Zaterdag 2 april

11^e WZ-wandeldag

Schoonhoven

Voor deze wandeling zijn we gisteren al naar Schoonhoven gekomen. Voor de wandelaars die er interesse in hadden bestond n.l. de mogelijk om in de sportzaal van de start te slapen. Wij hebben van deze mogelijkheid gebruik gemaakt om eens niet zo vroeg ons bed uit te hoeven. We melden ons dan op vrijdagavond bij Huib en zijn vrouw (sorry naam vergeten) waar nog een slaper op de bank zit. Omdat in de sporthal natuurlijk niets te beleven is, blijven we nog gezellig babbelend bij hun op de bank zitten. Zo krijgen we ook te horen hoe het eigenlijk allemaal is begonnen met deze wandeling. Jaren geleden stond Huib voor een klas leerlingen (van de Willem de Zwijgerschool) die hij warm probeerde te maken voor een sponsorloop. Deze leerlingen hadden daar totaal geen zin in, dus besloot Huib het anders aan te pakken. Hij beloofde hen dat als ze 1000 gulden bij elkaar zouden sprokkelen hij 100 km binnen 24 uur zou gaan wandelen. Maar liefst 2 dagen later kwamen ze al met het geld op de proppen en was Huib min of meer gedwongen om zijn belofte in te lossen. Hij heeft ook daadwerkelijk de 100 km gelopen gesteund door alle leerlingen en mede collega’s. Zo liep in de nacht ook collega Martin mee die het met Huib eens was dat ze hier in de toekomst wat mee moesten doen en zie daar 11 jaar geleden was de 1^ste  WZ wandeldag geboren, met zo’n 200 deelnemers. (ik hoop dat ik het bovengenoemde een beetje goed heb onthouden) We hebben plaats genoeg in de sporthal aangezien we maar met zijn viertjes daar slapen. Ik hoor jullie al rekenen; Theo, Hennie en nog 1 slaper = 4? Natuurlijk moest 1 iemand van de organisatie erbij aanwezig zijn vanwege brandveiligheid. Dus Huib heeft zich opgeofferd en is deze nacht 150m van zijn vrouw gescheiden.

Als we ’s morgens in het startlokaal komen zien we allemaal bekende gezichten. Uiteraard denken ze allemaal dat we weer vroeg ons bed uit waren maar dat valt nu wel mee. Ook komen er 3 Duitsers uit Keulen binnen die ons hier totaal niet verwacht hadden. We vertrekken samen met Wim ons slapie van vannacht. Het gaat een stukje door Schoonhoven en dan volgen we lange slingerende weg van zo’n 2,5 km lang. Langs een molen en langs het water wat zeker niet vervelend lopen is. Langzame Arie is er ook en die komt ons al gauw bij. Het is nog wat frisjes maar toch loopt hij al in korte broek en zonder jas. Net voor de plaats Polsbroek is de splitsing met de 25 km. Wij gaan over een overstap een graspad op die we geruime tijd volgen. We blijven de graskade volgen tot we op een schelpenpad komen waar ons de 25 km tegemoet komt. We komen in Polsbroek aan waar op 10 km de 1^ste rust is. Eigenlijk zou die pas om 9.30u open gaan maar ze hadden de deur toch al eerder opengedaan voor de wat snellere wandelaars.

Wij lopen echter door om later een leuk plekje op te zoeken. We lopen Polsbroekerdam (gem. Lopik) in en volgen de weg langs de wetering (water). Aan het einde links en we volgen een lang fietspad. In een bocht in de weg moeten we afslaan en een parkeerplaats oplopen. Hier staan ze met flesjes water en een appeltje. We gaan nu een mooi natuurgebied in. Het heet hier Groene Hart Willeskop. We volgen en gras/houtkade en komen bij een uitkijktoren uit. Natuurlijk kunnen we de verleiding niet weerstaan en ook Wim beklimt deze toren. Het is wel eenrichtingsverkeer want het is maar een smalle trap die naar boven voert. Vanaf hier besluiten we om op zoek te gaan voor een bankje. Ook een plasplaats is nu geen overbodige luxe en een rietkraag biedt dan ook uitkomst. We hebben 17 km gelopen als de 40 km eraf gaat. We verlaten het gebied steken een asfaltweg over en vervolgen weer een graspad aan de andere kant. Aan het einde zien we dan een bankje waar we neerploffen. We hebben nu ruim 21 km gelopen dus het mag wel!

We lopen verder en naderen de plaats IJsselstein. Via wat parken bereiken we de sportvelden waar de volgende rust is. Aangezien we nog niet zo lang geleden gerust hebben nemen we alleen even een korte plas en water aanvul pauze. Het gaat richting en langs de kerk. Langs het stadhuis en we worden al snel richting de zendmast geleid. Door een park, over wat bruggetjes en naar de zendmast en einde bebouwde kom. We gaan onder N210 door en lopen er een stuk langs. We volgen de Lage Dijk West wat best een druk weggetje is. We passeren de Kromme IJssel en gaan op weg naar de volgende plaats Lopikerkapel (gem. Lopik) genaamd. In dit plaatsje is weer een rust op zo’n 30 km. Ik wil graag nog wat verder doorlopen omdat de volgende rust weer 10 km verder is. We volgen het fietspad van eerder verder en weten dan zeker dat er een uitweg bestaat. We bereiken namelijk de plaats, jawel, Uitweg! Een leuk dorp met slingerende weggetjes langs het water. We zien een leuk maar onbereikbaar bankje. Niet zomaar één maar een bankje in de vorm van een schaap! We nemen plaats op een privé bankje en peuzelen onze bammetjes op. Wim heeft wat last van zijn scheenbeen. Hij loopt overigens deze 50 km niet voor niets. Hij is n.l. aan het trainen voor de Friese Elfstedentocht.

Als we onze route vervolgen is er geen uitweg meer want die verlaten we nu. We komen de volgende plaats al gauw in en wel Lopik. We worden bij de drukke weg naar de voetganger oversteek lichten geleid maar dat was achteraf niet zo slim omdat je dan langs de rand van een toch wel drukke straat verder moest lopen. Iets verderop staken we opnieuw de N210 over en naderen alweer de volgende plaats en wel Jaarsveld. We lopen samen met Arie en Wim gezellig te babbelen terwijl we kort door de plaats lopen. Bij de sportkantine van Lopik is de volgende rust. Het is er erg druk omdat er net een wedstrijd aan de gang is. Voor ons niet erg want na een sanitaire stop en het aanvullen van ons water lopen we verder. We gaan een parkje in waar we op aanraden van Arie een bankje nemen.

