Zaterdag 5 maart

Marche des Bourgeons

Izel

Vandaag zijn er vanwege de carnaval weinig wandeltochten in de omgeving. Willen we dicht bij huis blijven dan komt alleen Hasselt in aanmerking en laten we daar vandaag totaal geen zin in hebben. We rijden de E25 een flink stuk naar beneden. Waar we vandaag gaan wandelen zijn we in ieder geval nog niet eerder geweest. Aan de start treffen we uiteraard Peter uit Mol. We begroeten Dirk en Linda, Claude en nog diverse andere wandelaars die we niet bij naam kennen. Ook Lorri en Alfons uit Luxemburg zijn er.

We gaan samen met Peter van start. Meteen voor het startgebouw wordt de 1^ste foto al geschoten, van het monument. Het is nog fris vanmorgen want deze nacht heeft het nog goed gevroren. Volgens Peter wordt in heel België geen zon verwacht alleen misschien in het zuiden. En laten we daar nu toevallig zijn! We lopen Izel uit en zien dan rechtdoor en links van ons pijlen hangen. Het blijkt dat we hier ook retour komen. We lopen de volgende plaats in en wel Moyen (Chiny). We hebben als het ware steeds verhard rechtdoor gelopen en als we de laatst genoemde plaats uitlopen wordt de weg onverhard. In de verte in een weiland doemt een tent op. We zien een wandelaar voor ons heel moeilijk over het prikkeldraad stappen en als we op de plaats aankomen waar hij erover is gegaan barsten we bijna in lachen uit. Één meter verder was een opening gemaakt. We lopen naar de controle en zien diezelfde man weer heel moeilijk over het prikkeldraad stappen, maar nu aan de andere kant van de opening! We hebben een goede 3,5 km gelopen dus gaan we verder. Theo geeft aan Peter aan dat hij gedacht had dat de route glooiender zou zijn. We gaan stilaan het bos in waar de route vanzelf wat heuvelachtiger wordt. We komen in het midden van het bos bij een camping uit. Langs een watertje omhoog en verder door het bos. Als we bij de verharde weg uitkomen is daar de 2^de controle.

Na rust lopen we nu met zijn viertjes verder. Over de grote weg, die we oversteken en het bos weer in gaan. Ook dit bos verloopt glooiend. Uiteraard worden nog andere wandelingen besproken. Peter is net zo’n globetrotter die overal in België, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg wel eens is geweest. Hierdoor krijg je vaak wel goede tips. Zo blijkt dat we vanaf de start gezien ongeveer 10 km van Luxemburg maar ook van Frankrijk vandaan zitten. In het bos is het hier en daar wat oppassen geblazen want waar wat water op het pad staat, ligt een dun ijslaagje over. We gaan het bos uit net na de splitsing met de 22 km. Ook zien we hier pijlen heen en weer staan wat betekent dat we hier later terug zullen komen. We gaan een water over en lopen wat in opener gebied. We lopen een plaats in richting de kerk. Om de kerk heen, waar dan de rust is, waar we later nogmaals zullen komen.

We lopen de plaats sexy oeps ik bedoel Suxy (Chiny) uit en gaan al gauw weer richting het bos. We lopen al babbelend van de omgeving te genieten. We volgen diverse lange grindpaden door het bos. Het gaat stiekem omhoog. Zo zegt Theo; Nu zijn we boven! Hij had het nog niet goed uitgesproken of het ging weer stiekem aan omhoog. Het is vals plat zoals wij het noemen maar je merkt het toch. We komen na een dikke 6 km bij een tent midden in het bos waar de volgende controle was. Als we op het punt van vertrekken staan komen er een paar Duitsers aan. Peter kent deze wandelaars. Één van deze Duitsers heeft altijd Belgische bonbons bij zich. Ons wordt een bonbon aangeboden en ik moet zeggen; Heerlijk!

We gaan verder door het bos en had Peter net voor de rust gezegd dat we nu wel bergaf zouden lopen ook hij kwam bedrogen uit. We krijgen een stuk klunen voor de kiezen niet dat er nu nog wat ijs resten liggen zoals vanmorgen. Het zonnetje is hier inderdaad goed aan het schijnen waardoor de eerst bevroren ondergrond nu een flinke modderzooi is geworden. De heren lijken wel gedronken te hebben zoals zij heen en weer slingeren. Nou was het thema vlak ervoor wel diverse soorten bier maar of dat er nou mee te maken had? Er wordt veel gelachen en voor we het in de gaten hebben lopen we het bos alweer uit. We komen weer in de sexy plaats (Suxy) uit. Theo gaat aan de goed gevulde soep en daarna gaat het na nog zo’n heerlijke bonbon weer verder.

We lopen nog steeds met zijn viertjes het is ook wel erg gezellig zo. We komen nu al gauw weer bij de 22 km route (dus een stukje contra) waar we de loop van een rivier volgen. We komen uit bij een stuwdam. We hangen de toerist uit en nemen even een kijkje. Het informatiebord staat in meerdere talen dus even lezen. Theo leest op; Welkom op deze site. Goh, wat hebben ze in België rare computers! Deze stuwdam, leverancier elektrabel, produceerde maar liefst 8 miljoen kW/u. We lopen door het bos verder en klimmen langzaam uit het dal. We pikken de 12 km ergens onderweg nog op en komen dan weer bij een rust aan. Bij een picknick c.q. grillplaats is de laatste rust. Erg gezellig met kampvuur, worstjes, nootjes noem maar op. Een buiten rust op en top met diverse soorten bier met het bijbehorende glazen!

Ook de laatste km gaan we samen afleggen. We verlaten nu definitief het bos om weer richting de plaats Moyen te lopen. Via wat veldwegen bereiken we deze plaats al gauw. We komen op een stuk contra te lopen van vanmorgen. Als we bij de pijlen komen waar we vanmorgen aan het twijfelen waren hangen er nu extra pijlen met retour erop. We nemen een smal pad achter de huizen door naar de kerk van Izel. Langs de zijkant en de kerk nog van de andere kant bekijken. We bereiken de finish waar we een koninginnenhapje (pasteitje) met friet naar binnen werken. We vertrekken en gaan binnendoor naar Luxemburg. Hier gaan we de economie van Luxemburg steunen op de benzine boulevard.   

