Zaterdag 5 februari

39ème marche int. De la Berwinne

Clermont

 

Net als vorig jaar om deze tijd zijn we weer in Clermont aangeland. Het zijn altijd leuke en afwisselende wandelingen dus we komen hier graag. Bij binnenkomst treffen we Lorri en Alfons uit Luxemburg. Dat het een internationale wandeling is moge duidelijk zijn. Ook Tony uit Engeland komt ons begroeten. Zoals elk jaar zijn de Engelsen weer met een bus aangereisd. We zijn vroeg ter plaatse en wachten tot het licht wordt.

 

De start is even hetzelfde als afgelopen jaar maar het blijft dat je maar 2 kanten op kunt, links of rechts. We gaan over de spoorbrug en dan het spoor op. Het oude mijnspoor wel te verstaan. We volgen dat tot in Thimister wat ook bij Clermont hoort. De kortere afstanden blijven het oude mijnspoor volgen maar de 30/42 km slaat af en gaat bergop door het weiland. Nu is bergop niet zozeer een probleem maar met een drassige ondergrond is dat wel even anders te noemen. Boven gekomen kan ik mooi terug blikken op de wandelaars achter mij. En daar komt Theo samen met Ger omhoog geglibberd. Ger heeft er wat moeite mee. Hij probeert zich groot te houden maar het is toch op foto vastgelegd dat hij zijn beide handjes nodig had om boven te komen! Zoals meestal met deze wandeling proberen ze de grote weg te mijden. Soms echter moet je er wel eentje oversteken om ergens te komen. Zo steken we de weg over die we normaal gesproken bewandelen op 24 dec. We komen bij de 1ste rust aan op 6,7 km die we overslaan omdat we het nog wat te vroeg vinden.

 

Ger blijft gezellig bij ons lopen en ook Henkie uit Amsterade sluit zich nu bij ons aan. We lopen door velden en wegen en komen in Manaihant (Herve) uit. Hier zullen we de route later nog eens kruisen wat we gaan aller (heen). We lopen gezellig te babbelen en genieten van de omgeving. Ger gaat er weer vandoor als we bij Grand Rechain (Herve) uitkomen. We krijgen na deze plaats weer bos voor de kiezen. Vlak voor we afslaan ziet Theo een waterval en gaat er heen om een foto te maken. Over een vlonder door nat bosgebied. Hierna volgen smalle paadjes op en neer, omhoog en weer omlaag. Wat weer heel leuk is dat we hier nog niet eerder zijn geweest. We gaan het bos weer uit maar blijven omhoog en omlaag gaan. We komen in Wegnez (Pepenister) waar het een stukje over de verharde weg gaat. We worden ingehaald door Anny uit Everbeek even een babbeltje en wat later volgt ook Chris. Vlak voor onze rust komt Peter uit Mol ons tegemoet.

 

Na een lekkere warme chocomel vertrekken we weer voor de laatste 20 km. Het duurt echter niet lang voor ik me helemaal niet lekker begin te voelen. We zijn een dikke 500m van de rust af of de chocomel begint mij maag te bewerken. De snelheid wordt wat omlaag geschroefd want ik wil wel alles lopen. Het nadeel, van het niet lekker voelen, is echter wel dat ik hierdoor minder in me opneem van de omgeving wat het beschrijven moeilijker maakt. Maar daar heb ik altijd een goede oplossing voor, n.l; Dan had je zelf maar hier moeten lopen dan wist je hoe mooi, leuk, zwaar, enz. het hier is geweest!  Het gaat door naar de volgende plaats en wel Soiron (Pepenister). Opnieuw gaat het over diverse veldwegen verder. Langs een paar verwaarloosde ezels of waren het muildieren? We komen uiteindelijk weer bij de 2de rust aan met nog zo’n 12 km te gaan. Dat ze hier veel tijd en aandacht hebben besteed aan de routes blijkt wel weer als je de heen route zowat kunt aanraken. Ze hadden hier ons voor hetzelfde geld dubbel kunnen laten lopen. We krijgen nog wat mooie vergezichten wat de route er alleen maar mooier op maakt. Het gaat weer richting een of ander dorp dat we vanuit weilanden gaan bereiken. Het is hier niet zo onbekend meer voor ons.

 

We lopen verder en komen bij een bunker uit. Het is een militair domein dat je helemaal niet mag betreden. Erg leuk als je daar als wandelaar komt en er een verbodsbord staat. Het lijkt wel op een fort en bij naderinzien klopt het ook want het is Fort du Battice. Bij de ingang van het fort gaan we de weg weer op, om niet veel verder weer een veldweg in te gaan. Als we om ons heen kijken proberen we uit te vinden waar de finish plaats ligt. Clermont ligt in een dal terwijl De kerk van Clermont (hierbij ligt ook de finish) hoger ligt. Hierdoor weten waar we op moeten letten. We komen bij de oude mijnspoorbaan uit waar de samenkomst is met de korte afstanden. We krijgen nog een laatste rust pakweg 2,2 km voor het einde. We zien de kerk van Clermont al liggen en volgen constant de verharde weg tot aan de finish.

 

 

Zaterdag 12 februari

Van Diek tot Diek tocht

Duiven

 

De W.S wandeling is gemaakt door Martien van Diek. Als je verder leest dan kom je erachter dat niet alleen zijn naam met de tocht te maken heeft. Helaas is het weer en de weersvoorspelling van vandaag niet al te best. Ook ben ik na vorige week zaterdag nog niet in orde. Mijn maag is van slag en het eten gaat nog niet zo als het moet dus wel zullen kijken hoe ver ik kom. Met wat krachtvoer zal het wel gaan! Omdat de startlocatie aan de kleine kant is mogen we eerder weg.