Na onze rust gaan we de lekdijk op met uiteraard zicht op de Lek. We volgen de dijk niet al te lang, zo’n 1,5 km maar toch was dat voldoende. Het is mooi weer en de motors zijn weer van stal gehaald dus het was een beetje druk aan motorrijders op deze dijk. We slaan af om de Tiendweg te volgen. Op de beschrijving was al te zien dat deze weg zo’n 5 km gevolgd gaat worden. Maar aangezien we achter boerderijen door lopen en deze weg wat slingert én halverwege ook nog onverhard wordt lijkt de weg helemaal niet zo lang. Voor we het einde van deze weg hebben bereiken komen we in de volgende plaats Willige Langerak, waar bij een natuurmuseum nog een laatste rust is. Tevens staat hier een boom met een ooievaarsnest erin wat leuke plaatjes oplevert. Arie loopt stiekem door terwijl even een kijkje gaan nemen bij het museum. Er komt ons een wandelaar tegemoet die vanmorgen met grote snelheid was gepasseerd maar nu nog amper uit de voeten kwam. Ik zeg nog tegen Wim dat hij er dan toch stukken beter bij loopt ondanks zijn last van het scheenbeen. We zetten de achtervolging in en lopen al gauw Schoonhoven in. We moeten nu nog naar de andere kant van Schoonhoven zien te komen. We volgen wat paadjes door de woonwijk en een weg tussen het groen door evenwijdig aan de weg. We lopen langzaam in op Arie en de vermoeide wandelaar. We bereiken langs het gastvrije huis van gisteren de finish. Hier wordt nog wat gedronken en nagepraat. In ieder geval een mooie route. Zo zie je maar weer dat het ook mogelijk is om in de polder een mooie afwisselde tocht uit te zetten. En daar wij gisteren gehoord hebben dat in de afgelopen 11 jaar nog geen tocht hetzelfde is geweest is het voor ons zeker de moeite waard om nog eens terug te komen. Wat wij dan ook zeker zullen doen!       

Zaterdag 9 april 1e Südeifel Marathon Wissmannsdorf   De start was net buiten het gehucht Hermesdorf wat bij Wissmannsdorf behoort. Aan de start is het ook al redelijk druk, de koffie en de koffiemokken zijn op. Vele bekende gezichten waarvan ook 2 Duitsers die vorige week in Schoonhoven waren. Ze waren zeer enthousiast geweest over de wandeling door de Nederlandse polder. We babbelen wat met Peter en gaan rond 7 uur van start. Het gaat meteen omlaag niet stijl maar geleidelijk aan. Volgens Peter zou het vandaag wel eens een zware wandeling kunnen worden dus we zijn er op voorbereid. We gaan het bos in omhoog, via een breed grindpad gaat het door het bos. We steken een weg over en wat later gaat het via een trap flink omlaag. Op de verharde weg uitgekomen neemt de 6 km afscheidt. We gaan flink omhoog al slingerend over een smal pad. Echt een leuk stukje. Als we weer even op de verharde weg komen gaat het langzaam omhoog. We gaan het bos opnieuw in en bereiken op 3 km de 1ste rust waar de 6 km er ook weer bij is. We vervolgen het bos verder. Af en toe kruisen we een weg. We komen uiteindelijk bij het water uit. Een groot meer ligt voor ons. We lopen er langs en steken rivier de Prüm over. We lopen nu aan de andere kant van het meer verder tot de 2de rust Am Stausee Bitburg. We nemen een korte rust alvorens weer te vertrekken.   Vanaf hier gaan we flink omhoog. Eerst nemen we daarvoor trappen die dwars over een parkeerplaats liggen. Daarna een klein stukje vlak om dan via een smal bospad slingerend omhoog te gaan. Denk je dat je boven bent kom je bedrogen uit want we lopen nog naar het gipfelkreuz. Wij zijn nu al 240m gestegen! Vanaf het grote kruis heb je een mooi uitzicht. Helaas is het wat heiig waardoor we Bitburg en de autobaanbrug niet kunnen zien. Een groepje van noad zegt dat ze er nog van zouden kunnen gaan zweten. De route verloopt voor de rest glooiend. We lopen langs het bos, dan weer erdoor en soms een beetje door open terrein. De ondergrond is meer halfverhard te noemen. We komen bij een boerderij waar Peter net weg loopt. Hier is dan de 3de rust op 13 km. Het is er erg druk met maar weinig zitplaatsen. Het groepje van noad had hun eigen zitplaats gecreëerd door een paar paletten op te stapelen.   We gaan verder door een open gebied. We overzien de route van de 30 km waar slechts 1 wandelaar loopt. We gaan weer het bos in en lopen steeds met het water mee. Al slingerend gaat het omhoog en omlaag. De route blijft grotendeels half verhard. Langs wat rotswandjes waar leuke bloempjes groeien en bloeien. Als er een boom op het pad ligt moet men even een flink opstap maken. Aan de andere zijde van de boom was het al gelijk getrokken met het pad. We gaan weer het open terrein in. Het is heerlijk weer en je moet zelfs oppassen dat je nu niet verbrandt. Toen we vanmorgen waren vertrokken hadden we niet kunnen denken dat het zo lekker zou worden. We lopen een gehucht binnen en iets verder weer uit, waar we bij een (svr) camping de volgende rust hebben. Tijdens onze rust komt ook Stefan aan die als een oude man op een stoel ploft.   Het gaat verder we volgen opnieuw de loop van het water. Soms draaien er wat van weg. En soms stijgt de weg zodat het water steeds dieper komt te liggen. Dit blijven we volgen tot we aan de rand van het bos komen waar een extra drinkpost is. Iets verderop komt dan weer een andere afstand erbij. We gaan een brug over en slingeren aan de andere zijde verder tot bij de volgende brug. Daar gaan wij opnieuw eroverheen om bij de volgende rust aan te komen. Hier zit Alfons die de controlestempel mag zetten. Lorri hadden we vanmorgen al in de zaal gezien, zij dient vandaag als koffiejuffrouw.   