Zondag 6 maart 18de Smoutebollentocht Mol   Eigenlijk is de start van de wandeling in Millegem wat gemeente Mol is. Vanaf de start gaat het snel via wat achteraf paadjes het bos in. De 4 km gaat eraf en wat later als we al wat door het bos zijn geslingerd verlaat ook de 7 km ons. Nog geen 100m verder gaat ook de 13 km eraf. We crossen door het bos en komen steeds bijna op het pad uit waar we net ervoor waren. Niet dat dit in het bos makkelijk te herkennen is maar af en toe zagen we nog een flits van een wandelaar die voor ons vertrokken was. We gaan het bos even uit om langs wat akkers te lopen. Het valt ons op dat we grotendeels een vast wandelpad (rood/geel gemarkeerd) volgen. Af en toe maken we rare bochten om dan niet veel later weer wat verder op hetzelfde pad uit te komen. Er komt weer een splitsing met opnieuw de 13 km! Tussen weilanden door en weer het bos in. Door een woonwijk komen we uit bij een groot schoolterrein wat in het bos ligt. Hier bij de Europese school is de rust.   Voor we het schoolterrein verlaten is een splitsing. De 30 km gaat via een poort het bos weer in. We zullen nu 9,4 km lopen voor we hier weer terug zullen komen. Het gaat verder door het bos, dan weer door een woonwijk. Echt bijzonder is de route niet maar wel afwisselend. Buiten een ondergelopen weiland hebben we eigenlijk geen fotomoment gevonden. We gaan weer door het bos met af en toe een veldweg tot we in de Europawijk weer bij de heenweg uitkomen.   Nu gaat het verder over het schoolterrein waar we via de hoofdingang het terrein verlaten. Ook nu zoeken we grotendeels het bos op. Het is best een leuke wandeling maar helaas is er niet veel de moeite waard om op de foto te zetten. Op een foto lijkt de ene boom net zoveel als op de andere. We komen nu in een bosgebied terecht met wat meer afwisseling. Niet in bomen maar in hoogte verschillen. We passeren een golfbaan waar nu met het mooie weer verschillende golfers een balletje slaan. We hobbelen wat over smalle paadjes op en neer. Als we aan de rand van het bos aankomen is daar de laatste rust. Voor de deur de splitsing met de 4 km. Even later volgt nog een splitsing en gaat opnieuw de 13 km eraf. Splitsen kunnen ze hier goed! Als we verder lopen zien we dat we achter het golfterrein door lopen. We krijgen nogmaals een splitsing en krijgen een paar vlondertjes onder onze voetjes. Voor we het weten echter zijn we al weer het ene na andere rare rondje aan het draaien. Zo gaat het vlug terug tot vlak bij de splitsingen van wel eer. We komen in de plaats Achterbos (Mol) dan ook weer samen met de 4 km. Als we in de plaats Millegem aankomen kunnen we de heenweg bijna aanraken. We slingeren heen en weer tussen de huizen door tot aan de kerk. Hier moeten we dan nog een 50m contra lopen van vanmorgen. Er komen ons nog redelijk veel wandelaars tegemoet die nu nog voor een korte afstand zijn vertrokken.   41ste Lentetochten Gruitrode   We zijn binnendoor op weg naar huis en besluiten via Gruitrode te rijden. Hier is het nog een drukte van belang als we aankomen. Het is dan ook meer geluk dan wijsheid dat ik nog een parkeerplaats vind. We krijgen bij inschrijving een lampje cadeau omdat de club 40 jaar bestaat. We willen nog de 12 km lopen en vertrekken meteen. We lopen langs de kapel de plaats uit en verdwijnen het bos in. Het is dat we een tijdje in de auto hebben gezeten anders zouden we denken dat we nog steeds in het bos van vanmorgen zouden lopen. We blijven in het bos op en neer lopen en zien wederom weinig fotomomenten. Aan de rand van het bos is de rust.   Het is wat slecht aangegeven want als we doorlopen blijkt dat we een pijl hebben zien hangen van de terugweg. Theo had wandelaars achter het gebouw zien lopen dus draaien we naar links. We komen op het goede pad uit en zien wandelaars door het weiland komen. Iets verder is de splitsing en ach het is zo’n mooi weer en we willen graag wat vitamine D opladen dus gaan we de 16 km nog doen. We hebben tijd genoeg en bovendien hebben ons boekje toch al gestempeld.   Ook nu lopen we alleen maar door het bos. Soms kruisen we hierbij een verhard fietspad maar voornamelijk lopen we over onverharde en soms stoffige zandpaden. Als we bij de splitsing met de 21 km komen slaan we toch echt af de 16 km op. Nu is het wat modderiger maar dat komt vooral omdat hier in het bos flink gewerkt wordt. Voor we het goed en wel in de gaten hebben komen we vlak bij de rust uit. Aan de auto’s te zien zijn de leden van de club nog niet weg. Het is zelfs nog sterker! Als we het pad aflopen zien we nog 2 wandelaars voor ons. Oei, als we niet uitkijken halen we die nog in. En ja, zo was het ook! We blijven eigenlijk alleen maar in het bos lopen en het wordt stilaan toch erg saai. Dan valt me in dat de 4km bij de start de andere kant opging en ik bij het parkeren zag dat vlak bij de start een groot kasteel lag. Misschien komen we daar nog zegt Theo. Als we uiteindelijk het bos uitlopen doemt het kasteel recht voor ons op. Alleen de route loopt ervoor langs maar door de hoge muur eromheen kun je niets zien. We lopen daarom onze eigen route namelijk eerst rechtdoor en dan linksaf. Zo kunnen we dan nog op het laatst een paar mooie plaatjes schieten.        Zaterdag 12 maart 5 ème Randonnée Condrusienne Hody   Vorige week zijn we door Peter uit Mol geattendeerd op deze wandeling. De club had aangegeven dat als er op de 42/50 km te weinig deelnemers zouden zijn dat dit dan de laatste keer zou zijn dat ze deze afstanden zouden organiseren. Mede door deze mededeling zijn we naar Hody afgereisd. Voor deze plaats hoeven we niet ver te  reizen, want Hody ligt 26 km voorbij Luik. Als we bij de start aankomen beslaan de autospiegels van de kou. Peter vertrekt net op het moment dat wij aankomen rijden.   Voor de deur is meteen al de 1ste splitsing. De 42/50 km gaan samen op pad. Langs het grote monument en Hody uit. Het gaat naar de volgende plaats en wel Anthisnes. We krijgen een splitsing en de 4 km gaat eraf?! Bij een museum voor de deur staan wel opmerkelijke objecten; oude grafstenen. We lopen de plaats uit en het veld in. Hier hebben we ook al eens met een tocht vanuit Hody gelopen. Het gaat glooiend op en neer. Hier in het veld is goed te merken dat hier de temperatuur nog rond of onder het vriespunt ligt brrr. Jeu en Lies, 2 veldlopertjes komen bij ons lopen. We komen het veld uit omhoog gelopen en belanden bij de 1ste rust. Het is bij een boerenhoeve waar we ooit al eens rust hebben gehad. We lopen echter door met Jeu en Lies. We gaan een stukje contra terug en dan richting het bos. Zijn we bij het bos aangekomen dan lopen we een stukje erdoor en daarna langs de bosrand. We hebben prachtige vergezichten als we de volgende plaats naderen. We komen in Ouffet waar we een beetje doorheen lopen. Om dan dwars over een braakliggend bouwterrein naar de plaatselijke voetbalkantine te lopen.   