 

Via een fietspad gaat het al gauw onder een (spoor)tunnel door. Voor de plaats Westervoort gaat het linksaf onverhard verder door een park. Alle wandelaars lopen spontaan verkeerd. Er zullen niet veel wandelaars op de hoogte zijn dat ze dit hebben gedaan. We moesten n.l. pad naar links en direct rechtsaf en parallel aan het pad waar we eerder op liepen. Het is een natte bedoeling hier niet alleen van wat uit de lucht valt maar ook staat er water op het wandelpad. We lopen samen met Corné wat in dit jaargetijde heel wat stomme praat oplevert. Roland echter moet vandaag verstek laten gaan vanwege zijn blessure. Na verloop van tijd komt dan de 1ste dijk (oftewel diek) inzicht. We gaan de diek op en lopen over de verharde weg tot de 1ste zijweg. We slaan af en lopen op de veerpont af. Een paar weken geleden had je hier niet kunnen lopen i.v.m. de hoge waterstanden die er toen waren. Aan de hekwerken (wat er nog van recht was blijven staan) was goed te zien hoe het water hier had gestroomd. We lopen de pont op die meteen hierna afvaart. Na de pont lopen we een stuk langs het water en over akkerland. We bereiken nu de soeppost, met het bord dat er vandaag 350 bikkels onderweg zijn. Theo heeft het probleem dat hij handen te kort komt. In één hand zijn paraplu in de andere de soep dus hoe moet hij nu zijn wafel eten. Heel eenvoudig opgelost, hij wordt gevoerd. Mia vind dat wel een plaatje waard.

 

Na de soep slingeren we tussen het boerenland door tot we in Doornenburg komen. We gaan op het kasteel aan en komen er ook langs te lopen. Uiteraard worden hier de nodige plaatjes geschoten. Zoals gewoonlijk wilt Henk Vink niet in beeld komen maar soms blijkt hij er toch op te staan (lekker puh Henk!). We komen weer bij een dijk waar met krijt geschreven staat; Oversteken over de diek. Alleen waar we eigenlijk moeten lopen, loopt niemand want iedereen blijft op de dijk lopen i.p.v. onderlangs. Als we de 2de pont naderen komt Isis bij ons lopen. Even een wat serieuzere babbel (ja ook dat is met mij mogelijk niet te geloven hé?) en samen lopen we de pont op. Een stuk over de diek en dan een stukje door de uiterwaarden van de Rijn. We komen weer bij een dijk uit waar we nu weer onderlangs hadden moeten lopen, maar wat weer niemand deed. Het is dan wel inmiddels droog geworden. We komen in Pannerden waar de grote rust is. Corné had besloten om met ons op jacht te naar een bankje. Terwijl we ons het gemakkelijk maken op het bankje komen er nog een paar wandelaars bij. Ook Co en Piet doen een babbel en zoeken dan iets van de route een bankje op.

 

Als we weer gelaafd zijn gaat het weer verder. Met nog steeds heel veel stomme praat dat niet voor publicatie geschikt is zullen we maar zeggen. We lopen op de begraafplaats toe die net buiten de plaats ligt. Voor deze begraafplaats slaan we af langs een sloot en over een graspad. Hier zijn Theo en ik in het verleden ook al eens geweest want ik weet dat dit pad bij gemaal uitkomt. Bij de asfaltweg krijgen we een kleine route wijziging. Dit hadden we vanmorgen al gehoord. Dit was omdat we anders tot aan de enkels (in mijn geval misschien wel verder) in het water zouden lopen. We volgen de weg af en komen weer op de oorspronkelijke route uit. Weer een diek en dan doemt na het gemaal Kandia een mammoet op. Nee, ik ben niet gek maar iets verder op de weg staat een nagemaakte mammoet. Deze is daar geplaatst omdat hier ten tijde van de werkzaamheden van de jamlijn (Betuwelijn) botjes van het beesie zijn gevonden. Ik loop even om voor een foto maar volg dan Theo en Corné weer gauw die al het gebied van de Loowaard zijn ingelopen. Het is een mooi stukje route maar als de overstapjes komen wordt het mij wat te veel. Bij de 1ste overstap blijf ik hangen in het prikkeldraad dat om de paal heen zit. De 2de overstap is zo hoog dat ik er niet opkom omdat ik wat slapjes ben. Ik krijg mezelf gewoonweg niet opgeduwd dus besluit ik om het pad ernaast te nemen waar het hekwerk open staat. Het loopt grotendeels parallel aan het pad waar de route eigenlijk loopt. Maar dan loopt het dood in een weiland. Ik zie wandelaars lopen en loop op de weg af. Natuurlijk komt er altijd wanneer je anders loopt dan anderen een bekende langs. In dit geval zelfs 2 n.l. Sandra en Henk Vink. Uiteraard leggen ze vast dat ik vals speel, maar dat maakt mij niet uit. Henk maakt voor mij het hek los zodat ik me daar ook niet over hoef te hijsen. Bovendien komen er achter mij ook nog wat wandelaars die problemen hadden met de overstapjes. Eentje had zelfs haar broek kapot getrokken aan het prikkeldraad waar ik ook in hing. We komen in de volgende plaats Loo. Hier komen we dan bij de koffiepost waar de heren vandaag naast de worst grijpen omdat die uitverkocht is.