Vanaf deze rust gaat het via de kortste omweg naar het kasteel. We lopen n.l. eerst richting het kerkje van Echtershausen en draaien met een flinke boog om het dorp heen tot we weer terug zijn op ongeveer 50m van het kerkje. Nu lopen we een flink stuk langs de wegkant. Gelukkig is het niet erg druk en lopen we relatief veilig. We komen bij het kasteel wat inderdaad de moeite waard was. Na het verlaten van het kasteel komen we bij de parkeerplaats uit van de Stausee. We moeten een stukje dubbel afleggen om bij de rust te komen. Hier is het een gezellige boel. Een groepje van Jo-Ne Vijlen zit hier bij elkaar. Zij zijn al meerdere jaren bevriend met deze club en komen trouw elk jaar terug. We volgen nu het water tot aan de stuw. Tegenover de stuw van Eupen is dit maar een klein geval. Wel mooi om te zien zijn de rode rotsen die vlak bij deze stuw waren. We blijven het pad langs het water volgen om dan af te buigen het veld in. We zien de kapel van vanmorgen liggen en weten dat de route vandaag een lange smalle lint was. Nog een smal paadje en dan wat verharde wegen. Opnieuw een smal pad en we bereiken de finish. Hier staat de sokken kerel Dieter met zijn vrouw Renate. We gaan wat bij hun zitten babbelen. Drinken nog wat en vertrekken dan op huis aan met 2 six’s packs bier van de stempelkaarten die Dieter voor ons vol gemaakt heeft.          Zondag 10 april Jubileumtocht 50 jaar ZWB Kruiningen   Vandaag zijn we weer in Nederland en wel bij de zunnige Zeeuwen. Als we voor de deur geparkeerd staan en nog even bijkomen van de reis komen André en Mark, 2 van de organisatie op ons af. We schrijven ons in en starten even voor 7.30u. Voor de deur is al de 1ste splitsing. Een paar 100m verder weer 1 splitsing. We lopen snel Kruiningen uit en gaan de snelweg over. We lopen de polder in en krijgen nogmaals een splitsing. Hier komen we nog een 2dex. We volgen een lange weg parallel aan de snelweg. Langs diverse fruitboomgaarden komen we uit bij een weg die onder een viaduct door naar Kruiningen leidt. Wij echter lopen richting een andere plaats die we bij nader inzien niet zullen bereiken. We krijgen dan eindelijk een onverhard pad dat over gaat in een graskade. Hier zie ik een lintje hangen maar zou die erbij horen? Aan het einde heuveltje op en meteen rechtsaf trapjes af. Hierbij staat linten volgen dus, ja de lintjes horen erbij! We slingeren door een jong bos op en neer. Af en toe was het goed kijken want de lintjes hingen een beetje raar. Normaal gezien als je bij een T-splitsing aankomt hangt het lintje meer links als je links moet of rechts als je rechtsaf slaat. Maar in dit geval hing hij in het midden zodat je eerst tot aan het lintje moest lopen om het volgende te zien. We lopen het bos uit en richting een dijk. Onderaan een monument gewijd aan de watersnoodramp van 1953. We komen bij de Westerschelde. We volgen de dijk geruime tijd en draaien dan Kruiningen weer in. Als we bij de kerk komen lopen wij er even omheen en gaan net op een bankje zitten, als André en Mark voorbij komen. Het blijkt dat hier een korte afstand langsloopt, die zij liepen. We komen terug bij de finish, stempelen en lopen weer verder.   We lopen weer hetzelfde stuk als vanmorgen en draaien nu bij de splitsing de andere kant op. Langs wat akkerland en het spoor over. We lopen over een boerenerf en steken een weg over. Nu volgen we lange weg tot we bij een industriegebied komen. We zijn in yerseke aan gekomen. Hier staat het ene na het andere mossel c.q. oesterbedrijf naast elkaar. We lopen het dorp in waar we over een smal paadje langs een oesterkwekerij gaan. Erg leuk omdat wij dit natuurlijk niet kennen. Aan het einde van dit pad snuift Theo de geur van gebakken vis op en slaan we af naar de visboer. De porties kibbeling zijn hier niet zunnig te noemen! We vervolgen een dijk langs het dorp en komen dan bij de camping waar de rust eigenlijk is.   We lopen verder verlaten de dijk en gaan een park in. Na het verlaten van het park is de splitsing en gaan we een natuurgebied in. We volgen de verharde weg want het natuurgebied is een drassig gebied. We komen uit aan het water waar we net zien dat de brug open staat. Even een plaatje schieten hebben we meteen een goed excuus voor als we te laat binnen komen. Want we moeten over deze brug en laten we eerlijk zijn wanneer kunnen wij nu eens zeggen; De brug stond open! We volgen het fietspad en stevenen af op Kapelle dat 3 km verderop ligt. We blijven het fietspad echter niet volgen tot in de plaats maar slaan eerder af. Hier heeft iemand wel een vreemde opvatting met op de koffie komen. Alle paaltjes van het hekwerk waren voorzien van koffie/theekannen en kopjes. We draaien af en bereiken de rand van Kapelle. We gaan een park in waar we nog even op een bankje gaan zitten. Er komen ons nog 3 wandelaars voorbij.   We lopen door de plaats heen waar nog een monument staat en verlaten Kapelle via een parkje. De rust hebben we echter nog niet gezien. Dit mysterie wordt even later opgelost want voor we de snelweg overgaan ligt het restaurant. Als we over de snelweg zijn lopen we Hansweert binnen. Niet dat je nu in het volgende dorp zit hoor want we lopen recht op de dijk af waar de Oosterschelde achter ligt. We volgen nu de dijk geruime tijd langs het water. Het begint een beetje te vervelen maar dan slaan we af om even de plaats in te lopen voor de rust. Na de rustgelegenheid gaan we over een oude sluis die nu droog ligt. (het wandelboek plaatje) Omdat er een andere, vele malen grotere, sluis vlakbij is gerealiseerd. We lopen terug naar de dijk om op de sluizen af te lopen. Natuurlijk gaat de sluis voor ons neus dicht. Maar omdat dit een groot complex is bestaat de mogelijkheid om de volgende sluis te nemen. Dit betekent voor ons wel een stuk omlopen. We doen dit wel omdat we niet weten hoelang het duurt voordat deze sluis weer open gaat. Als we aan de andere zijde komen ter hoogte waar we eigenlijk erover zouden zijn gekomen gaat deze sluis net weer open. We volgen de dijk weer langs de schelde wat naar ons idee te lang duurt. We komen weer op de route van vanmorgen uit en bereiken toch nog voor 17u de finish. Mark tikte op zijn horloge maar ja we hebben toch tot 17u betaald? We drinken nog wat in het dorpshuis en bekijken ondertussen een diapresentatie van Kruiningen en omgeving tijdens de watersnoodramp van 1953. Deze jubileumtocht die over 2 dagen werd gehouden heeft maar liefst zo’n 1100 wandelaars naar Kruiningen gebracht. Ongeveer 700 deelnemers op de zaterdag en zo’n dikke 400 op de zondag.       