Na rust gaan we linksaf 50 1stex, een lusje van ongeveer 6 km. In eerste instantie lijkt er niet veel aan het rondje. We lopen vrij lang over de verharde weg waar we verschillende keren aan de kant moeten vanwege een auto met aanhanger die blijkbaar de weg niet kan vinden. Als we bij het draaipunt komen passeren we een landhuis met kapel in de tuin. Een veldweg wordt bijna parallel aan de heenweg gevolgd. Claude komt ons voorbij terwijl het langzaam bergop gaat. Als we bijna bij de rust zijn krijgen we nog wat leuke fotomomenten wat dit lusje net dat beetje extra geeft. We verlaten de plaats na de controle niet meteen maar lopen eerst nog wat paadjes achter de huizen door. Hierna zoeken we echter gauw weer het veld op. Helaas is wel vaker de ondergrond verhard. Als het weer wat glooiender wordt gaat het weer een veldweg in. Opnieuw komen Jeu en Lies voorbij. We komen in de volgende plaats Ellemelle. We komen Peter tegen die van de rust afkomt waar wij naartoe lopen. We zijn nu op de helft en nemen een uitgebreide rust. Lorri en Alfons uit Bettendorf (Luxemburg) zitten ook hier. Lorri was een beetje ondeugend. Toen ze terug kwam van het toilet “pikte” ze het fototoestel van Claude. Tot onze verbazing was dit bij zijn overige wandelmaten niet opgevallen. Toen Claude wilde vertrekken merkte hij dat zijn camera weg was. Lorri hield het lang vol maar toen bij Claude wat paniek op het gezicht afleesbaar werd liet ze zien dat zij de camera had. Hij kon er wel om lachen en een 2de keer zal het hem niet weer gebeuren.   We moeten een stukje terug lopen om de route weer te kunnen vervolgen. Een lang bospas wordt gevolgd als Lorri alleen voorbij komt. Ze heeft Alfons achtergelaten bij Rene (voorzitter van de club van Vianden, Luxemburg). Lorri heeft verleden week een paar schoenen besteld en de verkoper zou maar tot 17u aan de finish blijven. Aangezien Alfons bij Rene in “goede” handen is gaat ze alleen verder om haar schoenen op te halen. Het gaat over de verharde weg verder. Erg mooi is de route nu niet. We naderen de volgende plaats hier staat een monument met een informatiebord. Op het informatiebord werd de geschiedenis en de opening uitgebeeld vergezeld met oude foto’s. Het enige wat we eruit kunnen halen is dat het monument voor de Amerikaanse soldaten is geplaatst. We lopen Fraiture (Tinlot) verder in. In dit dorp staan nog meer informatie borden over gebouwen die er staan of stonden. Zo komen we bij een camping waar ooit een kasteel heeft gestaan. In het oude bijgebouw dat er nog wel van is overgebleven is de volgende controle. Wandelaars van de 42/50 km werden geturfd. Theo en ik waren 16&17 wat betekent dat er wel erg weinig wandelaars op de 50 km lopen. Hier komen nog wat andere afstanden erbij. Langs de kerk gaat het verder. We passeren nog een monument. Origineel alleen voor WO1 maar met een kleine verwijzing naar WO2. We gaan weer een veldweg in, passeren een kapelletje en lopen op de volgende plaats, Nandrin af. Via een flinke hobbelige moeilijk begaanbare weg gaat het omlaag maar ook weer omhoog. We komen op de verharde weg uit waar van rechts een wandelaar aan komt lopen. Samenkomst of ronde 50 km? We volgen de weg omlaag waar ons wandelaars tegemoet komen. Hier is een samenkomst, maar welke afstand is ons een raadsel. We komen de volgende plaats, Tavier binnengelopen. Het duurt nog vrij lang voor we bij de rust aankomen. De rust is ons niet onbekend want hier hebben we in het verleden ook al eens gerust.   We gaan gelijk met Peter de deur uit maar hij komt wat bekenden tegen en raakt aan de praat. We gaan steil bergaf en krijgen de splitsing waar we het rondje opgaan. De 50 km loopt hier niet alleen want ook de afstanden 21/30 km lopen mee. Peter komt bij ons lopen als we op een (wat wij denken) oude spoorbaan lopen. We gaan het bos in omhoog. Als we weer op de verharde weg uitkomen en die we een tijdje volgen zien we in de verte weer een splitsing. Alleen staat hier iemand bij. Deze man begint meteen rap in het Frans van alles te vragen en te vertellen. Peter antwoord hem en ik vraag om ondertiteling. Het blijkt dat er een tourtocht van landrovers aan de gang is die we op ons pad kunnen tegenkomen. De splitsing is grappig want 3 afstanden gaan ook 3 verschillende kanten op. We lopen naar rechts en mijn vermoeden dat we op een flink dubbelstuk komen wordt hierdoor alleen maar versterkt. We volgen de weg al slingerend soms even aan de kant stappend voor de auto’s die overigens heel rustig en voorzichtig voorbij kwamen gereden. We komen inderdaad op de verharde weg uit waar de eenzame wandelaar van rechts hadden zien komen. We lopen nu zo’n 3 km hetzelfde. Als we bij de rust komen lijkt het er wel uitgestorven. We nemen nog wat te drinken en als Jan uit Hoensbroek komt gaan we langzaam verder. Hij had nog 2 wandelaars ingehaald.   Bij het naar buiten gaan lopen we Alfons en Rene in de armen, wat betekend dat zij de laatste zijn. We moeten weer de steile afdaling nemen en gaan na de splitsing flink omhoog. Als je bij deze tocht de 7 km loopt, ben je toch ook echt, zoals dat heet, genaaid. Deze afstand moest namelijk de steile afdaling ook op om bij de rust te komen! We volgen de meest gerichte weg en omdat ik vanmorgen pijlen heb zien hangen kom ik er pas laat achter dat we via de achterkant de finish zullen bereiken. Het blijkt dat op de 42/50 km 94 deelnemers waren geweest. De wandelbond was tevreden, nu de club nog!      