 

Na een welverdiende rust gaat het weer op pad voor nog zo’n 9 km. We kunnen bijna de heenweg aanraken want we lopen door het dorp parallel aan de dijk terug naar de weg van de mammoet. Weer een dikke 2 km lange weg volgen tot we in Groessen komen. Bij fruitkwekerij De Stokhorst hebben we onze fruitpost. Deze keer is het fruit gesponsord door de kweker zelf. Wat heel apart was dat je tegen inlevering van het fruitbonnetje een stukje fruit mocht uitzoeken. Een peer, een appel of iets anders net waar je zin in had. Erg leuk!

 

We gaan door de boomgaard verder. Via een smal pad komen we uit bij de kerk van Groessen. Wat achteraf paadjes worden gevolgd tot aan het spoor. Een stukje langs het spoor en dan eroverheen. We zijn weer in Duiven aangekomen maar gaan niet rechtstreeks terug. Nee, we moeten eerst nog langs de droppost. Ja, de uitzetter Martien heeft als extraatje een droppost op zo’n 1,5 km voor het einde ingebouwd. Nog wat paadjes en door een park en we bereiken de finish. Een leuke afwisselende wandeling met een andere kiek op de diek.

 

 

Zondag 13 februari

Armentocht

Stokrooie

 

Vandaag maken we er noodgedwongen een combi van. Toen wij gisteren aan het praten waren over waar we vandaag zouden gaan wandelen, stond onze planning nog op Belfeld (start in Tegelen). Theo had echter in het wandelboekje gelezen dat de route richting Beesel zou gaan. En daar we vorig jaar en het jaar daarvoor ook al die kant op zijn geweest, passen wij daar dit jaar voor. We komen na een korte zoektocht in Stokrooie uit en zijn dan ook erg benieuwd naar de route. Bij aankomst is het nog niet erg druk terwijl je toch al ruim een half uur kunt vertrekken. Voor Belgische begrippen is dat vreemd.

 

De route gaat richting Kuringen en Hasselt. Als eerste komen we bij een watermolen en kasteel Herkenrode. Dit kasteel is onlangs gerestaureerd. Om het poortgebouw waar de 1ste splitsing al is met de 4 km. Even later als we een bosrand bereiken gaat ook de 8 km eraf. We krijgen een beetje bos en wat akkerland. We lopen de bebouwing in en bevinden ons nu in Kuringen. De Demer wordt opnieuw overgestoken en het gaat een park in. Langs het geboorte bos (hier worden boompjes geplant als er kindertjes worden geboren) waar 2009 een vruchtbaar jaar was. We passeren weer een kasteeltje en nog een stukje door het park. Als we het park verlaten hangt een pijl gedraaid en een andere ligt op de grond. Theo is hier niet zo lang geleden ook eens geweest en meent te weten waar de controle is. Het klopt want iets verder hebben we weer pijlen. We komen bij de rust waar de 12 km,  6,5 km en de 21 via dezelfde route 6,4 km heeft afgelegd? We gaan nu een lus lopen en komen dan weer hier terug.

 

Vlak na de rust is de splitsing dus er wordt weinig dubbel gelopen. We gaan door Kuringen heen tot we bij de grote weg komen. We lopen het industriegebied van Hasselt binnen. Een stukje langs het spoor en onder de snelweg door. Nu krijgen we opener gebied voor ons en tegenover het eerste deel van de route komt het wat saai over. Op het draaipunt van deze lus komt er ook een ommezwaai in de omgeving. We gaan nu het viaduct over de snelweg over en zien een mooi bankje die in het zonnetje staat. Hier nemen we nog even een rust. Het gaat verder langs het spoor en even verderop trapjes op. We gaan nu over het spoor heen en wel vlak bij het station van Hasselt. Aardig wat ijzerwerk ligt er nu onderons. Het is duidelijk dat het een druk station met veel sporen is. We steken de grote weg weer over en stuiten dan weer op de route van vanmorgen op het punt waar de pijl op de grond lag en inmiddels weer ophangt. Bij de controle gekomen blijkt dat de 12 km vanaf hier 5,5 km moet afleggen en de 21 km, 5,6 km. Ach op het einde zal het wel kloppen! Over het laatste route valt niet veel te vertellen. Het was een beetje een kale route waarbij we de 8 km mee op pikten. Langs het natte akkerland. Soms stond er meer water op het pad dan op het veld. Vlak bij kasteel Herkenrode sloot de 4 km zich ook weer bij ons aan. Dan gaat het via de kortste weg weer terug naar de finish. Nog steeds is het hier niet echt druk te noemen al was de route best aardig.

 

Wintertocht

Ellikom

 

Als we aankomen rijden zien we al dat deze wandeling een stuk drukker bezocht is dan die in Stokrooie. Toch kunnen we de auto voor de deur parkeren omdat net een auto weg rijdt. We schrijven in en gaan meteen op pad. Via de parkeerplaats en een boomkwekerij verlaten wij het terrein en lopen meteen het bos al in. We gaan door een poort en volgen een smal pad. Theo had op de wandelfolder gelezen dat we door een beeldentuin zouden lopen. Daar zijn we nu dus aangeland. Het 1ste beeld dat ik op de foto zet heet de zaaier. Het volgende beeld staat buiten de route maar ik loop er toch even heen. Dan komen we langs een stel dat volgens Theo al erg lang staat te praten. Ondanks wij geen liefhebbers van kunst zijn kun je uit een groot deel van de beelden wel halen wat uitgebeeld wordt. We slingeren wat heen en weer en draaien om een vijver met een reuze libel. Aan de rand van de vijver staan dan ook zogenaamde vissers, maar de details wat erbij liggen maakt het weer leuk. Voor we het zogenoemde Boenderbos verlaten kunnen we nog een blik in de pan werpen. Beeldhouwer Leo Camps heeft er wat leuks van gemaakt. Langs de tuin gaat het naar de voorkant van het huis (splitsing 4/8 km) waar nog een prachtig beeld staat. Ondanks het onze smaak niet is vonden we het een leuke afwisseling en het is toch leuk dat zo’n kunstenaar zijn bos openstelt voor deze wandeling. We lopen verder en nemen al gauw afscheidt van de 12 km. We crossen letterlijk op en neer en heen en weer door het bos. We komen uiteindelijk bij een grote straat die overgestoken wordt. We zijn nu weer in Ellikom waar we op de rust aanstevenen. Vlak voor de rust zien we een unieke brievenbus. Op een flinke steen staat een kruiwagen met aan de voorzijde de klep van de brievenbus. Aan de achterzijde is een deurtje gemaakt waar de post dan uit de kruiwagen kan worden gepakt. Erg leuk!