Zaterdag 16 april Kerkentocht Ossendrecht   Via belgië hebben we Ossendrecht snel bereikt en zien we bij het aankomen de eerste wandelaars al vertrekken. We parkeren bij een buurtcentrum en lopen dan naar de kerk waar de start van deze wandeling is. In de kerk kun je inschrijven en voor het altaar staat de koffie klaar. We doen een bakkie het is tenslotte voor het goede doel. Met de opbrengst van de wandeling wordt deze kerk gerestaureerd. We starten en lopen Ossendrecht uit. Het is voor ons overigens geen onbekend stuk want hier hebben we al eens gewandeld. We lopen het volgende plaatsje, Calfven (gem. Woensdrecht) in dat midden in het bos schijnt te liggen. We gaan de bebouwing uit en zoeken het weidse land op. Bij een natuurpunt kijken we even wat rond en vervolgen dan de veldweg verder. We hadden bij de start al gehoord en gelezen dat ook alle rusten (van de 40 km) in een kerk zijn ondergebracht. Zo stevenen we af op een plaats. Ook deze plaats is bij nader inzien niet geheel onbekend. We lopen Woensdrecht binnen en gaan de kerk binnen. Het valt ons op dat de wandelaars geturfd worden. Van de 40 km wordt ook het startnummer genoteerd. We nuttigen weer een bakkie en kunnen uiteindelijk de verleiding niet weerstaan om er ook nog een Bergsekoek erbij te nemen. Alles is tegen schappelijke prijzen en ook voor de restauratie van de kerk.   We gaan verder lopen een beetje door Woensdrecht om dan naar Hoogerheide te gaan. We lopen langs een bankje waar we in het verleden zelfs al eens hebben gerust. Het gaat wat door steegjes en omdat de volgende rust niet zo ver van de vorige af zou zijn zoeken we al naar de kerktoren. Even een sanitaire stop en dan verder. We splitsen met de 17 km die vanaf hier terug draait. We gaan Hoogerheide weer uit en lopen het bos in. In dec. waren we ook hier met de tocht vanuit Hoogerheide. We lopen nu tegengesteld van toen. Ik bedenk dat we dan wel eens bij het bankje kunnen komen waar we toen gezeten hebben. We komen het natuurgebied binnen via 2 klaphekjes. Op de vennen aan en ja daar zie ik het bekende bankje al. We nemen ook nu weer dit bankje omdat het toch wel een mooi plekkie is. Na onze rust gaan we al gauw het gebied weer uit. We volgen een fietspad tot we bij het plaatsnaambord Huijbergen (gem. Woensdrecht)  afslaan. In deze plaats is weer de volgende rust dus speuren we weer de omgeving af voor een kerktoren. We lopen de plaats echter al heel snel weer uit om door een veldweg de plaats via de molen aan de andere zijde te bereiken. Het duurt even maar dan zien we de toren toch. Het is een veel kleinere dan de eerder bezochte kerken. Voor de kerk staat een monument 1940/45. We stempelen en vertrekken meteen we zijn al de laatste 2 van de 40 km. Er zijn 52 deelnemers gestart op de 40 km en ze hebben zo’n 250 deelnemers. Bij een rotonde met fontein staan de tulpen prachtig in bloei dus dat moet even vastgelegd worden. De 25 km loopt nog steeds bij ons maar als we Huijbergen uitlopen nemen we toch afscheidt. Onze volgende rust zou in Putte zijn op zo’n 30 km. Daarvoor moeten we nog wel een stukje afleggen. Het gaat langs een grotere weg en dan verdwijnen we een landgoed in. tussen de rododendrons door en het bos. Na wat cirkelen komen we op de drukke weg uit waar een enorme poort staat. Dit is de ingang van een joods kerkhof. We lopen Putte binnen maar de kerktoren is naar ons idee nog wel heel ver weg, terwijl toch eigenlijk al bij de rust moesten zijn. In het centrum komen we bij een los staande toren. De kerk zelf was wat verder naar achter gebouwd. De toren is tijdens de 2WO gespaard terwijl de rest van de kerk aan diggelen is gegaan. Hier blijkt onze rust te zijn. Onze verbazing is groot dat er nog 2 dames binnen zitten die ook meelopen. Er wordt gevraagd of wij overkanters zijn. Aangezien we geen idee hebben komen ze erachter dat we uit Limburg komen. Leuk is het om te horen dat de man van een vrijwilligster juist naar het zuiden is vanwege de Amstel Goldrace. Het blijkt zelfs dat de man in kwestie niemand minder is dan de oud wielrenner Jan Jansen.   Na het verlaten van de rust lopen een kort stukje verder door Putte tot Nederland ophoudt. We hebben de grens bereikt met het Belgische plaatsje Putte. Het gaat langs de grens verder richting een kasteel met landgoed. De dames waren wat voor ons vertrokken maar op het landgoed halen wij hen weer in. Hier komt het ons bekend voor. We zullen hier beslist gelopen hebben met de wandeling vanuit Putte die we eens hebben gedaan. Een oude boom is door een motorzaag omgetoverd tot een kabouter met rugzak. We verlaten het landgoed en even later ook  het bos. We gaan de polder weer in en zien Ossendrecht voor ons liggen. Bij een bankje met uitzicht nemen we nog een rustpauze. Gezien waar de finish ligt en hoe de route op de kaart was ingetekend hebben we nog ruim de tijd. We zien de 2 dames door het veld lopen en dan slaan ze af om zo uit ons gezichtsveld te verdwijnen. Als we weer op pad gaan komen de 2 dames opeens weer in beeld. Ze komen van rechts naar links gelopen en eerst denken we nog dat ze zich verlopen hadden. Als wij op het punt komen waar we ze zagen lopen vragen we ons af waarom ze nu terug kwamen. De pijlen hangen duidelijk op en als we de route volgen beginnen we het langzaam te begrijpen. We lopen namelijk 180º de andere kant op dan waar de finish ligt! We slingeren door Ossendrecht heen en langzaam wordt ons duidelijk dat de kaart niet goed was ingetekend. Dit betekend dat we langzaam op sluitingstijd aan gaan. We bereiken na al dat geslinger om iets voor 17u de finish die overigens niet bij de kerk maar bij het buurtcentrum was. Zondag 17 april Natuurwandeltocht Merselo   Na heel veel jaren van afwezigheid keren we nu eens terug naar Merselo. Het enige wat we eigenlijk nog van deze wandelingen weten is dat de wandelingen wel leuk waren en dat de club een rust heeft met een pipowagen. We lopen de 40 km die vrijwel meteen na start al afsplits. We volgen een rustige landweg met een wegkapel die uit dankbaarheid na de oorlog is gebouwd. We lopen om een moeras en ven heen en komen weer samen met de 30 km. We lopen een bos door en komen de gem. Venray binnen. We lopen door het stadsbos heen en bereiken de rand van de bebouwing. Langs de Veltumse kapel en door het veld richting de Sint Petrus molen. We zien rechts van ons het dorp Leunen liggen. Voor we onder de weg doorgaan neemt de 30 km weer afscheidt en wij lopen Leunen binnen. We lopen niet lang door deze plaats want de eerst mogelijke gelegenheid gaan we er al weer uit. We lopen met een grote boog achter Leunen door over veldwegen. We nemen wat lange, maar rustige wegen. We komen uit in Oirlo (gem. Venray) bij het station van Venray. We komen hier weer samen met de 30 km. Wat door de bebouwing en richting een bos. de route gaat het bos in richting de watermolen waar tevens de 1ste rust is.   