Zondag 13 maart Voorjaarstocht Heerlen   We zijn al vroeg op pad en komen in het begin van de wandeling Marion en Lei tegen die nog de parkeerborden aan het ophangen zijn. We lopen voor het bejaardenhuis een wandelpad in waar we nog niet eerder zijn geweest. We komen in de overloop van de Caumerbeek terecht. Dit is onlangs nieuw gemaakt en nu toegankelijk voor wandelaars. Het gaat de wijk Palemig in en richting de Brunsummerheide. Maar om op de heide te komen moeten we eerst onder de binnenring van Heerlen door. We komen aan de rand van de Brunssumerheide en gaan het bos in. Al slingerend heen en weer over paadjes waar we ons over afvragen of we hier al eens waren geweest. Even op een driesprong zijn wat bandjes weg. Tja, en dan moet je even zoeken waar je heen moet. Het komt op zijn pootjes terecht, het blijkt maar een klein stukje te zijn. We komen bij speeltuin De Voort uit waar we Schaesberg inlopen. Hier zal ergens de rust wel wezen maar aangezien wij erg vroeg zijn zal nog niet alles ophangen. En zo klopt het ook we lopen n.l. het bos weer in. We komen langs een kapel die we nog niet kennen. Opnieuw cirkelen we heen en weer door het bos. We kunnen een blik op de heenweg en op de terugweg werpen. De gele bandjes zijn van een hele afstand te zien en over de markering mag je echt niets zeggen. We komen bij het monument van Nicky Verstappen. Er hangen verse bloemen aan het hekwerk. Tot onze verbazing is het monument erg beschadigd. Je vraagt je toch af welke gek zoiets doet en wat hij/zij daaraan heeft. We worden nu ingehaald door de pijlcontroleurs. Zij vonden dat er dit jaar veel was blijven hangen want andere jaren was dat wel eens anders geweest. We lopen nog wat door het bos maar draaien dan toch eindelijk de heide zelf op. De splitsing werd net voor onze neus opgehangen. Het gaat op en neer over de heide en dan de bekende trapjes op die we met de rvzl ook nemen. Hierna gaat het naar beneden en belanden we met een boog bij de rode beek. Hier nemen we onze rust en laten de pijlcontroleurs verder alleen.   Na onze rust vervolgen we de route die weer het bos ingaat. Terwijl Theo gaat kijken of hij nog een jongetje is, loop ik langzaamaan verder. Er ritselt wat links van mij. Ik kijk en zie een paar reeën. Even een plaatje proberen te schieten. Theo gewaarschuwd zachtjes te doen en als ik wat dichterbij wil gaan om een betere foto te maken komen er een paar lompe kerels. Ondanks dat Theo hen verzocht om wat zachtjes te doen maakte ze erg veel kabaal. Mijn foto-objecten namen toen uiteraard de benen! We draaien nog wat door het bos en krijgen nog een heuse klim voor de kiezen. Maar dan komen we weer in Schaesberg aan waar bij de scouting de rust was. Het gaat een ronde door de plaats en dan via de buitenwijk van Schaesberg het bos weer in. Aan de rand van het bos gekomen vonden we een pijl vreemd hangen. En aangezien we ook het plakband slapjes vonden hadden we al gauw in de gaten dat deze pijl verdraaid was. We lopen weer terug het bos in om aan de andere kant bij de moltberg weer over te steken. We volgen een kort stukje rvzl en lopen daarna het kapellerbos in. Langs de kapel gaat het omlaag richting kasteel ruïne. Hier heb ik als kind vaker gespeeld maar herken er bijna niets meer van terug. Dit komt ook door de aanleg van de binnenring. De ruïne was nu vrij gemaakt van onkruid en bomen. Er is al jaren sprake dat het kasteel opnieuw wordt opgebouwd. Door het vrij maken van de grond krijgen we wel het idee dat het plan nu toch zal worden uitgevoerd. Over de nieuwe voetgangersbrug gaat het weer naar de goede kant van de binnenring. We lopen nog wat door parken (parkstad Heerlen) om dan weer gauw bij de finish aan te komen. We stempelen en gaan dan op weg voor de volgende wandeling.   19e lammertjestocht Margraten   We hebben nog ruim de tijd voor te starten op de 22/30 km. Toch hadden we al voorgenomen om de 22 km te nemen. We lopen via het industriegebied weg en volgen de veldweg tot de eerst volgende plaats, Scheulder (gem. Eijsden-Margraten). Het is nog een drukte van belang op de route ondanks dat er dreigende wolken aan de hemel hangen. We lopen de plaats al weer gauw uit en gaan richting de schaapskooi. We nemen plaats op een bankje waar we even later gezelschap krijgen van 2 dames. Deze 2 dames waren hier een weekendje om te wandelen. De dame uit Apeldoorn sleepte al haar vriendinnen mee naar Limburg, zoals je ons vertelde. We gaan verder en als we bij de schaapskooi aankomen gaan we ook even naar binnen. De lammetjes zijn al aardig groot. We gaan verder samen met Jo die eventjes verderop ons alweer verlaat omdat we een splitsing krijgen. We lopen een lange half verharde weg af en gaan dan bergop. Het bos in en aan de andere kant weer uit en omlaag. We komen bij de kapel van Oud-Valkenburg. Hier draaien we en gaan de andere bult weer omhoog en het bos in. We cirkelen op en neer door het bos en komen uit bij de verharde weg. Hier gaat het omhoog in Sibbe in. Hier is dan ook de 2de rust.   We lopen meteen door voor het geval de pijlen toch worden opgehaald. Want je weet maar nooit! We lopen via de snelste maar niet de mooiste weg naar Vilt. We steken over en gaan dan het bos in. Langzaam lopen we naar beneden en komen bij het theehuisje uit. We slaan af naar Valkenburg maar bij de 1ste gelegenheid gaat het meteen omhoog. Het is een mooie geleidelijke klim tot boven aan de cauberg. We steken over en gaan via een wandelpad weer omlaag. We komen uit bij de grotaquarium waar we richting het centrum lopen. We passeren de (oude) begraafplaats. We zijn hier al vaker langs gelopen maar zijn toch nieuwsgierig naar de oude grafornamenten. We nemen een kijkje op de begraafplaats met zijn oude familiegraven. Een grafkelder uit 1892 is zelfs in 2003 geheel gerestaureerd. We lopen tot in het centrum draaien de daelhemerweg omhoog en gaan bij de steenkolenmijn weer het bos in omhoog. We vinden een mooi bankje met uitzicht op Valkenburg en de Wilhelminatoren.    Ondanks dat we er lekker zitten wordt het toch tijd om verder te gaan. Uit de dreigende lucht vallen nu toch wat serieuze druppels. We lopen gericht op Sibbe aan om weer bij de eerder genoemde rust uit te komen. We lopen met een boog om Sibbe heen en lopen bijna weer de plaats in. Toch slaan we af om het volgende gehucht in te lopen en wel IJzeren. We nemen nu een gedeelte van de route van Valkenburg-Banneux. We lopen over een rustige weg naar Margraten. Als we de plaats zelf bereiken is van die rust weinig te merken. Een smalle holle weg wordt druk bereden wat beslist een sluiproute is. We naderen het industrieterrein weer en zijn dan weer bijna aan de finish. Voor een (voorspelde) vrij natte dag, is het op een paar druppels na mooi droog gebleven!       