 

De rust laten we links liggen want het is er veel te druk. Tja, wie dacht dat het om deze tijd rustig is geworden komt bedrogen uit. We steken de weg weer over en komen na korte tijd bij een watermolen. We vinden het hier mooi en zijn eigenlijk wel verrast met de leuke route die we hier voorgeschoteld krijgen. We zien een mooi bankje en kunnen zo de route mooi overzien. Het is bijna niet te geloven maar de wandelaars blijven maar komen. Toen wij vertrokken waren er al bijna 1300 wandelaars gestart. We gaan uitgerust verder en kunnen een deel van de route overzien. We slingeren heen en weer en als je had willen afsnijden was dat nu niet echt handig geweest want wat is nu heen en wat is nu terug weg? Overal zie je wandelaars lopen en als er dan weer een splitsing is weet je het helemaal niet meer. We gaan het bos weer in waar opnieuw zowat elk paadje wordt aangedaan. Als we dan nog een laatste splitsing krijgen lopen we op de 19 km helemaal alleen. We gaan links dan weer rechts, weer 2 keer links, dan weer rechtdoor het bos uit. Om een veld heen en het bos weer in. Als je ons nu zou vragen; waar ligt de finish, dan hadden we het antwoord schuldig moeten blijven. Zo veel heen en weer dan ben je de oriëntatie helemaal kwijt! Opeens zien we iets bekends n.l. de boomkwekerij we zijn dus vlak bij de finish! Nog geen 5 minuten later komen dan bij de mierenhoop aan want het is misschien wel rustiger dan toen we kwamen maar nog steeds druk.    

 

Zaterdag 19 februari

Krijtlandpad

Epen - Gulpen

 

Vandaag is er van alles te doen op wandelgebied maar voornamelijk verder weg en daar hebben we niet zo’n zin in. Een mooie rede om verder te gaan met het vast wandelpad dat we nog in de kast hebben liggen. Vroeg uit de veren om de bus naar Gulpen te nemen om aldaar over te stappen naar Epen. Vanaf de bushalte moeten we dan nog een stuk lopen tot we bij het punt zijn waar we de vorige keer (23-10-’10) zijn opgehouden. Iemand die bekend is in het Limburgse land denkt dat Epen - Gulpen een kort stukje is. En ja, als je rechtstreeks loopt dan is het zeker maar een paar km, maar onze route loopt via Vaals!

 

Als 1ste lopen we op De Volmolen van Epen af. Daarna door het weiland richting de voetbalvelden. En wat zien we daar? De voetbalclub heeft geïnvesteerd in nieuwe parkeerplaatsen. Het gaat rechts af het gehucht Camerig (gem. Vaals) in. Links aanhouden en langzaam stijgend omhoog. We volgen een steil stijgend grindpad omhoog en komen aan de achterzijde van Camping De Rozenhof uit. Nu gaan we het bos in. We blijven het pad volgen en kruisen hierbij af en toe een asfaltweg. Het pad daalt sterk en even later gaat het weer flink omhoog. Als we tenslotte opnieuw op een asfaltweg uitkomen volgen we deze kort. We blijven echter in het bos. We volgen een grindweg dan weer een bospad en even later de bosrand. Vlak voor we een scherpe bocht naar rechts maken kunnen we een blik werpen op Holset. Op de topografische kaart wat bij dit wandelpad hoort zien we 2 lijnen met routes aangegeven. We vinden het vreemd en denken nog dat er misschien een andere route mee wordt aangegeven. Theo grapt nog; Dat is de terugweg. Nu wordt weer parallel aan een ruiterpad gelopen. Bij een sparrenbos slaan we af en komen bij een grafheuvel. We kennen de omgeving toch redelijk goed maar deze grafheuvel zegt ons niets! We moeten een steil pad omlaag wat een beetje wordt bemoeilijkt door een omgevallen boom. We blijven het pad steeds dalend volgen tot we bij de verharde weg komen en rechtsaf slaan richting het gehucht Wolfhaag. Een beetje door de bebouwing en na het kruisen van de Gemmenicherweg (weg naar grensovergang) weer het veld in. Nu gaat het via een holle weg omhoog. Als we op een breed grindpad komen moeten we dit volgen tot aan het Drielandenpunt.

 

Leuk wetenswaardigheidje; Onderaan de tekst in het routeboekje staat wat aanvullende informatie over de omgeving. Zo staat er o.a. vermeld; Het Drielandenpunt Nederland, België en Duitsland is een toeristische top attractie, met jaarlijks meer dan 1 miljoen bezoekers. Trots staat de Nederlander boven op de Belgische Boudewijntoren, op zijn 322,5m hoge Vaalserberg. Hoger kan niet in Nederland. Maar nu komt het! De Belgische Boudewijntoren staat toch echt op Belgisch grondgebied!

