Zaterdag 6 november

40ème Marche de l’Armistice

Saive (Blegny)

 

De start is niet zoals men zou denken in Saive maar in Blegny. Het is niet de eerste keer dat we bij deze club zijn. Het is al aardig druk als wij aankomen. Het wordt al goed licht als we van start gaan. Via de achterkant verlaten we het schoolterrein waar de start is. Een stukje door de woonwijk en dan gaat het een smal pad omlaag. Het water stroomt goed over het pad heen en wij zijn dan ook blij dat we gewacht hebben tot het licht werd. Rustig aan lopend kom ik veilig onder en vervolg de route. Maar voor we de weg oversteken naar de plaats Cerexhe Heuseux ga ik toch plat de modder in. Ik mag van geluk spreken dat ik mijn regenjasje aan had anders had ik er helemaal uit gezien als een door de modder gerold biggetje! We lopen door de plaats en gaan over de autobaanbrug waar het monument voor de onbekende soldaat staat. We vervolgen de route door verschillende weilanden met wel heel smalle doorgangspoortjes. Het gaat naar de plaats Saive waar we op ruim 6 km de 1ste rust hebben, waar ik me een beetje kan oplappen. Ger komt bij ons zitten en praat ons even bij.

 

Na rust lopen nog een stukje samen en dan geeft Ger weer gas. Het gaat naar de plaats Cheratte. Die plaats roept bij ons een gedachte op. Elke keer dat wij op Blegny (of verder) aanrijden komen we onder en hoog viaduct door dat Viaduct du Cheratte heet. En ja! We gaan over dit viaduct heen! Als je er zo overheen loopt lijkt de hoogte mee te vallen maar aangezien hier hoge hekken staan kun je wel indenken dat het toch om een aanzienlijke hoogte gaat. Aan de overzijde gaat het linksaf en een stukje verder weer links. Maar als hier geen wandelaars voor ons hadden gelopen zouden wij ons zeker hebben verlopen. Af en toe is er goed en zelfs veel gepijld maar soms (zoals op dit punt) is het een zoekplaatje. We moeten nu stijl omlaag en omdat ik vandaag niet zo zeker op mijn beentjes ben moet Theo me even helpen. Ger komt ons nu weer voorbij, hij had zich op het bewuste punt verlopen. Het gaat langs de E40 omhoog en omlaag over een smal pad. In het bos gekomen slaan we af om weer op de verharde weg uit te komen. We lopen langs het fort van Barchon, met monument. Dat hier een fort lag wisten wij niet eens. Het is toch knap dat we nog onbekende stukjes route krijgen aangezien we vaker in dit gebied hebben rond gezworven. We komen in Housse waar het wat drukker is van wandelaars want ergens is er een kortere afstand bijgekomen. We steken de weg over passeren de start van de club van Housse en lopen een smal pad achter de huizen in. Aan het einde van dit pad hangt een splitsing. We vinden het vreemd dat de splitsing voor de rust hangt. We gaan er dan maar vanuit dat we de rust ergens gemist hebben.

 

Het is wel grappig dat de 30/42 km 1ste keer samen met de korte afstand retour gaat. We gaan terug richting Blegny en zien de Mijn en de finish liggen. Maar uiteraard slaan we onderaan, in het dal af. De overige afstanden gaan retour terwijl wij het weiland in gaan. Ook nu is het niet overal gemakkelijk om door de poortjes te komen. We komen uit in St. Remy. Waar opnieuw een splitsing is met 30/42 km 1ste en 2de keer. Het zal ons benieuwde hoe we hier later dan terug zullen komen. Het gaat een bos in waar we via een smal pad afdalen. We lopen amper onder of het gaat alweer omhoog. Het gaat dan verder over paadjes achter de huizen door. Het verwonderd ons iedere keer weer dat hier zoveel van de paadjes zijn. We komen bij de volgende rust in een garage. Het blijkt dan dat we in Housse de rust hebben gemist. Ivan die vlak achter ons aankwam kon vertellen dat het slecht was aangegeven en dat waarschijnlijk wel meer mensen die rust hadden gemist. We hebben nu 18 km gehad en ik ben dan over de helft. Ik heb n.l. besloten om de 30 km op te gaan.