Zaterdag 19 maart Maarnsche Bergtocht Maarn   Alweer de 10de en dus laatste W.S tocht van seizoen 2010/2011. Wat gaat de tijd toch snel. Traditioneel is de wandeling vanuit Maarn. Veel zin heb ik er niet in want de gedachte van weer Maarn…. We vinden dat er weinig bekende gezichten te zien zijn, misschien ook de gedachte van weer Maarn? Ach we laten het maar op ons afkomen, het weer zou in ieder geval goed worden. Als we naar buiten gaan komen Willem en Mary binnen, zij hebben al ruim 5 km erop zitten want ze zijn vanuit hun woonplaats Austerlitz vertrokken. We vertrekken samen met Roland na het “gevecht” om een routebeschrijving. Zoals gewoonlijk gaan we eerst onder het spoor door maar omdat ze daar nu een moeilijke doorgang hebben gemaakt veroorzaken wij als wandelaars een complete file omdat de auto’s niet kunnen passeren. Langs het raadhuis waar we meteen rechtsaf slaan. Hé, toch iets anders. Een stukje door de bebouwing en dan het bos in. We komen op landgoed Huis te Maarn terecht. We steken een weg over en vervolgen de steeds smaller wordende bospaadjes. De bospaden worden afgewisseld met verschillende zandpaden. En dan steken we een zandvlakte over. In het midden is een klein vennetje waar we omheen lopen. Langs een boom met zogeheten luchtwortels gaat het weer wat omhoog. Joop en Jenny lopen bij ons, en met Jenny wordt aardig bijgepraat. We krijgen nu toch een leuk stukje route langs greppeltjes. Het gaat over de greppel heen en aan de andere kant volgen we de greppel verder. Wat verder loopt iedereen het grote pad na maar eigenlijk moeten we links een smaller pad op. Jenny en ik doen dat gevolgd door 2 snelle jongens, Ties en Piet. We blijven zo nog wat heen en weer slingeren al babbelend met Joop en Jenny, wat overigens veel lachen betekent! We komen bij de soeppost en verlaten die even later weer samen met Jenny, Joop en Roland.   We gaan onder de A12 door en kruisen het spoor. Ook nu verloopt de route al slingerend en hij valt ons echt niet tegen. Het is hier en daar natuurlijk wel goed oppassen vanwege de boomwortels en kuilen. Met name voor Roland valt het niet altijd mee. Bovendien krijgt hij hierdoor weer wat meer last van zijn knie. We gaan heuveltje op en heuveltje af en daarna, jawel hoor onder een tunneltje door. In het tunneltje staan waxinelichtjes om de wandelaars een beetje van licht te voorzien. Jenny gaat als 1ste de tunnel in en laat flink van zich horen. Ik roep nog; Jenny waar ben je dan en krijg dan als antwoord; “Zal ik mijn tanden even laten zien!” Even voor de duidelijkheid Jenny is donker getint! We blijven al lachend verder lopen en komen dan bij het volgende tunneltje. Deze is niet zo lang want je ziet het licht aan het einde van de tunnel al. Het gaat nu richting de heide waar we opnieuw een heuveltje op en af gaan. We crossen opnieuw door het bos en raken Jenny en Joop langzaam kwijt. We komen de bewoonde wereld ingelopen en bevinden ons nu in Austerlitz. Omdat het zo’n mooi weer is, is het een hele klus om een beschikbaar bankje te vinden. Vele wandelaars hebben vandaag de keuze gemaakt om buiten op het plein te gaan zitten i.p.v. in een benauwde ruimte.   Het gaat verder waarbij we Austerlitz eigenlijk vrijwel meteen weer verlaten. Het gaat langs de manege het bos weer in. Opnieuw kruisen we even een drukke weg en vervolgen de route door het bos verder. Langs het witte huis (niet dat waar Obama woont) en over een fietspad verder. Die verlaten we al gauw om weer een zandpad op te zoeken. We blijven nu zandpaden volgen met af en toe een oversteek of stukje fietspad. We komen bij een heideveld uit waar we omheen lopen. Een paar paarden komen langs gedraafd en even later lopen we over het ruiterpad verder. We moeten opnieuw de drukke weg oversteken. Het is een N-weg waar 80 km p/u gereden mag worden. Alleen het toeval wil dat steeds als Theo en ik eraan komen er geen auto te bekennen is. We volgen nog een stukje door het bos en staan dan voor de koffiepost, die wederom in Austerlitz is. Hier komen een paar “nieuwelingen” bij ons zitten die duidelijk trainen voor Nijmegen. Ze hebben al aardig de pijp leeg.   Na ons 2de bakkie vertrekken we samen met Nicol en Roland. We volgen een zandpad door het bos waar Ger van Hattum voorbij komt gefietst. Het zal de laatste keer zijn dat dit gebeurt omdat vandaag de laatste keer is dat hij routecontroleur is. Vlak voor we een heuveltje afgaan naar een paar viaducten komen Joop en Jenny van rechts erbij. Zij waren toch ruim een kwartier voor ons van de koffiepost weggegaan dus die hebben zich aardig verlopen. We lopen dan de laatste 7 km samen verder. Het kan niet uitblijven dat af en toe hard gelachen wordt. Met name Joop kan erg droog uit de hoek komen.  Dan eens een zandpad dan weer eens een grindpad maar hoofdzakelijk in of langs het bos. We gaan een heideveld over en lopen langs de bosrand verder. We maken een foto van een mooi huis waarbij Joop tegen de mensen in de tuin roept; “Jullie wonen wel leuk hoor!” We lopen in het gebied van de Maarnsche Berg wat geen berg of heuvel bevat maar een bosgebied is. We zoeken landgoed Stameren weer op. Hier blijven we doorheen lopen tot we de weg Austerlitz/Zeist oversteken. We zijn nu weer in Maarn en bereiken de fruitpost. Nog 1,5 km te gaan, dus vooruit met die banaan (fruit van de dag). We blijven echter wat op de fruitpost hangen en zien dezelfde “nieuwelingen” als van bij de koffiepost. Zij zien er steeds vermoeider uit maar die laatste 1,5 km zullen ook zij wel halen. We blijven zoveel als mogelijk is, in het groen lopen tot het niet anders meer gaat. Dan moeten we nog een paar straten doorkruisen en komen we eens van de andere kant bij de finish aan. Een leuke en zeer afwisselende wandeling waarbij Coos en Henri ons eens iets anders hebben laten zien van wat Maarn en omgeving nog meer te bieden heeft! Bovendien waren er ditmaal maar liefst 91 mensen die voor het eerst een tocht van de W.S liepen!       Zondag 20 maart Winterserie Oisterwijk   Vandaag zijn we bij de olat en de start ligt in de bossen van oisterwijk. Veel parkeerplaatsen zijn er echter niet. Om iets voor 7u worden de wandelaars van de 60 km losgelaten. Ik start met Theo mee op de 60 km maar weet nog niet of ik hem helemaal ga lopen. We hebben de routebeschrijving van de 1ste 20 km gekregen en lopen meteen het bos in. We slingeren wat door het bos en passeren een vennetje. Langs de sportvelden lopen we Oisterwijk zelf in. Het valt ons op dat er veel elastiekjes op de grond liggen en dat de pijlen niet meer genummerd zijn. Hier zijn zeker veel pijlen weggetrokken geworden. Door een park volgen we de loop van de Voorste Stroom. Het gaat richting het station en over het spoor een industriegebied in. Hier zijn de pijlen weer voorzien van nummer dus de “pikker” heeft niet verder gelopen dan tot hier. We komen bij de 1ste wagenrust aan waar Willem staat. Zijn probleem vandaag; geen warm water dus kan hij alleen een koud drankje aanbieden. Terwijl we daar staan zien we Ger komen.   