 

We volgen nu een pad langs de verharde weg langs diverse grenspalen. Hier zijn we op 1 jan. van dit jaar nog geweest. Waar toen nog de Wilhelminatoren stond zijn ze nu alweer iets nieuws aan het bouwen. Ik ga even letterlijk op de grens staan en dan lopen we toch verder omlaag naar Vaals in. Deze plaats is voor ons natuurlijk niet onbekend maar waar we nu lopen waren we nog niet eerder. Over het Van Clermontplein (vernoemd naar een fabrikant van lakens uit Aken, die in 1764 zijn lakenfabriek naar Vaals verplaatste) langs wat monumentale gebouwen. Waaronder wat ooit de lakenfabriek is geweest. Langs het zorgcentrum met daarnaast Kasteel Bloemendaal die ooit gebouwd was als woonhuis voor Arnold von Clermont. Het gaat verder van de ene zijde van Vaals tot aan de andere kant waar we over een voetgangersbrug Vaals verlaten. Na 700m krijgen we even te maken met een veranderde situatie. Het weiland waar we in moeten is wat aangepast en omdat het prikkeldraad nog wat open staat lopen we hier toch in. Wat verderop vinden we gewoon markering dus komt alles op zijn pootjes terecht. Door een boomgaard met draaipoortjes en we zijn in Holset. We zien nu op de topografische kaart dat we hier vanmorgen niet ver vandaan zijn geweest. Ja, want ook nu zijn op de kaart 2 lijnen ingetekend, de heen en terug route!

 

We verlaten het gehucht snel, en gaan weer een holle weg in. Wanneer we op de verharde weg komen betreden we het gehucht Harles. We volgen de weg tot in Vijlen. Een holle weg stijl omlaag tot aan het weiland. Via diverse draaipoortjes gaan we door het weiland op de kerk van Vijlen aan. Ze laten ons niet helemaal tot aan de kerk lopen maar we slaan af omlaag. Nu laten we Vijlen weer achter ons liggen en gaan over De Gulp heen. Het gaat naar het volgende gehucht Melleschet. We gaan nu praktisch de route volgen van de Ronde van Zuid Limburg. We komen in Hilleshagen waar we de weilanden weer even opzoeken. We sjokken verder en zien dan Nijswiller voor ons liggen. Even de rijksweg oversteken en dan een landweg volgen. Het gaat over in een grindweg die we volgen richting het gehucht Cartils. Voor we afslaan richting Wittem komen we eerst  nog langs een monument van 2 omgekomen vliegeniers. We bereiken Wittem, bekend om zijn klooster, en steken opnieuw de rijksweg over. Even door het weiland en dan weer een asfaltweg.

 

We puffen even wat als het de weg ernaast was geweest mochten we steil omhoog de Gulpenerberg omhoog. Nu gaan we onderlangs, alleen was dat maar schone schijn! We moeten linksaf door een klaphekje en bergop door een weiland. Op de asfaltweg gekomen is het oversteken en aan de overzijde verder gaan waar we meebezig waren, klimmen dus! We bereiken de top van de Gulpenerberg. Het was een hele klim maar wel mooier dan over de eerder genoemde verharde weg. Langs het Mariabeeld en wat verder via een voetpad omlaag. Via wat trapjes wordt het steile deel wat overbrugt. We komen dan eindelijk in Gulpen aan. We bereiken ons eindpunt wat toevallig ook het eindpunt van de kaart was.  

 

Zondag 20 februari

Olat winterserie

Middelbeers

 

Bij de start treffen verschillende bekenden zo ook Bertus en Sandra. Bertus ziet er nog moe uit wat niet helemaal verwonderlijk is omdat hij samen met Sandra de 2de kennedy mars van Winterswijk - Arnhem (van vrijdag op zaterdag) heeft gelopen. Bovendien heeft hij ook nog eens slecht geslapen. Ook een stel militairen zijn van de partij die meteen al beginnen met de EHBO koffer uit te pakken. Vandaag heeft de winterserie een klein winters karakter want als we vertrekken sneeuwt het licht. We lopen over de verharde weg Middelbeers uit. De route  is open, en erg verhard naar mijn menig. We zullen af wachten wat de rest van de dag zal brengen. Als we een paar km op weg zijn komt daar dan toch wat verandering in. We lopen een bosje in wat niet meer is dan een strook, maar wat een verschil het maakt! De 10 km gaat eraf en niet veel later volgt de 1ste rust op 5 km.

 

Het gaat verder door een bosje en ook de 15 km verlaat ons nu. We nemen dan eens een fietspad dan weer een veldweg maar het wisselt sterk. Op een lang zandpad zien we de auto van de militairen. We melden dat ze er zo aankomen waarop de chauffeur zegt dat hij ze allang had gezien. Even verder op zegt Theo; “Dan had ik hem eigenlijk moeten zeggen dat defensie nieuwe pakken nodig heeft want als ze van ver af al te zien zijn camoufleert het niet meer voldoende.” Weer een stukje door het bos en als we die verlaten trotseren we een paar bruggetjes. We komen langs de rivier de Reusel te lopen over een graspad. Als we in de bewoonde wereld aankomen zien we een Lourdes grotje. Vlak hierna is de 1ste caférust. Ik had de rust niet eens gezien maar Theo was het wel opgevallen. We hebben nu 10,4 km gelopen.