 

We zijn net bij de rust weg als Eddy en Nicol uit een paadje komen. Even zwaaien en verder langs een mooi poortgebouw van een château. Na een dikke 4 km komen we in Housse aan en lopen dan bijna weer de rust voorbij. Ook nu we van de andere kant de rust naderen is het niet echt duidelijk waar de rust is. Zelfs Ivan die de 1ste keer deze rust wel had gevonden was nu er voorbij gelopen. Binnen is het zo warm dat onze brillen al beslaan zodra we alleen al de deur open trekken. We gaan dan ook meteen verder om het temperatuur verschil ons te groot is. We komen opnieuw bij de splitsing en gaan nu de 2de keer op. We lopen alsmaar rechtdoor en komen naar verloop van tijd bij de volgende splitsing van 1ste/2de keer. Hierna volgt gauw de splitsing 30/42 km. Ik neem afscheidt van Theo die de 42 km volgt.

 

Ik moet een smal pad omlaag naar een dorp volgen. Onderaan het pad staat een kapel. De weg oversteken en door een bouwput om op de verharde weg te kunnen komen. Het gaat even een stukje pittig omhoog. Als ik om me heen kijk zie ik iets rechts van me een Maria beeld staan. Ik wijk wat van de route af voor een foto. Van boven uit gezien heb je een mooi overzicht van de omgeving en dan valt mij iets op. Ik zie een rood gebouw waar we op de heenweg langs zijn gelopen. En als ik goed om me heen kijk moet ik dus ergens de route gaan kruisen van vanmorgen. Het gaat omlaag door het weiland en dan zie ik ook waar de route gekruist wordt. Ik kom uit bij de splitsing met de kortere afstanden retour! Een stukje vlak door het weiland en dan omhoog. Het is goed te zien dat hier al de nodige wandelaars hebben gelopen. Een breed bruin spoor loopt dwars door het weiland. We komen uit op de verharde weg niet ver van de Blegny Mijn. Nu gaat het via de kortste weg terug naar de finish. We volgen de grote weg tot aan de kerk. Hier staat een groot monument met op de achterzijde een foto. Aan de finish gekomen ga ik even in de auto liggen om wat bij te komen. Na een dutje ga ik me afmelden en tref ik Ger nog. Na wat babbelen gaat hij op huis aan en ik wacht nog zo’n half uurtje tot Theo terug is. Hij verteld dan dat hij met de 42 km nog richting Visé is geweest. Ook zijn ze door Dalhem gekomen. Via de Blegny Mijn en Mortier en van de andere kant komend, dan de overige afstanden, bereikten zij ook de finish.

 

 

Zondag 7 november

Maasoevertocht

Roosteren

 

Vandaag blijven we in de buurt om een combi te doen. Als eerste starten we in roosteren. Als één van de eerste wandelaars gaan we van start. We lopen al gauw de plaats uit en nemen dan al afscheidt van de 7 km. Wij gaan een natuurgebied in waar we in een grijs verleden ook wel eens zijn geweest. Het is erg mistig vanmorgen en we zien dan ook niet veel van de omgeving. Wel zien we steeds de wandelaar voor ons in de mist verdwijnen. Door verschillende poortjes dwars door het natuurgebied. Als we bij wat omgevallen bomen komen is het even zoeken omdat hier geen duidelijk pad meer is. We komen uiteindelijk weer aan de grote weg uit en wel bij de grens van Nederland en België. We gaan de Maas en dus ook de grens over. We volgen de Maas aan de andere zijde een tijdje om dan de plaats Maaseik in te draaien. We volgen nu een stukje van de route van de kennedymars Sittard. We lopen nog wat door Maaseik, passeren het ziekenhuis en krijgen dan de rust.

 

Het gaat verder richting het centrum en via steegjes en het nieuwe winkelcentrum gaat het weer Maaseik uit. We volgen nu een weg rechtdoor en steken daarbij nog een 4 baansweg  over waar maar liefst 90 km wordt gereden. Omdat we vroeg zijn valt het verkeer nu nog mee. We vervolgen de weg waar geen einde aan lijkt te komen. Dit valt ons duidelijk tegen. We slaan af en komen weer richting de bewoonde wereld. Bij een kapelletje nemen we even een rust om dan verder te gaan en kompleet verrast te worden. We komen bij het bedevaartsoord Heppeneert waar we nog niet eerder zijn geweest. Uiteraard kijken we even rustig rond en steken we nog een kaarsje aan. Gauw een kijkje in de kerk en dan weer verder. Helaas begint het nu wat te miezeren. We komen weer langs de Maas te lopen tot in Maaseik waar we bij de eerder genoemde rust weer samen komen.