We zoeken het veld weer op waar Ger bij ons komt lopen. Als we de veldwegen verlaten en een lang fietspad opgaan loopt Ger weer met iemand anders mee die een hoger tempo heeft. We komen na wat omzwervingen al gauw bij de 2de wagenrust uit. Dan komen Sandra, Bertus en Rino met zijn vrouw ook aangelopen. Samen gaan we verder, waarbij weer flink gebabbeld wordt. We lopen een waterwingebied in waarbij we door wat hekjes moeten slingeren. Iedereen komt er zonder kleerscheuren doorheen. Via wat klinkerwegen gaat het verder richting kasteel Nemelaar. Een leuk optrekje om te zien met achterom een grote puinhoop. Dit zou je in de zomer met alle blaadjes aan de bomen nooit gezien hebben. Over een bruggetje en dan over de stuw over de Essche Stroom. We gaan door een poortje en over het spoor. Hier loop je dan op eigen risico over. Aan de andere kant van het spoor weer door een poortje en door een nat gebied. Al babbelend komen we dicht op de rust/finish aan. We lopen nog wat door het bos en bereiken de rust. Dieter, de sokkenkerel, staat ons al op te wachten. Hij heeft wat voor ons in zijn auto staan. We brengen het naar de auto waar ik mijn schoenen omwissel voor sandalen. We maken nog een praatje en vertrekken nog geen 5 min. na Sandra, Bertus en Rino met zijn vrouw. We vervolgen de route zoals op de routebeschrijving staat aangegeven. Hierdoor lopen we een dikke 1,5 tot 2 km dubbel. Voor we opnieuw bij de sportvelden komen slaan we echter af. We lopen door het bos en komen bij een frituur weer op de verharde weg uit. We lopen naar het Esschenven waar de samenkomst met de 15 en 20 km is. Om het grote ven heen en we nemen weer afscheidt van de 15 km. We lopen wat door een elitewijk van Oisterwijk en bereiken dan weer de volgende wagenrust. We ontdekken wat foutjes op de route beschrijving maar vinden het tevens ook gek dat we het groepje van Sandra niet meer hebben gezien. Ze lopen stevig door is dan onze conclusie.   We vervolgen de route door het bos en komen vervolgens bij een brug over de Reusel uit. We hebben vandaag toch al verschillende beekjes en rivieren gehad. We blijven door het bos lopen en er zijn nog wandelaars genoeg te zien. Dit komt omdat de 20 km er nog steeds bij loopt en zij tot 12.30u konden starten. Een dikke km voor we bij de volgende rust komen komt van links de 15 km erbij. Toevallig komt daar nog een wandelaarster die we ook nog kennen, namelijk Mirjam Kies van de olat. Bij de café rust die bij een camping is lopen wij door want een goede 2,5 km verder is de volgende wagenrust. Over een veld gaat het verder. Niet veel verder komt de 10 km erbij waarbij je kunt nagaan dat de start niet ver weg kan zijn. Bij de wagenrust gekomen zijn we over de helft. Omdat de soep net nieuw gemaakt is, is hij aan de hete kant wat ons veel tijd kost. Hierdoor treffen we nog wat bekenden. Het zijn dikkie Dick met zijn vrouw Ria en Loek Zwennes, de grote olat knuffelbeer.   We vertrekken weer met nog 26 km te gaan. We vervolgen de route door het bos en gaan het gebied van de Kampina in. Hier krijgen we de splitsing waar ik definitie moet kiezen. Ik ga voor de 60 km we zitten nog goed in de tijd en met mij gaat het beter dan ikzelf had verwacht, wat waarschijnlijk door het zonnetje komt. En mocht het onverhoopt toch opeens niet goed gaan dan kan ik nog altijd het noodnummer bellen! Bovendien zijn we niet de laatste want Roel met zijn harem volgt ons op de voet. We volgen wandelknooppunt 9 en gaan daarna weer een brug over het water wat nu de Beerze is. Het wandelgebied na de brug heet dan ook het dal van de Beerze. Door wat klaphekjes en de Beerze wordt gevolgd. Omdat het zo’n mooi weer is wordt er flink gewandeld. Aan de rand van de bebouwing van Spoordonk staan veel auto’s geparkeerd van wandelende mensen. We komen bij de volgende wagenrust aan op 41,1 km.   We lopen een stukje door een woonwijk en de route wordt wat opener. Wat landelijke wegen worden gevolgd wat niet altijd even verkeersarm te noemen is. Ook zijn het nu wat langere wegen. Maar dan schieten de 8 km naar de volgende rust wel lekker op. Een kleine 500m voor we bij de rust zijn zien we Sandra met haar groepje bij de café rust weg lopen. Als zij in het veld lopen en wij de rust net voorbij zijn zien zij ons ook en zwaaien nog even. We volgen hun op de voet door het weiland. We slingeren door een bosje en gaan dan de Beerze weer over. Hier zien we een mooi bankje waar we onze rust nemen. Volgens de route krijgen we nu namelijk geen rust meer tot de finish en vanaf het café gezien zouden het nog 11 km zijn. Roel met harem komt ons dan weer voorbij en nu zullen we wel de laatste zijn.   Door een klaphek gaat over een oud landgoed want hier staan nog veel oude bomen en rododendrons. Het gaat weer richting het gebied van de Kampina. Als we in de verte een vlag zien hangen denken we nog dat het bij het monument hoort wat wel zullen passeren. Het blijkt echter een extra wagenrust voor de 60 km lopers te zijn. Nu we hier extra rusten zullen we het waarschijnlijk niet meer op tijd gaan halen. Bovendien komen achterons de pijlophalers met de fiets aan. We hoeven ons niet druk te maken we konden rustig aan doen.     We gaan langs het monument weer de Kampina binnen. Langs het Kogelvangersven gaat het weer het bos in. We lopen dan weer eens door het bos dan weer eens over zandpaden verder. Er komen ons mensen tegemoet wat helpers van de 3de wagenrust blijken te zijn. Weer iets verder komt ons weer iemand van de olat tegemoet want hij moet een hek van een privéterrein sluiten na de laatste wandelaars. We gaan het privéterrein op wat van de Nivon blijkt te zijn. Bij dit Nivonhuis is ook een camping en daar lopen wij dan overheen. Het zal nu nog ongeveer 1,5 km zijn en het begint wat donker te worden in het bos. De pijlophalers bewaarde discreet een afstandje maar nu op het laatst komen ze toch bij ons fietsen. Om goed 19.15u bereiken we de donkere finish. Niet dat er niemand meer aanwezig was maar de stroom was uitgevallen en de boel werd verlicht met kaarsjes. Peter loopt net met Arie weg die hem naar huis zal brengen.      Thuis gekomen bekijk ik de routes nog eens en zie dan dat onderaan het 1ste briefje staat dat we de vervolgroute moeten ophalen en samen met de 15/20 km route tot punt 25 moeten volgen en daarna de 40 km. Echter op de vervolg route, die ik dan gelezen heb, stond 30/40 en 60 km, waardoor we dus dat stuk van het 1ste rondje dubbel hebben gelopen. Als we dit wel goed gedaan hadden waren we op tijd binnen geweest. En hadden we bovendien het groepje van Sandra wel steeds op de rusten gezien!   