We slingeren wat langs een beekje en moeten dan over een boombrug. Hier hebben ze van een omgevallen boom een bruggetje gemaakt voorzien van leuningen. Midden in het bos staat een kapel die normaal gezien nooit open is. Nu staat er echter een vrijwilliger bij die wat wil vertellen over deze St. Willibrorduskapel. De kapel stamt uit 1543, voorzien van waterput voor de deur en een provincie grenssteen. Brabant loopt vanaf hier in een punt weg. Wij blijven echter op Limburgse bodem en gaan naar Siberië. We lopen dit natuurgebied in en komen niet veel verder in een jeneverbesreservaat. Terwijl we tussen de jeneverbessen doorlopen gaat mijn telefoon. Het is Bertus die vandaag zijn ‘feestje’ heeft. Hij is maar liefst abraham geworden. Aangezien ik in alle vroegte vanmorgen een berichtje heb verstuurd (hij sliep toch niet want hij liep met Sandra de nacht van loon op zand) wilde hij na lang denken wel eens weten wie dat had verstuurd. We verlaten de besjes weer en nemen opnieuw afscheidt van de 30 km. Wij lopen nog een ronde door het natuurgebied en het bos om niet veel verder weer samen te komen. We gaan het bos uit om naar een plaats te lopen. We bereiken het plaatsje Smakt (gem. Venray) waar bij de Sint Jozef Hoeve de rust is. We hebben er nu 24 km op zitten.   Na rust gaat het richting en een stuk langs de A73. Er onderdoor en opnieuw een splitsing met de 30 km. Wij lopen echter zo’n zelfde stuk terug langs de A73 als we aan de andere kant deden. We verlaten hierbij de Limburgse bodem en komen in de Brabantse gem. Boxmeer te wandelen. We hadden de rust overgeslagen omdat er geen schaduw was en de garage bloedheet dus zijn we nu op zoek naar bankjes. Brabant blijkt niet zo gastvrij als Limburg want we zien er maar geen. Het is gelukkig voorjaar zullen we maar zeggen want tussen de bladeren door ziet Theo een uitkijktoren. We lopen iets van de route af en komen na zo’n 100m bij een roestige uitkijktoren 25,4m hoog en met 123 tredes. Het moge duidelijk zijn dat we die zelf geteld hadden. Boven heb je een leuk uitzicht over diverse plaatsen die ook in de rand van de toren staan geschreven kompleet met afstanden. Eenmaal beneden gaan we bij een picknickbank zitten. Want we hebben er onderweg geen gezien maar hier staan er verschillenden. De toren wordt overigens regelmatig beklommen want in de tijd dat wij er zaten zijn er zo’n 10 personen omhoog geklommen.   We vervolgen de route over een fietspad verder en verdwijnen dan weer via een smal paadje het bos in. We cirkelen heen en weer en komen dan in natuurgebied de Overloonse Duinen. Opnieuw is hier een jeneverbesreservaat. Weliswaar kleiner dan het vorige maar het is er toch een! We lopen langs een bungalow park en komen in Overloon. Op de beschrijving staat een stukje geschiedenis van Overloon met betrekking tot WO2. Helaas wordt er niet iets van het voornoemde aangedaan. We steken een drukke weg over en gaan het bos weer in. Dit blijven we volgen tot aan de wagenrust. De teleurstelling is groot als blijkt dat niet de originele pipowagen aanwezig is. We rusten wat en maken ons op voor de laatste 6 km.   We gaan verder door het bos en komen dan bij de ballonzuil. Deze zuil is in 1896 geplaatst als herinnering aan de ballon die 25 jaar daarvoor hier is geland. In 1871 zijn 3 ballonvaarders door het omslaan van de wind hier in Merselo geland. Dus eigenlijk is Merselo de 1ste luchthaven van Nederland. Je zult het niet geloven maar opnieuw gaat de 30 km eraf. Wat verder ook de 20 km. Via wat bos en later veldwegen bereiken we de bebouwing van Merselo. De overige afstanden worden weer ergens toegevoegd. Nog even een plaatje van de kerk schieten en we hebben deze 40 km ook weer volbracht.   Vrijdag 22 April Willibrorduswandelpad Alkmaar – Krommenie   We hebben de inpakvilla weer uit de winterstalling gehaald en maken er een lekker lang weekend van. We starten met het wandelpad niet zoals men zou vermoeden vanuit Alkmaar, maar vanuit Limmen. We zijn gisteren per toeval erachter gekomen dat het wandelpad langs onze camping loopt. Dus, gooien we de planning om en starten bij de camping.   We gaan ’s morgens op pad en lopen langs de N-weg richting Castricum. We volgen een fietspad en lopen achter de huizen door van Castricum. Als we de plaats zelf in lopen worden we al gauw door het centrum naar het station geleid. We gaan onder het spoor door en lopen aan de andere zijde verder richting de duinen rij. Even zijn we het padje kwijt, waarschijnlijk hebben we even niet goed opgelet. We waren wat te ver doorgelopen. We gaan achter de sportvelden door (hier was vorig jaar de start van een W.S.´78 tocht) langs een duinenrij. We komen aan de grote weg uit steken over en gaan de polder in. We volgen het fietspad verder door tot in Heemskerk. Door een park en al gauw verlaten we de plaats weer om via een fietspad naar de volgende plaats te lopen. We komen in Uitgeest waar we opnieuw gauw naar het station worden geleid. Ook hier gaan we onder het station en spoor door. Even volgen we de weg om dan richting sportvelden en visvijvers te lopen. We nemen bij de vijver onze 1ste rust.   