu op de weg uit die naar de schaapskooi brengt. We slaan even later af en volgen een pad langs de weilanden. Voor we bij de schaapskooi (achterkant) komen slaan we af en gaan bergop. Het is een hobbelig pad dus je kunt je voorstellen dat wij dom keken toen er een ouder stel met een hele oude dame in een rolstoel hier omlaag kwamen. Boven gekomen genieten we van het uitzicht voor we op nieuw omlaag gaan.

 

We komen opnieuw in Schin op Geul terecht. We blijven hier niet lang en gaan langs de Geul verder naar Stokhem. Niet door de weilanden maar verderop de berg weer op. Ook hier is de situatie wat veranderd maar ook dat is niet erg want veel mogelijkheden heb je hier niet. We werpen nog een laatste blik op  Schin op Geul en de Keutenberg. Net boven gaat het vlak erna weer omlaag. De Alpen vrienden is dus erg letterlijk te nemen! Door het bos en bijna weer in Stokhem! Nu draaien we toch af en gaan we er langzaam een eind aan breien. We lopen door het bos verder en komen wat later op een fietspad uit die ons naar Gulpen brengt. We stoppen hier met de route om die in de toekomst weer verder uit te proberen. Lukt dat niet dan hebben we nog altijd een Hollandse mond om te vragen waar we op dat moment uithangen. Bij het busstation van Gulpen aangekomen kunnen we meteen in de bus stappen die ons naar huis voert. We mogen van geluk spreken dat hij een paar minuutjes te laat was, want nu hoeven we uiteindelijk geen uur te wachten!

 

 

zondag 15 mei

24e Roerdal Marathon

St. Odiliënberg

 

Vanaf de rand van de plaats bij een partycentrum is de start. Het voordeel hierbij is dat je zo in het buitengebied en bos bent wat, voor de kortere afstanden (met name de 6/12 km) erg fijn is. We steken de weg over en gaan door akkerland weg. Eerst richting Posterholt en dan richting visvijver en Reutje. De plaats Reutje bereiken we echter niet want die laten we op een paar honderd meter links liggen. Dan gaat het toch naar Posterholt waar op 6,2 km de 1ste rust is. Hier loopt een grote herdershond los die blijkbaar met de wandelaars mee is gelopen. Deze held op sokken (Hennie) is daar helemaal niet gelukkig mee. De hond in kwestie besluit nog maar een stuk mee te lopen en blijft om Theo en mij heen lopen. We raken hem gelukkig na zo’n km kwijt en vervolgen onze weg. We komen bij de grens met Duitsland waar we een echt grensgeval zijn en langs de grens blijven lopen. Hier maakt de grens een rare knik waardoor we Duitsland toch binnen stappen. We zijn in het gehucht Varst wat bij Haaren (kreis Heinsberg) ligt. We lopen de Gemeinde Waldfeucht binnen. Er staat een fris windje vandaag dus moeten we een beschut bankje opzoeken om te rusten. Bij een wegkruis staat 1 bankje in de zon en uit de wind die gaan we proberen. Het is op dit bankje zelfs zeer aangenaam te noemen. Als we verder gaan blijkt dat we niet zo ver van de controle af waren. In de kelder van een restaurant zit de controlepost.

 