 

Zo’n 600m verder, als we Baarschot zijn uitgelopen, is de splitsing en loopt de 40 km nog alleen. Het is mede door de caférust erg stil geworden op de route. Ook de groene mensen zijn in geen velden of wegen meer te zien, zij zullen minder lopen. We gaan Landgoed De Utrecht in. Hier moeten we opletten op fietsers die ook een uitgezette route volgen. We mogen van geluk spreken dat deze fietsers wat ouder waren dan de gemiddelde MTBer. Die hebben niet zo’n haast om langs je te komen en stappen zelfs voor de modder af! Eddy en Nicol komen ons voorbij en natuurlijk kunnen we het niet laten om onze Belgische vrienden te feliciteren met de wisselbeker (i.v.m. regering vormen). Vlak achter ons valt een MTBer recht in de modder. Een andere MTBer vraagt niet aan hem of het goed met hem gaat maar of hij niet even kan blijven liggen voor de foto! We slingeren heen en weer over het landgoed wat een heel mooi stukje route is. Op een 4-sprong krijgen te maken met een water probleem. Het hele pad en in een straal van een paar meter erom heen staat het blank. Toch weten we met droge voeten de andere zijde te bereiken. Stefan en Willy komen ons voorbij. Aan het einde van het pad doet Stefan een beetje vreemd hij komt wat terug gelopen. Als we dichterbij komen zien we hem springen. Het is weer olat als vanouds we moeten over een sloot heen. Helaas is die sloot voor mij te breed. Er komt ons een wandelaar voorbij die mij de helpende hand biedt en me als het ware over de sloot trekt. Toch nog droge voeten! We komen bij de wagenrust waar we een bakkie drinken. Ook Bertus en Sandra bereiken de rust. Zij zijn niet alleen want ze hebben nog meer bekenden bij zich. We begroeten o.a. Rino, André en Henk Vink. Bertus moet buiten zichzelf ook zijn nachtmerrie voeren, want hij neemt weer eens een close-up foto van mij.

 

We gaan weer op pad en worden al gauw vergezeld van het eerder genoemde gezelschap. Door het bos en langs het water, het blijft een afwisselende route. Gezellig babbelend gaat het verder. Bertus loopt wat minder makkelijk want hij had wat last van vocht in zijn knieën. Onderweg komt ergens de 30 km er weer bij, waar we echter niets van waarnemen. Dan gaat het weer over een wildrooster die ik altijd voorzichtig neem. Henk begreep meteen dat dit komt vanwege mijn kleine voeten die gauw tussen de spijlen kunnen glijden. Als we de bewoonde wereld en de plaats Netersel bijna inlopen wacht ik even op Theo omdat hij wat achterop geraakt was vanwege foto’s maken. We lopen de caférust weer voorbij en gaan op zoek naar een leuk bankje. Bij puntje 107 op de route vinden we een uiterst geschikt bankje. Lekker in de zon en een goede blik op de route. Zo kunnen we terwijl we daar zitten weer een paar kampioenen zien aankomen. Mon met zijn vrouwtje en nog een paar Belgische wandelaars. We willen net opbreken als het groepje van Bertus en Sandra weer aan de horizon opduikt. Even wat fotootjes en dan gaan we weer met hen samen verder.

 

Door het bos het weer langs de Beerze waar we even later overheen gaan. Één voor één moeten we over de smalle brug wat weer foto’s oplevert. Het is een gezellige boel maar dan moeten we onder een boom door. In plaats van foto’s te maken maak ik er nu een filmpje (bekijk hier) van wat een leuk resultaat oplevert. Wat verder komen we in een weiland voor een dilemma te staan. Het staat behoorlijk blank en Henk trekt de stoute schoenen aan om als 1ste te gaan. Natuurlijk gaat dat niet goed en loopt hij al gauw als een klein kind door de plas te rennen. We zoeken een alternatief, en gaan onder het prikkeldraad door. Dit is nog niet zo eenvoudig omdat die zeer strak gespannen was. Aan de andere kant van de plas stond een vrouwtje die nog grapte dat Henk iedereen wel kon overdragen. Zij probeerde haar partner te volgen die al naar de andere kant was gelopen. Ach, Henk is niet de beroerdste en neemt het vrouwtje in de armen en draagt haar lustig naar de overkant waar Rino en André nog aan het bedenken waren hoe ze naar onze kant konden komen. Ik weet nu wel voor de volgende keer dat ik niet zo moeilijk doe want Henk zou mij ook kunnen dragen! Na veel gelachen en nagepraat bereiken we de laatste wagenrust. Een kopje soep gaat er goed in. Wij doen nog een bakkie terwijl het groepje er weer langzaam vandoor gaat omdat Henk nog een afspraak heeft.

 

Na rust volgt een splitsing en lopen we rechtdoor op de voet gevolgd door Roel, Ineke en Anita. Wij hebben nog zo’n 7 km voor de boeg dat wederom zeer afwisselend is. De volgende splitsing en de 40 km loopt weer alleen. Een lang pad over de heide wordt gevolgd. Als we het gebied d.m.v. een klaphek weer verlaten is de samenkomst met de overige afstanden. Helaas is af en toe een pijltje weg, een teken dat we de beschaving weer naderen. Maar met de beschrijving in de hand komen we goed uit. Bij de asfaltweg is het nog een kleine 2 km tot de finish. We lopen Middelbeers in waarna we na de kerk afslaan en linie recta naar de finish lopen. Afmelden, stempelen en een babbel en dan rustig aan op huis aan.  

 

Zaterdag 26 februari

2de parken- en landgoederentocht

Arnhem

 

Alweer de 9de W.S van dit seizoen je vraagt je toch af waar gaat de tijd heen. De startlokaal is wat aan de kleine kant maar door de vele trappen konden toch redelijk wat mensen zitten. Roland had zijn stoute schoenen aangetrokken en was toch maar gekomen. Het gaat nog niet 100% goed met zijn knie maar een W.S laat je gewoonweg niet graag voorbij gaan. Na het lezen van de info vroegen we ons wel af of dit wel een verrassende tocht zou worden. De 1ste verrassing was dat we bij het vertrek meteen de regenkleding tevoorschijn mochten toveren. Het regent niet hard maar toch.