Om de vijver heen gaat het verder. Door Uitgeest heen langs de gereformeerde kerk. Bij een pleintje lezen we bij het oude stadhuis dat dit gebouw eigenlijk helemaal niet zo oud is. Er is wel een oude geschiedenis maar het pand op zich is zo´n 60 jaar geleden geheel opnieuw gebouwd. Via het jachthaventje gaat het onder de snelweg door. Langs de molen en dan richting het water. Dit water is het Uitgeester en Alkmaarder meer. We blijven het fietspad volgen langs het water tot bij de molen De Woudaap. Hierna gaan we van het water weg en volgen de weg door Zaanstad. We lopen voorbij de oude  kerk van Krommedijk. We komen bij de N8-N203 uit waar wij onze eindpunt hebben bereikt. Toch klopt dat niet helemaal want we moeten nog van Alkmaar naar Limmen.   We overbruggen het 1,7 km lange fietspad van ons eindpunt tot aan het station te voet, met een heerlijk koud drankje van het tankstation. We hoeven niet lang op de trein te wachten die ons naar Uitgeest zal brengen. Daar stappen we op de trein naar Alkmaar. Op het stationsplein is het nu een drukte van belang. Vele toeristen hobbelen hier rond. We gaan nu door het winkelcentrum van de stad Alkmaar heen. Verschillende oude gebouwen passeren wij. De routebeschrijving is goed te volgen want hier tussen al het winkelend volk door zijn de markeringen maar moeilijk te vinden. Ik had er geen idee van dat Alkmaar ook zo vele grachtjes bezat. We lopen een park door dat nu druk bezocht was door de zonaanbidders. Langs de St. Jozefkerk verlaten we het centrum op zich. Door diverse straten en dan een landgoed in. We steken een drukke weg over en komen in de tuin van slotgracht Nijenburgh uit. Als we dit landgoed verlaten lopen we de volgende plaats binnen n.l. Heiloo. In Heiloo vinden we dan de Willibrordusput. We worden richting station geleid. Vlak bij het station gaan we over een overweg en lopen nog wat door de plaats heen om dan wat later opnieuw het spoor over te steken. Nu blijven we parallel aan het spoor lopen. het begint een beetje te vervelen maar dan krijgen we nog wat afleiding. We komen langs een kapel. Deze kapel, Onze Lieve Vrouwe ter Nood, was héél lang geleden een heus bedevaartsoord. In 1860 werd dit echter verboden. Tegenwoordig is de bedevaart naar deze kapel weer op gang gekomen. We slaan 2 keer af en komen dan op de straat van onze camping uit. Onze 1ste etappe zit erop.   Zaterdag 23 april Krommenie – Floriade 2002   Het is paaszaterdag en sinds heel wat jaren zijn we eens niet bij de kennedymars van Sittard. Vandaag gaan we verder met ons wandelpad. We zetten de auto in de buurt van station Krommenie en lopen de 1,7 km lange fietspad af om op ons beginpunt te komen. We gaan het spoor over en pikken hier de route weer op. Langs fort Aan den Ham. We volgen de asfaltweg al slingerend tot bij fort ‘kruitkamer’ waar we afslaan. We gaan nu een grasdijk op en Theo had net nog verteld dat het hem opviel dat het gras vanmorgen droog was. Hier was dat anders. Ik liep al gauw in mijn sandalen te soppen. Maar niet getreurd het wordt mooi weer vandaag dus ze zullen snel opdrogen. We blijven de grasdijk flink lang volgen om dan opnieuw op de slingerende asfaltweg uit te komen. Bij een picknickbank nemen onze rust. We hebben hier een weidse blik en opeens heeft Theo het idee dat hij hallucineert. Het lijkt wel of er een gebouw in beweging is. Helemaal ongelijk heeft hij niet. Even later wordt ons duidelijk dat er een enorme boot over het Noordzeekanaal vaart. Alleen op deze afstand konden wij het water nog niet zien.   Als we verder gaan naderen we langzaam het Noordzeekanaal. We krijgen een kleine wijziging ten opzichte van het boekje maar dat is alleen maar mooier te noemen. We komen bij  pont Buitenhuizen aan. Met deze pont worden we (wandelaars/fietsers gratis) overgezet. Aan de andere kant volgen we het fietspad en gaan op de volgende brug aan over het zijkanaal C. Theo zegt voor de grap dadelijk gaat de brug open. Hij heeft het nauwelijks uitgesproken of de bellen beginnen te loeien en de slagbomen gaan omlaag. Tja, dat is al de 2de keer in 1 maand tijd dat we kunnen zeggen “de brug stond open!” We gaan aan de overkant langs het zijkanaal C lopen. We komen uit bij het golfterrein. Hier lopen we met gevaar voor eigen leven over het terrein heen. We gaan onder de A9 door naar Spaarndam. Als we de plaats binnen komen gaat het even helemaal mis. We zien markering maar komen niet helemaal wijs uit de route. Als we een bakkie doen en even de kaart goed bekijken blijkt dat we te ver door zijn gelopen en we op een alternatieve route zitten.   We gaan terug tot waar het fout ging. We vinden de route nu gemakkelijk terug en lopen langs het Noorder Buiten Spaarne tot in Haarlem. We herkennen het hier wel want we komen bij Rinus in de straat uit. We weten dat hij niet thuis is omdat hij momenteel helaas in het ziekenhuis verblijft. Anders waren we zeker wat omgelopen om bij hem op de koffie te gaan. We lopen wat door Haarlem en door een winkelstraat. Hier pikken we een terrasje voor we verder gaan. We worden weer naar het station geleid en gaan opnieuw onder het station door. We cirkelen wat door de plaats maar volgen steeds eigenlijk het water wel. We worden Haarlem uitgeleid en als we langs het water lopen komen er 2 fietsers bij ons rijden. Het zijn 2 trouwe wandelaars van de W.S. We nemen een smal pad langs het water (Zuider Buiten Spaarne) en wat later langs de woonboten. We slaan af en komen langs de zaagmolen die open was. We hangen toch al de toerist uit en gaan een kijkje nemen. Een enthousiaste vrijwilliger legt ons duidelijk en helder uit hoe deze molen werkt. Erg verwonderlijk vond ik het wel toen ik hoorde dat deze molen geen kap had die draaide maar dat de molen in zijn geheel op de wind gezet kon worden. Na een langer oponthoudt volgen we onze route weer. We komen nu bij De Ringvaart uit die we nu verder vervolgen. Om de molenplas heen en opnieuw terug naar De Ringvaart van de Haarlemermeerpolder.   