 

De terug weg gaat weer richting de Maas en de Maasbrug. Voor de Maasbrug staat ook een grenspaal en wat schept mijn verbazing? Deze paal heeft hetzelfde nummer (22) als aan de Nederlandse zijde. Ze staan niet eens in één lijn! Aan de Nederlandse zijde maken we nog een ommetje langs de Maas en dan gaat het al gauw op Roosteren aan. Hier krijgen we nogmaals een splitsing met de 7 km. Zij gaan rechtstreeks naar de finish en wij maken nog een klein ommetje. We bereiken de finish op het moment dat het harder begint te regenen. Na het afmelden stappen we meteen in de auto maar aangezien het weer alleen maar verslechtert houden we het vandaag maar voor gezien en gaan lekker naar huis.

 

 

Zaterdag 13 november

Oud Hilversumtocht

Hilversum

 

Na een wat moeizame rit zijn we Hilversum aangekomen. Nu vraagt men zich af moeizaam? Ja de heenrit ging gepaard met heftige regenbuien. Gelukkig is het hier droog! We kunnen vandaag 2 Friezen (Anne en Pietsje) begroeten en ook Corné en Miranda. Die laatste 2 hebben we al geruime tijd niet meer gezien. Miranda doet nog niet mee aan de W.S want ze is nog steeds herstellende van hielspoor. Gelukkig gaat het met haar de goede kant uit want zij gaat in Hilversum (waar nog een wandeltocht wordt gehouden) 20 km lopen. Om iets voor 9u gaat het richting uitgaan en wat schept mij verbazing? De W.S is vandaag internationaal. En niet omdat er een verdwaalde Belg meedoet maar een Noor! Het is n.l. Jan de Noor die op vakantie is bij zijn vriendin Annelies.

 

Als eerste passeren we het oude KRO gebouw. Hilversum staat met name bekend om de televisie wereld en dat staat bij deze wandeling uitgezet door Henk Dikken ook wel een beetje centraal. Na een paar km komen we ook langs het NCRV gebouw. Tot nu toe spreekt de wandeling mij nog niet echt aan omdat we alleen maar door de bebouwing lopen. Ook van foto’s maken komt nog weinig terecht. Bij een oversteekplaats komen we bij Corné en Roland terecht. We staan met een kluitje te wachten en als het monotone getik overgaat in loopsignaal steekt iedereen over. Alleen was dat niet voor ons bestemd! Al pratend gaat het verder. Soms komt de uitdrukking boer boven water, de personen in kwestie weten wel waarom! Na ruim 7 km krijgen we dan eindelijk onverharde paden. Het gebied is ons niet geheel onbekend want we zijn hier met de kennedy mars van Hilversum, maar ook met de 4 dgs van ’t Gooi (Laren) geweest. We passeren het vliegveld en gaan langzaam op de rust aan. Ondertussen zien we links van ons de wandelaars lopen die op ons voor liggen. We bereiken de rust bij een boerderij, waar we met de kennedy mars van Hilversum ook hebben gerust. Even babbelen en weer verder.

 