Vanaf deze rust gaan we een stuk dubbel lopen en dat blijkt bij nader inzien best een lang stuk. We beginnen al te twijfelen of we toch niet wat verkeerd hadden gedaan toen we eindelijk het bordje zagen dat de splitsing aankondigde. We gaan het bos in en blijven dit al slingerend volgen tot aan de volgende rust bij een zendmast. Een buitenrust wel te verstaan waar de 42 km ook nog 2 maal gebruik van maakt. Er komt een wandelaar van de andere kant dat blijkt de 1ste terugkomer van de 42 km. Hij verteld dat een stuk terug de route niet goed staat aangegeven. Toevallig zijn net een paar routecontroleurs bij deze rust die op het bewuste punt een kijkje gaan nemen. Wij zullen later dan wel keuren of ze het “probleempje” hebben opgelost. Als Ineke en Roel aankomen gaan wij er weer vandoor. De lucht is inmiddels aardig donker van kleur geworden en het duurt ook niet lang voor een flinke bui valt. Even het jasje aan en kort schuilen en het ergste hebben we al gehad. De zendmast staat in Nederland waardoor we opnieuw op de grens met Duitsland af stevenen. We lopen net weer de plaats Brüggelchen (Gemeinde Waldfeucht, Kreis Heinsberg) als de lucht zich weer flink betrekt. Als we dan langs de grensovergang gaan en het veld weer inlopen begint het flink te regenen. Leuk is het niet tijdens het wandelen maar de natuur heeft het hard nodig. Bovendien kunnen we wat schuilen bij een boerderij. Als het wat minder wordt vervolgen wij onze weg want wat verder op is het bos dat ons beschutting bied. We komen de plaats Echterboesj (Echterbosch) binnen gelopen maar draaien al gauw weer af naar het bos. In het bos blijven we lopen tot we de drukke weg moeten oversteken en de zendmast weer bereiken. Het zonnetje schijnt inmiddels weer dus we kunnen hier even lekker uitrusten. Roel en Ineke bereiken ook niet zo gek lang na ons deze rust.

 

Na rust gaat het weer snel het bos in. Even wat door een akkerland en dan weer het bos in. Als we het bos verlaten komen we al vrij snel bij de kelderrust aan. Hier werd ons gevraagd of we alles goed hadden kunnen vinden want er waren een paar mensen die op het rondje van de 42 km geen markeringen meer zagen hangen. Waarschijnlijk waren hier saboteurs aan het werk want het 1ste stuk van de ronde bleek te hangen maar na een paar km niets meer. En laten we eerlijk zijn een pijlophaler zou de hele ronde ophalen en niet midden in de route beginnen. Nu moeten we eerst dat flinke dubbelstuk wat naar ons idee niet nodig was geweest. We zoeken het veld en de bossen weer op. Voor we het merken zijn we op een bekende weg. We lopen nu een stuk van de kennedy mars (Sittard) over het fietspad richting Posterholt. Als we de plaats binnen lopen betrekt het zich weer flink en ook de 1ste dikke druppels vallen al. Eigenlijk hopen we dat we de rust nog halen voor de bui losbarst. Maar helaas lukt dat niet maar kunnen we wel onder een afdak schieten. 2 andere wandelaars volgen ons voorbeeld. Geen slechte keuze al zeggen we het zelf, want het is een flinke bui! Goed 100m verder was inderdaad de rust waar overige wandelaars ook geduldig de bui af hadden gewacht. Nu hebben we nog zo’n 5 km te gaan. Deze laatste km leggen we grotendeels af door het bos. We moeten natuurlijk eerst Posterholt verlaten en we laten Reutje opnieuw op zo’n 100m links liggen, maar tot aan 50m voor de finish blijven we toch echt in het bos.

 

 

68ste  Ronde van Zuid Limburg

Heerlen

Zaterdag 21 mei

 