We gaan een ophaalbrug over, volgen de andere zijde een stukje terug en komen uit in Vijfhuizen. In deze plaats gaan we langs het kunstfort. Dit fort is opgeknapt en heeft verschillend doeleinde waaronder bewoning en restaurant. We vervolgen bij het fort de geniedijk, maar nu over het gras. We komen nu bij het terrein waar in 2002 de floriade was. We bekijken het kaartje nog eens en besluiten om nu meteen te stoppen omdat hier in Vijfhuizen in ieder geval een bus komt.   Floriade 2002 – Badhoevedorp   Ook vandaag zijn we met de auto tot het begin punt gekomen. We gaan vanaf het fort beginnen omdat we daar de auto kwijt konden. We lopen het foriade terrein op en herkennen er eerst niets van. Wij zijn destijds 2 maal bij deze floriade te gast geweest. We herkennen uiteraard wel Big Spotters Hill dat speciaal voor vliegtuigspotters was aangelegd. Alleen je zult begrijpen dat hij uiteindelijk hier niet voor gebruikt wordt. We beklimmen de berg toch want tijdens de floriade hebben we ons met Electro karretjes naar boven laten brengen. Na het verlaten van de “Hill” gaan we het andere gedeelte in. En ja hier zijn de restanten van de floriade nog wat meer herkenbaar. We besluiten om thuis nog eens de foto’s erbij te pakken om eens te kijken hoe het toen was. Als we het floriade terrein verlaten volgen we een lange eentonige weg. Het is wat heiig waardoor we de vliegtuigen snel in de wolken zien verdwijnen. We komen na verloop van tijd bij de polderbaan die we helemaal aflopen. Niet over de baan zelf maar erlangs, maar dat wisten jullie wel! Van deze baan stijgen verschillende vliegtuigen op maar het valt ons op dat het steeds KLM toestellen zijn. Als we bij aan het einde van de baan zijn stijgt ook nog een toestel van air lingues op. Met die vliegmaatschappij heb ik mij eerste vlucht naar Ierland gemaakt. Nu volgen een paar lange vervelende wegen om in Zwanenburg uit te komen. Hier is de beschrijving erg onduidelijk en lopen we verkeerd. Dankzij het kaartje komen we op het goede pad uit. Het gaat richting Halfweg. Ook hier gaan we langs woonboten af en later een grasdijk op. We komen langs een banpaal uit 1624. banpalen dienden vroeger om grenzen aan te geven tot waar een verbande persoon mocht komen. Langs het boezemgemaal Halfweg en dan krijgen we te maken met werkzaamheden. Gelukkig is hier de markering goed bijgehouden en kunnen we de route goed volgen. Een voet/fietspad wordt parallel aan het spoor gevolgd. We gaan eronder door en bereiken de gemeente Amsterdam. We zijn nu in Osdorp waar we in het park in de schaduw wat rusten. We lopen door Osdorp dat overgaat in Sloten. Door het Sloterpark en langs de Sloterplas. Hierna volgen we een fietspad tussen de huizen door tot aan de rand met Badhoevedorp. Hier komen verschillende bussen dus slaan we hier de pin d’rin.      Maandag 25 april 25e Geert Dilling wandeltocht Alkmaar   Vanuit onze camping zijn we vrij snel in Alkmaar dus deze wandeling is een logische keuze vandaag. Bovendien is het weer een speldje op onze kaart en misschien treffen we Roland nog die hier in Alkmaar woont. Dat zou een leuke verrassing zijn. Bij de start (bij Roland in de wijk) is het niet erg druk maar ook de parkeermogelijkheid is wat aan de krappe kant. Als we vertrekken hebben we de hoop om Roland te verrassen al opgegeven, hij zou anders allang aan de start zijn verschenen. We gaan meteen na het verlaten van het honkbal terrein een park in. De pijltjes zijn erg klein en de routebeschrijving is niet altijd even duidelijk omschreven. Jullie zullen wel denken dat weet ze al net na de start? Ja, we gaan een wandelpad in en moeten direct rechtsaf een smal paadje volgen. Op de beschrijving staat alleen vermeld linksaf waterkant aanhouden. Maar als je net het wandelpad inloopt zie je helemaal geen water en daar wij niet bekend zijn is het even twijfelachtig. We volgen de meute en dat is dan maar goed ook. Aan het einde van het wandelpad weer even twijfel. Er blijkt een splitsing met de 5 km te zijn. We gaan snel Alkmaar uit. We volgen een lange polderweg en nemen afscheidt van de 10 km die niet veel later gevolgd wordt door de 15 km. Wij gaan onder een weg door en komen in de volgende plaats, Egmond aan den Hoef (gem. Bergen). Bij de tennisclub is de rust.   Achterom het terrein af en de duinen in. Hier is een duinkaart verplicht daarom is het inschrijfgeld met 1,50 verhoogd. We volgen diverse zandpaden door de duinen tot we op een fietspad uitkomen. Alle zijpaden negeren tot we uitkomen in Bergen aan Zee. Terwijl we het lange pad aflopen komen onze vele fietsers voorbij. We horen steeds sirenes om ons heen en kijken een beetje raar als een kleine brandweerwagen met sirene en zwaailicht over ‘ons’ fietspad voorbij komt. We lopen door het plaatsje Bergen aan Zee, kunnen een blik op zee werpen en gaan de plaats weer uit. We krijgen nu de splitsing met de 25 km. Hier is het goed mogelijk dat meerdere wandelaars zich verliepen. De pijl van de 25 km hing duidelijk op maar die van de 40 km hing verborgen. Persoonlijk zou ik de pijltjes gewoon onder elkaar hebben gehangen zodat het goed duidelijk zou zijn dat het hier om een splitsing ging. Opnieuw volgen we een lang pad door de duinen. Als je zo een tijdje door de duinen loopt begint alles op elkaar te lijken. We wijken even van het fietspad af om over een heuvel heen te gaan die overigens weer op hetzelfde fietspad uitkomt. We vervolgen de weg die erg langdradig begint te worden. Bij de berenkuil is een rustmogelijkheid maar wij lopen door tot in Schoorl. Opnieuw ontstaat er wat verwarring als we Schoorl hebben bereikt. We moeten het fietspad naar Alkmaar volgen maar er worden op de betreffende ANWB-paal 2 fietspaden aangegeven welke moeten we nemen? Bij de plaatselijke visboer nemen we onze rust wat hier zijn genoeg eventuele rustplaatsen. Bovendien heb je helemaal geen idee hoeveel km je al hebt gelopen.   