We volgen nu de weg waar we de andere wandelaars zagen lopen. Ook wordt nu de route wat afwisselender. We gaan door klaphekjes, dan weer een drukke weg oversteken en het bos in. Weer een drukke weg en klaphekjes. Over zandpaden en een heuse zandvlakte wordt overwonnen. En dan, ja dan is het zover we hebben er 16 km opzitten wat voor mij betekent dat ik de mijlpaal van maar liefst 50.000 km heb behaald! Het gaat langzaam aan ook op de grote rust aan die vandaag op zo’n 18 km is. Wat voor deze rust raken we Anne en Pietsje kwijt omdat ze met een paar provincie genoten in het koeterwaals, sorry Fries aan de praat waren geraakt. We lopen bij de rust door omdat we het te vroeg vinden. We hopen in ieder geval later nog een geschikt bankje tegen te komen. We lopen langs de afrastering van het huisje (Drakensteyn) van onze koningin. Theo roept eens flink; Trix staat de koffie klaar? Een paar meter verder staat er echter marechaussee voor de poort wat betekent dat er iemand van het koningshuis aanwezig is. In het bos worden we weer ingehaald door Wil van de douane. Als we een N-weg oversteken krijgen we een mooi rustplaatsje in het zicht. Op een mooi apart picknickstel van Staatsbosbeheer nemen wij plaats. Het duurt niet lang of de eerste paparazzi dient zich aan. Pietsje en Anne die bij de rust alleen een sanitaire stop hebben gehouden komen bij ons zitten. Joop voor den dag maakt een foto en loopt dan verder. Ook Sandra en Bertus behoren vandaag tot de paparazzi. Ze komen even bij ons staan babbelen om van wat zogenaamde plakkers af te komen.

 

Na een korte stop gaat het verder en opnieuw het bos in. We komen bij een gehandicapten instelling aan waar we eerst op het knopje moeten duwen zodat de poort opengaat en wij ons toegang tot het terrein kunnen verschaffen. We lopen langs diverse gebouwen en zien dan een grote paddenstoel met daaronder zitbankjes. Hier zouden we hebben gerust als het had geregend zei Theo nog. We komen weer op bekend terrein omdat we hier hebben gelopen met de 4 dgs van ’t Gooi. We steken een drukke straat over en gaan daarna door een klaphekje. We vertellen dan aan de 2 Friezen dat we met de 4 dgs van ’t gooi alleen maar fietspaden hebben gehad terwijl, waar we nu lopen binnen handbereik lag. We zien nog andere pijlen ophangen dus Miranda is hier waarschijnlijk ook geweest. Dit is een mooi stukje route die wordt onderbroken voor de koffiepost.

 

We hebben nu nog dik 13 km te gaan. En nog 2,5u de tijd dus het moet te halen zijn. We gaan weer terug het gebied in waar we voor de koffiepost ook rondzwierven. Over de heide en door stukjes bos gaat het verder. Als we de heide opnieuw verlaten gaan we over de natuurbrug Crailo. We zijn hier eens eerder geweest met een W.S en wat ons opvalt is dat de uitkijktoren verdwenen is. We gaan nu echter de andere kant op dan toen. Het gaat dalend naar de vijver toe waar we over vlonders moeten lopen. Vanaf hier kun je de televisietoren van Hilversum er mooi opzetten, wat wij dan ook doen. We bereiken nu al gauw de fruitpost. Vandaag hebben we mandarijn op het menu staan, met of zonder schil. Ik begin goed moe te worden en als Willem met de auto was gekomen was ik zeker ingestapt. Maar helaas ik zal toch te voet verder moeten. Eric komt net aangefietst en vertelt nog iets over de voetgangers oversteeklichten.

 

Pietsje is echter vol van één of ander heksenweitje waar we overheen zullen gaan. Als we daar komen laat ze mij als eerste over het smalle pad lopen maar of ik daar zo blij mee ben? Er komen net 5 grote honden aangelopen en aangezien ik een held op sokken ben wat deze dieren betreft was het misschien toch niet zo’n goede zet van Pietsje. Bij één of ander bontgekleurd mediagebouw zien we de oversteeklichten waar Eric het over had. Hier staan meisjes op afgebeeld en niet zoals gebruikelijk de standaard mannetjes. Langs het TROS gebouw en Hilversum verder binnendringen. Het gaat inmiddels weer wat langzamer met mij want ik begin goed moe te worden. Langs het station en dan is het nog de route die de wandelaars die met de trein zijn gekomen vanmorgen al eens hebben gelopen. We komen in het schemerdonker, maar wel op tijd op de finish aan. We zijn nog niet de laatste want achter ons moeten er nog verschillende mensen komen o.a. Corné en Roland. Na wat gerust, gegeten en gedronken te hebben gaat het op huis aan. Het zal ons benieuwen wat we daar aantreffen aangezien we van verschillende wandelaars hadden gehoord dat Limburg met wateroverlast te kampen had.      