 

We gaan vanuit deze start naar de oorspronkelijke start die wegens inhaligheid van de leiding toch door de W.S was afgezegd. Via het park van Presikhaaf bereiken we al gauw de eerder genoemde locatie. We vervolgen onze weg over het spoor en langs het museum van het Indië-tijdperk. Het begint nu even wat harder te regenen maar dat is gelukkig niet voor lang. We zijn ergens bij de start Roland al kwijtgeraakt maar we snappen niet hoe. We lopen door een woonwijk dat me wel erg bekend voor komt, zijn we hier niet ook al eerder geweest met een W.S vanuit Arnhem? Trap op en langs een kunstwerk en ja, nu weten we het zeker hier waren we al eens eerder! Over een heideveld en nog steeds geen spoor van Roland. Als we bijna het viaduct onderdoor gaan zien we op een afstandje Roland komen dus dat mysterie is opgelost. Dan valt me in dat ik Roland nog iets heb horen zeggen over zijn paraplu pakken dus oeps, mijn fout! We lopen een stukje langs een drukke weg en gaan dan het bos in. Net voorbij de pijl die je op afstand kunt bedienen (zie foto), wordt er een pitstop gehouden. Corné gaat bij een pijl staan terwijl deze helemaal niet op de route staat. Misschien de terugweg? Langs het openluchtmuseum dat er nu beter uitziet dan toen (jaren geleden) wij een bezoek aan het park hebben gebracht. We verlaten het bos voor de soeppost. Bij een tuinplanten bedrijf is in de kas de soeppost ingericht. Helaas gaat het voor een wandelaarster het vandaag wat minder. Zij lijkt hartklachten te hebben en voor de zekerheid is dan ook een ambulance besteld. (achteraf blijkt het gelukkig mee te vallen).

 

We gaan samen met Roland en Corné weer verder. Over een smal pad achter de huizen door zo het bos in. Hierna weer de heide op en diverse grindpaden worden gevolgd. Het gaat langs een oude ANWB paddenstoel en dan passeren we diverse grafheuvels. Corné is druk aan het sms’en met Miranda. Zij loopt in Ugchelen vandaag 30 km. Ze is echt aan een comeback bezig naar haar hielspoor drama. We lopen door het Geldersch Landschap te struinen. Het gaat verder over onverharde wegen en langs een manege. We gaan onder een tunnel van de A12 door. We komen op een recreatiepark met diverse koopbare bungalows uit. Bij het restaurant is de rust. We nemen buiten op het terras plaats net als vele anderen. Corné en Roland wagen het er wel op om binnen te gaan zitten. Vele wandelaars zijn echter blij als ze weer naar buiten kunnen gezien de hitte die binnen hangt. Mia schuift bij ons aan tafel aan na een vruchtloze poging om iets te bestellen. Het schijnt er erg chaotisch aan toe te gaan. Even later komt ook Helma bij ons zitten. Een toevallige recreant kijkt de wandelaars verbaast aan en begint allerlei vragen te stellen. O.a. of dit DE 4 daagse is. Menigeen begint hierop te lachen. Om zijn fout goed te maken vraagt hij dan maar of we allemaal trainen voor de 4 daagse. Waarop hij het antwoord krijgt dat wandelen gewoon leuk is en niet alleen tijdens de 4 daagse. Na een inspectie van de wandelschoenen waarbij die van ons tafeltje als bergschoenen werden ingeschaald kreeg hij dan weer het antwoord dat wij helemaal uit Zuid Limburg kwamen. Toen gaf hij het op!

 

We vertrekken met zijn tweetjes en steken de parkeerplaats over. Er komt ons een wandelaar tegemoet wat Henk Gorter blijkt te zijn. Hij was zijn pet vergeten en moest terug omdat hij koude oren kreeg. We steken de weg over bij de ingang van Het Park de Hoge Veluwe. We lopen een lange weg af en kunnen een blik werpen op het oude vliegveld. Henk is inmiddels bij ons komen lopen en verteld ons wat van de omgeving en andere tochten die starten vanuit deze buurt. Langs een akker waar midden tussen de molshopen een bankje staat met daarop Henri Floor. We volgen nu wat langere paden maar doordat we zo aan het babbelen zijn merken we dat bijna niet. We gaan onder het knooppunt A50/A12 door en passeren een oorlogsmonument. Nog een dikke km en we zijn bij de koffiepost. We kruisen nu de heenweg en komen langs het openlucht museum en de pijl waar Corné vanmorgen stond, dus toch de terugweg! Als we bij de koffiepost komen die in een manege is begint het weer te regenen. Maar gezien het vandaag vrij droog is verlopen en de voorspelling anders was mogen we niet klagen. Als we met ons 2de bakkie leut bezig zijn komen ook Roland en Corné binnen.