Zoals elk jaar zijn we weer van de partij. Net als vele bekenden van ons. Voor Frans is het een Ronde met een gouden randje want hij loopt maar liefst voor de 50ste keer mee! Bij de start begroeten we Alice en Toni, en nog andere bekenden, maar Frans zie ik niet. We gaan rond de klok van 8u van start. Onder de tunnel door via het fietspad. Ze zullen we extra zo uitgezet hebben omdat de wandelaars toch niet over het voetpad (dat enige meters verder ligt) lopen. We gaan bij de flat trapjes op en volgen een nieuwe, oude route. Vroeger kwam je over een braakliggend terrein en nu lopen we tussen de huizen door en het park in. We steken de weg over en gaan al gauw het bos in. Ook nu komen we op een oudere route terecht maar door de vele veranderingen, o.a. door de binnenring van Heerlen, lijkt dit een heel nieuw stuk. We gaan over de binnenring heen waar nu niet gereden wordt. Iets verderop moet n.l. nog een brug komen en die staat momenteel op de rijbaan. Langs de zandafgraving die in de loop der jaren flink is uitgebreid. Door een paar straten van Heerlerheide en het bos weer in. We lopen nu over een paar paadjes die niet zo vaak met wandelingen worden belopen. We komen echter op een bekend punt uit, het bezoekerscentrum. Afgelegd 5,9 km en de 1ste controleknip. We lopen door maar lopen ditmaal niet langs het terras maar slaan het pad omlaag in. Het gaat op de rode beek aan waar we op een bankje onze 1ste rust nemen. Vanaf hier kunnen we een goede blik op de wandelaars werpen. We zitten net als Frans aankomt lopen. He, he, eindelijk Frans begroeten. Toni komt even later zonder Alice voorbij. Nog diverse bekenden koppen komen voorbij en dan ook Alice. Toni had geen geduld om op haar te wachten maar ze zag hem zo wel bij de wagenrust was de redenatie.

 

We vervolgen onze weg als Henkie (Amsterade) en even verder ook motormuis Jan bij ons komen lopen. We lopen te beppen en zien dan opeens rechts lintjes hangen maar ook rechtdoor. We lopen rechts omdat hier ook een pijltje ligt. Iets verderop staat Alice al te bellen en ook Helma treffen we bij de groep aan. Er komen steeds meer wandelaars bij en dan blijkt dat we rechtdoor moesten. Iets verder weer een pijl en linten dus op de route. We lopen het pad af en zien dan opnieuw niks meer. De groep is aardig opgesplitst maar het zijn er nog steeds zo’n 50! Een man met hond zegt al dat we allemaal verkeerd zitten en leidt ons het goede pad op, want hij had al een hele tijd rondgelopen met de hond en linten zien hangen. Hij brengt ons uiteindelijk weer op het punt waar we fout gingen en zei dat we rechtdoor moesten en niet afslaan. We volgen het advies maar op omdat niemand echt weet waar we precies lopen. We besluiten om meteen door te blijven lopen om buiten het bos te komen om ons te oriënteren waar we zijn. Als we het bos uitkomen hebben we inmiddels een flinke groep mensen verloren die liever verder ronddwalen wilden. Ze waren opnieuw omgedraaid. Wij lopen nu met 6 mensen door richting Hendriks schoenen want die weten we wel te vinden, dan maar geen wagenrust. We komen net voorbij de speeltuin weer op de route uit. We gaan wat door de bebouwing en een strookje bos en komen bij de schoenenwinkel aan. Hier wordt een gratis drankje aangeboden. Zoals elk jaar krijgen de wandelaars 10% korting op hun aankopen in de winkel.

 

Het gaat verder door Landgraaf heen. Door een mooi beukenbos waar we samen lopen met een stel uit de omgeving van Den Haag. Het gaat nu op het weiland aan waar een boer aan het hooien is. Wij volgen trouw de lintjes maar er zijn ook genoeg wandelaars die dwars over het weiland oversteken. Onder het spoor door en we lopen Eijgelshoven binnen. Bij een basisschool is de rust waar we de mensen uit de omgeving van Den Haag uit het oog verliezen. We gaan gauw richting het bos terug en volgen dan een stuk langs de autoweg. Een beetje jammer omdat we weten dat een paar meter naar links een mooi wandelpad ligt die ook parallel langs die weg ligt maar toch door het bos loopt. Over de autoweg en het spoor gaat het verder op weg naar kasteel Erenstein waar we overigens niet komen. We gaan bij 1 van de vijvers op een bankje zitten.