Zaterdag 26 maart 50 km Euregio Welkenraedt   Het culturele centrum wat vorig najaar nog door brand onbruikbaar was, kan nu weer als vanouds gebruikt worden. Het is vandaag niet zo druk als andere jaren. We lopen langs de kerk weg, gaan het spoor over en dan een park in. De omgeving is ons natuurlijk niet onbekend aangezien we bij deze club al vaker 50 km en zelfs een paar keer een 100 km lange tocht hebben gelopen. Toch komen we via wat omzwervingen in Baelen terecht. Via deze kant zijn we nog niet eerder de plaats binnen gewandeld. Lang blijven we niet in Baelen want we lopen een goede 100m verder de plaats alweer uit om het veld weer op te zoeken. We lopen omlaag, zien een kerk opdoemen en denken dat in die plaats de 1ste rust wel zou zijn. We lopen door een pas aangelegd natuurgebiedje en bereiken dan, jawel hoor opnieuw Baelen. Dat hadden we dus niet verwacht. Bij de kerk staat een groot monument en bij het langslopen zie ik nog wat oorlogsgraven. Bij de 1ste rust is ook de splitsing met de 12 km. Ik hoor jullie al denken welke afstanden zijn er eigenlijk? Nou de 50 km, 12 km en 6 km. De 6/12 km starten ’s middags om 14u tot 19u wat betekent dat je tot 21u binnen kunt komen, ook op met de 50 km!   We vervolgen de route langs een kapel, met wat verderop een oude grafsteen. Het gaat een veldweg in waar Rene Smets ons voorbij komt. Even een kort praatje en hij is er weer vandoor, die zien we vandaag niet meer. We worden ingehaald door Ger Reneerkens die even bij ons blijft plakken vanwege de laatste roddels zullen we maar zeggen. We lopen langs de kerk van Limbourg en nemen bergop afscheid van Ger. We lopen de plaats uit en gaan het bos in. Het gaat wat glooiend op en neer. We blijven wat heen en weer lopen door het bos met op de achtergrond het zachte geluid van een aggregaat. We lopen langzaamaan omlaag tot bij een veredeld stuwmeertje. Het water loopt hier langs een trap omlaag. We steken een drukke weg over en gaan aan de andere zijde het bos weer in en komen bij de 2de rust. Terwijl we hier zitten komt Rene weer aanzetten. Hij was met een hele groep verkeerd gelopen. De vraag is alleen waar, want het was toch goed gepijld. De veldlopertjes Jeu en Lies komen ook aangewandeld.   Na rust gaat het steil omhoog. En dacht je dat het een klein klimmetje was kwam je bedrogen uit! Boven gekomen werd je wel beloont. We komen namelijk bij het grote stuwmeer uit. En vanaf boven gezien kon je een indruk krijgen van de watermassa. Aan de zijkant op de muur staat een grote leeuw. Theo is hier vroeger als kind wel eens geweest maar voor mij is dit helemaal nieuw. Samen met Jeu en Lies nemen we de afdaling naar de stuw. Uiteraard worden hier de nodige foto’s geschoten. Aangezien we tijd genoeg hebben vandaag hangen we de toerist uit. Theo poseert bij het “poesje” zodat men kan zien hoe groot deze eigenlijk is. We lopen een groot stuk om het stuwmeer heen. Door de bossen waar we een grindweg al stijgend volgen. De lente zit in de lucht en de vogeltjes kwetteren om ons heen. Als een roodborstje voor mij poseert kan ik het niet laten om met mijn fotocamera er achteraan te lopen. Als we het bos uitkomen en een verharde weg oversteken komen we uit bij Eupen. Vanuit het bos lopen we zo een nieuwbouwwijk in. We lopen bergaf Eupen in, over een brug en dan is de volgende rust. De rust heeft even spitsuur te pakken want er is maar weinig plaats om te zitten. We lopen vanaf hier een ronde en zullen hier na zo’n 12 km terug komen.   We lopen een stukje terug over de brug en lopen dan via een oud fabrieksterrein Eupen weer uit. We gaan het bos in en volgen een pad langs het water verder. Over het water en het bos in en omhoog. Het is een hele klim die ons doet puffen. We lopen met een grote boog om Eupen heen. Rechts van ons ligt het gebied van de Hoge Vennen. Net buiten de rand van Eupen komen we bij de volgende rust bij weer een groot stuwmeer.   Na rust gaat het naar het stuwmeer waar we weer rustig even rondkijken. Het is een indrukwekkend bouwwerk waar we overheen lopen. Aan de andere kant gaat het weer omlaag. We draaien het bos weer in waar Jan Geelen ons voorbij komt. We maken een babbeltje waardoor we waarschijnlijk een pijl missen. Jan begint te twijfelen en wilt al terug lopen. Theo denk logisch na en zegt; “Daar ligt Eupen en daar moeten we heen”. Bij het eerst volgende pad zien we alweer pijlen hangen en lopen we weer op de route. Het gaat steil bergaf over een hobbelig pad. Het kost wat moeite om heelhuids beneden te komen maar het lukt. We bereiken de verharde weg waar we op de kapel aanlopen. Even een foto maken en we lopen bijna opnieuw verkeerd! We moesten na het passeren van de brug meteen rechtsaf een smal pad op. Ik zie nog net op tijd wat lintjes hangen. We lopen langs het water achter de huizen door. We komen weer bij de rust uit waar we meteen doorlopen. Ook Eddy (van Nicol) komt aanlopen wat vreemd is want die lopen toch geruime tijd voor ons? Het blijkt dat zij een terrasje hadden bezocht en eerlijk gezegd, zo kennen we de Belgen toch het beste! We willen wat verder een mooi bankje uitzoeken want het is zo’n lekker weer. Als we de plaats weer verlaten hebben zien we ook een mooi rustplaatsje. Terwijl we hier zitten komen diverse bekenden voorbij. Zo ook Jacqueline die altijd met de trein komt.     Na onze rust lopen we wat door de modder en het bos weer in. We komen langzaam weer in bekender wandelgebied terecht. Als we op de verharde weg bij een kapel uitkomen herkennen we die. We lopen nu de plaats Membach (Baelen) in. We volgen slingerend de weg tot vlak bij de kerk. Hier is alweer de volgende rust. Hier stempelen we en lopen door. Langs de kerk en gauw het dorp uit. Het gaat bergop langs een kapel en met mooie vergezichten. En wat zien we? De uitkijktoren van het restaurant van de 1ste grote stuwmeer, je weet wel met dat “poesje”. We volgen een bordje met monument. We lopen al een hele tijd maar monument, geen idee. Als we de hoop hebben opgegeven komen we er dan toch. We nemen plaats op een bankje bij dat monument en zien Ralf uit Duitsland. Hij vind het vandaag een mooie route en dat zijn we met hem eens. Ondanks dat het toch al wat later wordt blijven er toch nog wandelaars komen. De 6/12 km zijn hier er nog niet bij!   