 

We gaan weer op pad en vragen ons af hoe de route verder gaat verlopen aangezien we al in Arnhem zijn en nog zo’n 10 km te gaan hebben. We lopen langs de weg door een groenstrook. We passeren de oude ingang van Burgers Zoo. Brug over en weer het bos in. Nu gaat het wat omhoog en omlaag. Door park Zijpendaal, boven langs kasteel en langs de verschillende vijvers. Ook hier zijn we al eerder geweest met een W.S vanuit Arnhem. Weer het volgende park in en wel Sonsbeek. Het gaat in het bos even flink omhoog en dan het bos/park weer uit. We bereiken nu de fruitpost waar men vandaag mocht kiezen uit een appel of mandarijn. We lopen verder samen met Willem en zijn vrouw (uh hoe heet ze ook alweer?). Vanaf nu lopen we toch echt tegengesteld van de wandeling 31-1-2009. Dit vind ik dan wat minder omdat ik het me nog zo goed herinner. Dit komt natuurlijk doordat je erover schrijft en foto’s op de site plaats. We lopen langs de houten monnik en langs De Steenentafel. Het gaat nu verschillende trappen omlaag. Doordat de tredes verschillende maten hebben loopt dat niet echt fijn. Onder gekomen gaat het al gauw weer d.m.v. trappen omhoog. Ook deze hebben verschillende afmetingen. We komen uit in park Angerenstein waar we doorheen crossen. Hier gaat het niet helemaal volgens de beschrijving maar we gaan via de hoofdingang naar buiten zoals gepland. We passeren de oorspronkelijke start weer en lopen opnieuw een park in. Hier heeft zich iemand uitgeleefd met houtzaag creativiteit. Als we door een booghaag lopen liggen er rubberen kussens op het pad. Deze maakte zodra erop stapte geluid. Het is nu nog maar een kattensprong tot de finish. Aangekomen zit daar Miranda al uitgebreid te wachten. Het is buitenverwachting goed gegaan met haar. We drinken nog wat en gaan dan aan de natte terugreis beginnen.

 

Zondag 27 februari

Nationale V.W.F. Wandeldag

Bilzen

 

Eigenlijk was de start in Munsterblizen en niet in Bilzen. Een nationale wandeldag staat garant voor veel deelnemers. Bij aankomst is het aan de geparkeerde auto’s te zien al aardig druk. In de zaal echter is hier niet veel van te merken. De 40 km bestaat uit 2 lussen, een 20A en een 20B lus. We gaan vol goede moed op pad, nemen de 20A route, maar moeten ons al gauw in onze regenkleding hullen. We lopen wat door de woonwijk heen en echt bekoren kan het ons nog niet. We gaan langs een oude spoorbaan lopen. Tussen het groen zie je nog wat rails liggen. Als je dan denkt dat de route mooier wordt kom je bedrogen uit. De route is niet geweldig, ik loop niet lekker en de regen maakt het er allemaal niet beter op. We lopen de plaats uit en gaan regelrecht op de E313 aan. Als je zou willen kon je hier zo de snelweg oplopen. Geen vangrail of een talud dat je tegen houdt. We draaien terug en gaan dan naar de plaats Bilzen zelf. Het centrum van Bilzen is dan toch de moeite waard. Oude gebouwen en een mooie kerk. Hier is dan ook in een steegje de rust. We lopen door omdat het wat aan de vroege kant is. Het gaat bergop waar we rechts van ons een uitkijktoren zien staan. De aantrekkingskracht van zo’n uitkijktoren is bij jullie waarschijnlijk wel bekend. Dus hop, van de route af, en beklimmen maar. Ondanks dat deze toren al uit 1966 was vonden we dat hij in vrij goede staat verkeerde. Boven had je een mooi uitzicht en kon je Bilzen en omgeving goed bekijken. We vervolgen de route door een park waar veel getrimd wordt. Om hoog, om laag (een leuk stukje route) en dan het park uit. Het gaat naar Alden Biesen. Hier staat een groot en indrukwekend kasteel. Uiteraard gaan we even een kijkje nemen. Binnen de kasteelmuren staat een oorlogsmonument. Na het verlaten van het kasteel gaat het een groen strook in. Het is lastig lopen want gezien de regen is het hier erg drassig en glibberig geworden. We komen weer in Bilzen uit waar we onder het afdakje bij een zorgcentrum even wat rusten. Blij dat ik even kan zitten want echt lekker loop het vandaag niet met mij. En bovendien geven we de “oudjes” weer wat om over te praten tijden s het eten. Ik hoor ze al zeggen. “heb jij die 2 wandelaars ook gezien? Die hier voor onze deur op onze bankjes zaten, op te drogen”

 

We vervolgen de route langs een kunstwerk van een school. In een monumentaal theehuisje lagen wat folders van Bilzen en omgeving. We komen bij de kerk waar de rust weer was. We lopen door en stuiten op een paar gedesoriënteerde wandelaars. Ze hadden de rust gemist en waren hierdoor op de terugroute beland. Even de weg wijzen en weer veder lopen. Net zoals de heen weg vanmorgen valt over de terugweg weinig te vertellen. Dat merk je dan meteen aan de foto’s. Er wordt nog één foto gemaakt van een soort kroon op een rotonde (hier zijn we met de auto ook langs gekomen) en dan bereiken we de rust/finish. Omdat het de nationale wandeldag is wordt er hier veel gepromoot. Zo ook van een schoenenzaak. Iedereen had bij zijn/haar startkaart een kaartje gekregen om te dobbelen waarmee je een leuk prijsje zou kunnen winnen. We gaan even “dobbelen” en rusten dan wat. Helaas wordt het weer er niet beter op. We besluiten toch weer verder te gaan. We verlaten de plaats aan de andere kant en gaan al gauw richting bos. Nu begint het nog wat harder te regen en ook loop ik nog steeds niet geweldig. Het is jammer krijgen we eindelijk bos en maak ik de volgende keuze; We gaan bij de splitsing de 4 km op. Als we aan de finish komen gaan we meteen op huis aan want we willen wat droogs en warms aan trekken. Vandaag stellen we ons maar tevreden met 24 km en hopen op volgende keer beter.