 

Na onze rust vervolgen we de route en steken de drukke weg (Heerlen – Kerkrade) over. We gaan naar Strijthagen, waar we langs de watermolen lopen. Hier is nu eens niet de wagenrust maar iets verderop bij de parkeerplaats van het koetshuis zijn ze neergestreken. Hier blijven we wat langer hangen dan gepland. Het gaat verder langs thema/attractiepark Mondo Verde. We vervolgen de weg op weg naar Snow World. Nu lopen we samen met Henny van Baak. We hebben het over de rvzl’s van jaren geleden dat we over de skibaan (toen nog niet overdekt) heen gingen. We passeren de schachtwiel van de mijnen dat als monument aan de voet van de skibaan staat. Door de woonwijken en het bos weer in. Opnieuw even door een woonwijk en dan het park in. Als we het park uitkomen zien we de 1ste olifanten van de elephant parade. Het gaat onder het spoor door en boven gekomen weer over het spoor. (Een beetje een gemiste kans om ons niet voor het spoor omhoog te laten lopen.) Langs het centrum en het politiebureau gaat het snel naar de finish.

 

Zondag 22 mei

 

Vandaag de 40 km met als hoogte punt camping De Rozenhof. Samen met Frans gaan we op pad. Over een paar wandelpaden lopen we langs de rand van Heerlen. We steken de A79 over en gaan verder door de parken. Bij de Weltermolen denken we aan Frans de Haas die hier eens tijdens een rvzl bij de visvijver zat. We gaan over een nieuwe (maar wel oude) route naar Benzerade. Het weiland in  en omhoog. Terwijl we in de rij staan voor het poortje denken er mensen dat we niet doorlopen vanwege een fotograaf. Langs kasteel Imsterade waar we Harry sr en Harry jr samen zien. Het gaat naar De Huls waar we afdalen naar Simpelveld. Hier kan men een eventuele rust nemen wat veel mensen ook doen. Langs de waterzuivering en de weilanden in. De weg over en onder het spoor door. Het gaat langzaam omhoog naar het bos. Aan de bosrand gaan we zitten. Het stel uit omgeving van Den Haag komt langs. Rita komt met haar hond even bij ons zitten. Als Roland komt gaan wij ook verder.

 

Even zoek ik nog mee naar een geocash maar die vinden we niet. We lopen Baneheide in en verliezen Roland vanwege een geocash weer uit het oog. We volgen wat veldwegen die steeds smaller worden. Op een smal pad hangen meerdere foto’s van Frans. In Nyswiller gekomen hangt een briefje dat vrienden van Frans hier linksaf kunnen slaan vanwege een drankje. Dit is ter gelegenheid van de 50ste rvzl van Frans. Wij doen dit echter niet omdat we vinden dat je zoiets aan het einde moet vieren. We lopen dus gewoon de route na en steken de rijksweg over. We lopen Hilleshagen samen met Harry jr in en gaan via een holle weg omlaag. Via een smal pad bereiken we de asfaltweg en de appel. Hier gaat de 30 km (65+) eraf. We gaan linksaf en door de weilanden. Dit is zelfs voor ons nieuw. We komen onderaan bij Vijlen. Links omhoog en door Vijlen. Iets verderop weer omlaag. Dan gaat het weer omhoog terug naar Vijlen. We komen aan de rand van de bebouwde kom waar we opnieuw een stukje afdalen om dan de weilanden in te gaan. Bij de bidweg gekomen slaan we na het Mariabeeld af en gaan trapjes op omhoog. Dit is een nieuwe route naar de camping. We lopen een stukje over het krijtland pad. Als we in het bos lopen valt er een donderklap. Het zou vandaag gaan regenen en dat gebeurt nu dan ook. Het is niet bepaald een zacht buitje te noemen het komt er even flink uitgevallen. Omdat we in het bos lopen valt het voor ons reuze mee. Het wordt al weer gauw droog maar helaas is dat niet voor al te lange duur. Als we het bos willen uitlopen valt er weer een donderklap. En begint het weer wat te regenen. Terwijl we op de verharde weg richting camping lopen, valt er een stortbui omlaag. Een stukje omlaag en via een smal pad, nu ook wel wandelaars wasstraat genoemd naar de rust. We gaan bij De Rozenhof aan de achterzijde onder een afdak zitten. Het is dan wel al weer droog maar er hangen nog een paar flinke donkere wolken boven ons.