We zijn nu goed uitgerust en beginnen aan de laatste km. Bij de rust in Baelen is het erg rustig. Je moet even bedenken: Deze mensen zijn hier vanaf 6.30u en moeten deze rust bemannen tot 20u! We komen bij de autobaan waar we overheen gaan en samen komen met de 6 km. We lopen het industriegebied van Welkenraedt in en krijgen nog een rust. We hebben nu nog 2,5 km te gaan. Het gaat door een paar weilanden en dan weer het spoor over. En door een paar straatjes die we nog niet eerder hebben belopen. We komen langs de supermarkt en aangezien we zeeën van tijd hebben gaan we even inkopen doen. Als we bij de finish aan komen zijn Eddy en Nicol er ook nog. Zij hebben nog een paar afzakkertjes genomen. Ook Lorri en Alfons komen binnen. Wij hadden al gedacht dat zij er vandaag niet zouden zijn. Er wordt nog wat nagepraat en dan gaan we op huis aan.       zondag 27 maart krokustocht Kerkrade   Vandaag is er op wandelgebied van alles te doen. Alleen in Limburg al zijn er 5 tochten. De keuze van ons valt niet op de langste afstand, want die is in Susteren. Maar aangezien die wandeling elk jaar hetzelfde is en wij al meermaals die tocht hebben gelopen passen wij daar even voor. We zijn om 8u aan de start en vertrekken voor de 22 km. We lopen eerst weg van de start om dan bergaf achterlangs de start door te lopen. We lopen in een nat gebiedje waar de route over vlondertjes gaat. We steken de beek over en zijn dan in een ander land aangeland, n.l. Duitsland. Langs een kapel en wat verder weer de beek over. We zijn dan weer op Nederlandse bodem. Het gaat omhoog tot aan de verharde weg die we oversteken. Aan de andere zijde lopen we even een stuk over het fietspad terug en gaan dan weer af. We lopen een stuk door Kerkrade en lopen langs het slachthuis. We komen in het gebied van Erenstein aan. Langs het kasteel gaat het rechtdoor achterlangs het Gaiapark (dierentuin). Langs de vijvers gaat het verder. We zien links van ons pijlen hangen waarvan we denken dat dit bij het rondje van de 22 km hoort. We komen bij het spoor uit dat we volgen tot de spoorwegovergang bij station Eygelshoven. We lopen een stukje oude route van de rvzl en komen bij de scouting van Eygelshoven bij de rust aan. We lopen verder om later een bankje op te zoeken het is veel te mooi weer om nu binnen te zitten. We kijken goed om ons heen omdat het de krokustocht is maar een krokus hebben we nog niet gezien. Daarvoor wel weer mooie bomen met bloesem vol in de bloei. We gaan dezelfde spoorwegovergang weer over om in het gebied van Strijthagen te komen. Als we het bos indraaien gaan we onderuitgezakt op een bankje zitten. Koolmeesjes vliegen hier af en aan wat een vrolijk gekwetter oplevert.   Met tegenzin zetten we de route weer voort. De omgeving is wel mooi maar erg bekend en we zaten toch ook wel erg lekker op dat bankje. Het gaat verder langs de watermolen en de visvijvers. We kunnen een blik werpen op kasteel Strijthagen dat bij het themapark Mondo Verde behoort. We volgen nu weer een oude route van de rvzl. Het gaat met een ommezwaai weer richting de verharde weg met Hoeve Nieuw Erenstein. Hier lopen we over een voor ons nieuw wandelpad en komen parallel aan de heenweg te lopen waar we de pijlen vanmorgen zagen hangen. Ter hoogte van de spoorlijn komen we samen en lopen we een stuk dubbel tot aan de rust. We lopen verder en gaan achter de rust door het bos in. Hier loopt het glooiend omhoog, we gaan nog een keer op een bankje zitten en krijgen bijna de slappe lach. Er is een vrouw die haar hondje heeft losgelaten die niet meer luisteren wil. Het is een komisch gezicht hoe ze achter het hondje aanrent. Als ze dan moedeloos een koekje tevoorschijn haalt duurt het nog geruime tijd voor het hondje zich laat strikken.   We gaan een stukje langs het spoor en dan eroverheen zoals met de rvzl. Het is te merken dat de lente is begonnen. Zat ik gisteren nog achter de vogeltjes aan vandaag heb ik weer een vlinder tik. Het gaat weer richting kasteel Erenstein. Na het verlaten van het gebied van Erenstein gaat het flink omhoog. We komen uiteindelijk bij het station van Kerkrade aan. Het gaat via de snelste weg terug richting finish. Maar niet over het fietspad geleidelijk aan maar onderlangs over een wandelpad wat betekent dat we voor we de finish kunnen bereiken nog een flinke klim moeten maken.   We hebben 22 km gewandeld maar willen nog wat langer van het mooie weer genieten en nemen daarom het boekje “Langs Zuid-Limburgse kastelen” ter hand. We nemen een rondwandeling vanuit Kerkrade die start van af Rolduc. Als er geen heilige mis dient kan men de kerk bezoeken. We doen dit voor we met onze rondwandeling van 13 km beginnen.   We lopen het park in en langs de vijvers. Vervolgen een smal pad dat uit komt in Herzogenrath. We lopen kort door de plaats als we bij Burcht Rode komen. Ook hier nemen we even een kijkje wat met een kleine klim gepaard gaat. Tevens heb je vanaf de burcht een mooi uitzicht op Herzogenrath. We blijven niet lang door de plaats lopen maar gaan al gauw naar het natuurgebied Het Wormdal of in het Duits Wurmtal. De route is niet gemarkeerd maar we kennen de omgeving goed en bovendien is hij goed beschreven. Het gaat omhoog het bos in tot aan een schuilparaplu. We hebben vanaf hier een prachtig uitzicht op Het Wormdal. Het gaat wat op en neer en dan via trapjes omlaag. Een verharde weg oversteken en dan komen we bij het volgende kasteel n.l. Burcht Wilhelmstein. Om deze burcht te bereiken moeten we opnieuw een flinke klim maken. Boven gekomen lopen we door de poort van de voor-burcht om even een kijkje te nemen. Het is niet zo indrukwekkend als Burcht Rode maar dat is natuurlijk onze mening. We gaan het bos weer in en nemen een dalend pad tot bij weer een schuilparaplu. Hier nemen we onze rust.   Als we het bos uitkomen gaat het weer over de verharde weg, en lopen we Herzogenrath binnen. Bij de 1ste mogelijkheid slaan we af om de loop van De Worm weer te volgen. Het gaat hier af en toe meer dan glooiend omhoog en omlaag. We blijven De Worm volgen tot we bij de sigfriedlinie eroverheen gaan. Het gaat omhoog tot aan de spoorbrug waar we overheen gaan. We lopen nu weer door wat straten van Herzogenrath. We komen bij een groot kruis uit waar we over de Hertog-Roden-weg lopen. Het is nu niet meer goed te zien maar op dit pad staan jaartallen met wetenswaardigheden met betrekking tot de eerder genoemde weg. We gaan het bos weer in en komen langs de hekwerken van Rolduc te lopen. Bij de parkeerplaats bereiken we ons eindpunt. Een mooie wandeling maar geef toe waarom staat hij in een boekje over Zuid-Limburgse kastelen?