We vinden de route na onze rust weer terug en zien zelfs nog wandelaars. We lopen door het bos aan de duinenrand terug. Als we achter de huizen door een bosje lopen komt de 25 km er weer bij. We lopen de plaats in wat Bergen bleek te zijn. Kort door een groen gebiedje heen en dan draaien we een polderweg in. Die weg volgen we tot het einde en komen in de tussentijd samen met de 15 km en bijna aan het einde met de 10 km. We komen bij sportvelden waar we al snel richting de N9 draaien waar we onder dezelfde tunnel als de heenweg de ‘goede’ kant weer bereiken. De terugroute vanaf de tunnel blijkt hetzelfde als de heenroute te zijn. Het is maar goed dat we ons dat nog kunnen herinneren want als we dat waren vergeten waren we zeker niet meer uit de beschrijving wijs geworden en ook de pijltjes waren hier niet meer te zien! Aan de finish gekomen is het een drukte van belang. Er wordt een balletje geslagen en het startlokaal is er benauwd. We stempelen ons boekje en omdat de club 65 jaar bestaat krijgen we als aandenken nog een pin van de club. Op zich een redelijk afwisselende wandeling met naar ons idee af en toe te langdradige wegen. Maar het weer erbij was fantastisch! We gaan terug naar de camping waar ons de klus wacht om de inpakvilla weer ingepakt te krijgen. En nu nog hopen dat er geen files meer zijn.     Zaterdag 30 april Rotantocht Noordwolde   Ook de inpakhut is uit de winterstalling gekomen en heeft ons naar Friesland gedreven. Helemaal klopt dat niet want we hebben onze tent opgeslagen in Drenthe dat overigens niet zo ver van Noordwolde vandaan ligt. Het inschrijven gaat een beetje chaotisch want er zijn maar liefst 3 dames nodig om 1 inschrijving te verwerken. Bij vertrek zien we dat alle afstanden verschillende kleuren hebben. Onze (40 km) is mintgroen van kleur maar volgens de routebeschrijving moeten we de kleur geel volgen, die overigens de 5 km voert.   Na het verlaten van de start even over de grote weg en gauw het bos in. Er komen wandelaars voorbij die ons herkenden van de foto die in voetnoten heeft gestaan. We volgen wat veldwegen en komen dan bij de grensweg. Deze weg is de grens tussen de provincies Friesland en Drenthe. In de berm staat dan ook symbolisch een grenspaal. Wat verharde weg en dan weer het bos in. We lopen nu in het gebied van landgoed Frederiksoord/Wilhelminaoord. De 10 km komt er weer bij en gaat bij het volgende punt weer af. We maken een ronde en zien als we door het akkerland lopen de heenweg. We lopen de plaats Wilhelminaoord binnen waar bij het dorphuis de 1ste rust is. Men heeft geen idee hoeveel km je hier gelopen hebt. We gebruiken onze koffiebon die we bij inschrijving hebben gekregen en genieten even van deze rust want er volgt er nog maar 1!   Even door de plaats en dan zoeken we de wijde wereld weer op. Opnieuw langs en door het eerder genoemde landgoed. De 20 km verlaat ons ergens midden in het bos en de 25/40 km blijven samen verder lopen. Ons vermoeden is dan ook dat we de 25 km volgen tot aan de finish waar onze 2de rust is. De pijlen zijn af en toe aan de magere kant en ook de beschrijving is niet echt duidelijk. Zo moeten we diverse driesprongen afslaan. Meestal draait het overigens om een T-splitsing. We lopen vanuit het bos zo een recreatie terrein op. Het is de Spokerplas, een zwemwater. Er is vandaag geen kip te bekennen wat met dit mooie weer op zich wel vreemd te noemen is. Als we via het parkeerterrein de Spokerplas verlaten lopen we Noordwolde weer in. We gaan over een bruggetje waar de splitsing is met de 25 km. We bereiken na een paar straten al gauw onze rust. Terwijl we het controlestempeltje halen krijgen we te horen dat we nog 15 km te gaan hebben. Dus volgens alles hebben we al 25 km afgelegd, maar hoe verklaar je de splitsing met de 25 km dan? We rusten wat en gaan dan op pad voor ons laatste traject. Of we moeten inderdaad nog 15 km en is het een korte 40 km route. Maar hoe dan ook we hebben nog ruim de tijd dus maakt het allemaal niet uit.   We verlaten de start nu aan de andere zijde en lopen al gauw Oosterstreek in. Hier staat een dikke steen die een monument vormt voor een neergekomen vliegtuig in 1942. We slaan af een zandpad achter de huizen langs. We komen uit op het fietspad waar we de plaats echt even inlopen. Aan het einde van de straat lopen we Noordwolde weer in. Bij het kerkje kijken we even op het infobord en komen erachter dat de omgekomen bemanningsleden van het neergestorte vliegtuig (1942) hier begraven zijn. Er staat een monument op het kerkhof zelf met buiten de namen van deze bemanning ook de namen van de mensen die hierdoor ook om het leven zijn gekomen. We lopen Noordwolde uit en over het fietspad lopen we richting Oldeberkoper. Zo ver komen we niet want we slaan af en gaan het bos in. Wat later langs een heideveldje en het bos uit. We lopen langs een drukke weg tot we weer het bos in kunnen. We hebben nu een keerpunt van deze route gehad. We zijn op zoek naar een bankje en eigenlijk hebben we vanaf we op dit rondje zijn gestart nog geen gezien. Als we over een kaalgekapt stuk bos langs een heideveldje lopen zien we dan toch een lang verwacht bankje. Op 40 km 2 rusten vinden zelfs wij aan de krappe kant. Als we op het punt staan om verder te gaan komt een vrouwtje aanlopen die heel blij is een bankje gevonden te hebben. Ook zij vond dat op 40 km minimaal 3 rusten aanwezig moesten zijn. We vervolgen onze route. Bij het oversteken van de weg komt ons van rechts een wandelaar bij die op dit punt al eerder was geweest. Hier blijk je de route te kruisen. We gaan natuurgebied de Meenthe in. Dit gebied is nog volop in ontwikkeling. We draaien kort door dit gebied en komen na zo’n kleine 20 min. weer op de klinkerweg uit. We volgen die tot in het centrum van Noordwolde. Even links en rechts en dan recht op ons doel af waar we voor 16u de finish halen. Vreemd is het als we erachter komen dat deze wandelclub al sinds 1956 bestaat en niet eens een clubstempel bezit. Op zich wel een aardige wandeling al mag je van zo’n “oudere” wandelclub wat meer verwachten qua beschrijving en pijlen. Aan vriendelijkheid ontbrak het in ieder geval niet!