 

Na onze rust gaan we via de achterkant weg en opnieuw omhoog. Er komt een man bij ons lopen die ons al vaker heeft gezien. Hij behoord bij de wandelaars van de brandweer (Utrecht). Meerdere (van die groep) vroegen zich af wat Theo en ik van elkaar zijn en hij had de stoute schoenen aangetrokken om het ons te vragen. Na zijn vraag komen we gezellig aan de praat. Harry, zoals hij heet, verteld ons dat hij wel van een beetje humor houdt en dan zit hij bij ons wel goed. Wat later komt ook zijn dochter erbij wat ook een gezellige babbel oplevert. Als we Wahlwiller binnenlopen zit Frans op het terras. Al lachend zegt hij dat we niet meer bij zijn vrienden horen omdat we niet in het café in Nyswiller zijn geweest. Het is maar goed dat we elkaar al wat jaren kennen. We lopen verder en verliezen Harry en dochter bij de bouillon uit het oog. Wel treffen we hier Jan Reesink die wel (hik) in het café was geweest. Frans komt ons tegen als we bij de post weglopen. Het gaat weer bergop over een veldweg en door de weilanden met de nodige draaipoortjes. We komen bij de wagenrust waar wij doorlopen. We gaan wat later aan het einde van een veldweg op een bankje zitten zodat we de wandelaars zien komen. Wat later komt Frans ook even bij ons zitten.

 

We zetten de route weer voort, op naar de molen van Vrouwenheide. We gaan het bos in en volgen de paadjes tot aan de rand van Ubachsberg. Even er een stukje doorheen en het veld weer in. Via een nieuwe route gaat het richting Heerlen waar we door de bebouwde kom lopen. We komen bij de hoge school waar we aan de achterzijde langs lopen. Een beetje park en we zijn weer bijna bij de finish. De mensen van de omgeving van Den Haag lopen vlak voor ons en wij zien dat ze zich net verlopen. We roepen ze terug en lopen de laatset km met hen mee. Ze hadden zich voor 2 dagen ingeschreven en vroegen of de maandag erg zwaar was. Een korte blik op de route zegt ons dat het redelijk meevalt en zij besluiten om toch de maandag er nog bij te doen.

 

Maandag 23 mei

 

Standaard op maandag gaat het naar Valkenburg. Vroeger met de bus/trein maar tegenwoordig gaan we te voet. Voor het eerst hebben ze 2 verschillende wagenrusten wat we echt geweldig vinden. Via de sportvelden gaat het naar Kunrade waar we onder de snelweg doorlopen en bergop een veldweg inlopen. Het gaat naar het gehucht Winthagen waar de kapel open is. Via een smal pad omhoog tot op de asfaltweg. We bereiken nu de 1ste wagenrust. Het is er erg druk dus lopen we door. Als we dan toch niet kunnen zitten zoeken we wel een bankje op. Na een dikke km is een grote picknick plaats waar we opnieuw een goede blik op de wandelaars kunnen werpen. Bovendien is het hier rustig en kunnen we de nodige telefoontjes plegen. Tja, we hebben tenslotte een dag vrij en dan moet je nogal eens iets regelen.

 

We gaan verder bergaf samen met motormuis. Als we gezellig lopen te babbelen in het weiland valt het ons op dat we hier niet eerder zijn geweest. we komen in Schoonbron uit. Bij de kapel steken we de weg over en lopen Schin op Geul in. We lopen het pad langs de geul en bereiken al gauw Valkenburg. Bij Oosterbeemd begroet ik nog een oude bewoonster van het verzorgingshuis waar ikzelf werk. Heel leuk om te zien dat zo’n vrouwtje zich hier nu wel helemaal thuis voelt! Bij de oude stadspoort is de controle. In Valkenburg zelf is er gelegenheid genoeg om te rusten daarom is hier geen vastgestelde rust. Wij lopen echter verder omdat we al een plaatsje in gedachten hebben. We lopen langs kasteel Oost en gaan onder het spoor door en omhoog richting De Kluis. Halverwege de berg staan wat bankjes waar we gaan rusten. Het blijft een leuk gezicht om al die wandelaars daar omhoog te zien komen. Zo ook het stel uit omgeving Den Haag waartegen ik nog zeg; Sorry deze bult was ik vergeten! Ze vonden het niet erg want het ging nog steeds goed met ze.

 

We gaan ook weer verder omhoog en langs De Kluis. Via een makkelijke route gaat het naar het gehucht Walem waar we een veldweg in gaan. Vroeger was dit een heel smal pad maar tegenwoordig niet meer. Bovendien is de situatie aan het einde van dit pad flink verbetert en veiliger gemaakt. We lopen nu Ter Maar binnen. Kort door de wijk heen en het park in. We bereiken de wagenrust waar we opnieuw doorlopen. Ditmaal niet om een bankje te zoeken. Nee we moeten wat regelen en komen hier bijna met de route langs. Omdat ons zonnescherm deze week is overleden lopen we even langs de showroom voor te kijken naar nieuwe en eventueel andere mogelijkheden. We hebben tenslotte onder het wandelen de meeste tijd. We komen in centrum van Voerendaal weer op de route waar we Coos Verburg zien. Ook motormuis treffen we weer. We gaan naar kasteel Cortenbach en lopen daarna langs het spoor. Over het ecoduct (snelweg) komen we langs kasteel Ter Worm waar we bij Ina en Mia blijven plakken. We bereiken de finish waar het nog gezellig druk maar ook drukkend warm is. Theo besluit om al naar huis te gaan terwijl ik nog blijf nakletsen met o.a. onze Frans die, als eerste, de 50ste Ronde van Zuid Limburg heeft uitgelopen.

 

 

 

Zondag 29 mei

Natuurmarathon

Goirle

 

Vandaag zijn we in het Brabantse land bij een hardloop vereniging, Loopgroep Goirle genaamd. Omdat deze vereniging 25 jaar bestaat hebben ze meerdere actieve activiteiten in 2011 gepland. Zo ook deze marathon die zowel bewandeld als gerend kan worden. Bij inschrijving zit ook verzorging in dus we zullen even moeten afwachten wat ze ons te bieden hebben. Aan de start komen we Bertus tegen die nog alleen op pad is omdat Sandra met haar pa in taailand zit. Nog een paar daagjes volhouden Bertus! Ook Roel en Ineke zijn van de partij. Voor de rest zien we geen bekenden.   

 

We gaan van start, lopen langs de kerk, St. Jan en steken de grote weg over met behulp van oversteekhulpen. Hierna volgt de splitsing met de 2,5 km. Het gaat al snel diverse onverharde paden op en dan nemen we afscheid van de overige afstanden en gaat de 42 km alleen verder. Over het fietspad langs een kunstwerk. Na een paar fietspaden gaat het al gauw richting het bos. In dit gebied hebben we nog niet veel gewandeld. De club maakt gebruik van de zogenoemde wandel knooppunten (knp). Bv. Je gaat van knp 29 naar knp 34 en volgt tussentijds de driehoekjes op de paaltjes. Alleen hier, bij deze wandeling, was er ook nog gepijld. We verlaten het bos even om de 1ste verzorgingspost aan te doen. Hier kon men koffie, thee, water, krentenbol of zelfs een bolus krijgen.

 

Roel en Ineke komen erbij en gezamenlijk vertrekken we weer. We lopen echter niet lang met hen want op dit lange pad raken we hun kwijt. Ze bleven wat langer staan bij een paar stenen die voorzien waren van teksten. We passeren nu meerdere grafheuvels terwijl we de heide oplopen. Vlak voor de vogelkijkhut komen Jan en Wilma ons voorbij. Als we een kijkje gaan nemen bij de hut komen Jan en Wilma net naar buiten. De vogels zijn gevlogen want er is niet eentje te spotten. We gaan verder door het bos en verlaten dat even later weer voor de 2de post. Ook hier weer een ruim aanbod met zelfs snoepjes erbij. Deze post is bij veldschuur ooievaarsnest. Er is hier helemaal geen nest te bekennen maar als we verder lopen snappen we het helemaal. Het landgoed wat we nu betreden heet n.l. ooievaarsnest. We blijven diverse bospaadjes nemen tot we op een breder pad komen. We komen bij grenspaal 211 maar gaan naar ons idee de grens niet over maar blijven er wat langs lopen. Nu worden we ingehaald door de hardlopers die ruim 2uur na ons gestart zijn. Het valt ons op dat het er niet zo heel veel zijn. Bij post 3 aan de grens (echte grensovergang) horen we dat er 100 voorinschrijvingen waren en dat ze hoopten op zo’n 250 tot 500 deelnemers (wandelaars/hardlopers). Maar aangezien er van alles in de omgeving georganiseerd werd waren ze al heel tevreden als de 250 deelnemers werd gehaald. We vinden het een mooie en goed uitgezette wandeling dus we hopen van harte dat ze gelijk krijgen. Ook bij deze verzorgingspost ontbrak er niets.

 

We steken de drukke weg weer over met behulp van de verkeersregelaars. Alleen zijn er altijd van die automobilisten die denken dat het stopteken niet voor hen geldt. Laat toch een auto proberen om via de parkeerstrook nog langs de verkeersregelaar te komen! Gelukkig was zij goed opgeleid en zette de auto klem. We vervolgen onze route aan de andere zijde ook weer door het bos. Ook hier liggen diverse landgoederen waar we door heen wandelen. We bereiken na ons gevoel snel de volgende post. We drinken wat en gaan weer verder. Een paar zandpaden en het bos weer in. Als we van links 2 wandelaars zien komen zien we ook een rustpost staan. Dit zal de post van de 24 km wel zijn die zich nu bij ons voegt. We slingeren opnieuw door het bos verder. Soms over een zandpad dan weer eens over een fietspad. De hele omgeving verveeld ons niet en bovendien is het mooi weer. We komen onverwacht weer bij een post, nummer 5 al!

 

Net na de rust hangt een pijl een beetje ongelukkig waardoor een paar mensen rechtdoor liepen i.p.v. linksaf. Maar ach, dat kan gebeuren was hun reactie. We volgen nu af en toe wat smallere paadjes. Ook moeten we niet steeds de knp markering volgen. Toch komen we wel steeds bij zo’n knp uit. We komen uit in Groot Loo waar we bij een boerderij camping de laatste rust hebben. We denken dat we nog zo’n 8 km te gaan hebben. Bij deze rust kon je het beste zitten. Er was voldoende plaats om te zitten en mocht het gaan regenen dan zat je onder een afdak. Na rust gaan we het weiland in en even twijfelen of we aan de goede zijde lopen. Dat blijkt wel het geval. We volgen de wandel knp weer, en gaan opnieuw het bos in. Als we het bos verlaten gaan we een oude trambaantje op. We kunnen nu een mooie blik op de kerk van Goirle werpen. We lopen over een half verhard pad naar de bebouwde kom. We steken bij dezelfde plaats als vanmorgen de weg over maar nu zonder hulp. We bereiken de finish waar het aardig druk is en live muziek speelt. Het is jammer dat je daardoor jezelf amper kunt verstaan.

 

Conclusie van deze wandeling; Een mooie goed uitgezette wandeling. Ook de routebeschrijving was zeer goed omschreven. Over de verzorging onderweg kon je niets te klagen hebben. Het enige minpuntje was dat er weinig zitgelegenheid was op de rusten. Een dikke plus was toch dat de 42 km één grote ronde had. En laten we eerlijk zijn door al die buiten rusten krijg je een mooie gevarieerde route. Dus ga zo door en als ze volgend jaar een andere route hebben komen wij zeker weer!