 

 

Zondag 14 november

Winterwandeltocht

St. Odiliënberg

 

Vandaag weer eens niet zo ver van huis. Na lange tijd zijn we bij de vereniging w.v. Roerdal te gast. Ervaring verteld ons dat dit leuke wandelingen zijn, helaas is het weer wat minder. Bovendien zijn we erg benieuwd of we nog veel schade zien van de afgelopen wateroverlast. We vertrekken even na 8u voor de 30 km. Het is niet erg druk maar gezien hoe het gisteren was en de weervoorspelling voor vandaag ben ik bang dat er ook niet veel verandering in zal komen. We krijgen voor de deur al de splitsing en nemen afscheidt van de 7/10 km. We lopen een stukje over de verharde weg maar verdwijnen al gauw een bosje in. We slingeren wat heen en weer en komen uit in Reutje, bekend van de kennedymars Sittard. Bij een volkstuintje is de schade van gisteren zeer goed zichtbaar, het staat er volledig blank. Een stukje verharde weg en dan een privé terrein op. Langs een kasteel en weer het bos in. Hier schijnt de wateroverlast beperkt te zijn geweest want met de modder valt het mee. Toch als we later een beekje oversteken blijkt toch dat hier veel water is gevallen. Wat ook leuk is in dit bos, is dat ook al is er een boom geveld toch wordt het vogelhuisje teruggeplaatst?! We verlaten het bos en komen opnieuw op de route van de kennedy mars uit. We lopen Montfort binnen waar bij de kerk de rust is. We zullen hier nogmaals terug komen.

 

We lopen de plaats al gauw weer uit. De beken staan goed vol en ook het water opvangbekken werkt hier prima. We vragen ons af of we hier al eens eerder hebben gelopen en eigenlijk zegt het ons niet veel. We gaan opnieuw door het bos en komen dan na verloop van tijd bij een hardloopclub. Hier staat ook een aanhangwagen wat onze rust is. In de plaatselijke schuilhut kan je dan zitten. We doen een bakkie en je moet toch toegeven dat het wel bijzonder is om in zo’n schuilhut te zitten met kop en schotel!

 

Na deze rust wagen we ons de regen maar weer in. Tja, want het is inmiddels echt gaan regenen. We zijn nog niet zo heel lang aan het lopen als we bij een boerderij zien dat er vandaag een kerstshow is. We hangen de toerist uit en gaan een kijkje nemen. Ondanks dat wij onder de modder zitten worden wij vriendelijk begroet. Er wordt belangstellend gevraagd wat we wandelen. Ook wordt een kopje koffie aangeboden. We snuiven al wat kerstsfeer op maar wagen ons dan weer in de regen. We gaan het bos weer in. Na een tijdje komt van de andere zijde de 20 km er weer bij. We zijn dan ook weer vlak bij de rust van Montfort. Maar als je nu denkt dat je er zo weer bent zul je vies op de koffie komen. We lopen langs een camping en als we bij de verharde weg komen zien we dat het De Reigershorst is. We lopen Montfort binnen maar gaan de andere kant op dan waar de rust ligt. Het bos in waar ze smalle paadjes en heuveltjes hebben gevonden. We komen op dezelfde weg uit waar we eerder zijn overgestoken. Nog wat door de woonwijk en dan bereiken we toch de rust.

 

Na rust een stukje terug en de verharde weg volgen. We slaan af en gaan langs het plaatselijke openlucht zwembad (tenminste dat staat op het bord). Wat door het bos en langs de bosrand. We komen weer in Reutje uit. We steken de weg over en komen dan op de natuurbegraafplaats uit. We nemen er even een kijkje en vervolgen dan weer onze weg. Het is nu niet meer ver tot de finish. Via de achterkant en de parkeerplaats komen we bij het partycentrum aan. Ton Mens zit binnen wat voor mij plezierig is, want dan kan ik meteen mijn 50.000 km strip aanschaffen.    

 

 

Zaterdag 20 november

Strandmars

Vrouwenpolder

 

Vandaag zijn wij via onze zuiderburen aangeland in Zeeland en wel in Vrouwenpolder. We zijn, ondanks we vroeg zijn vertrokken, niet de eersten. Eerst komen Ton en Piet van Eck van de W.S binnen gewandeld. Even later volgen Sandra en Bertus samen met Henk Vink. Sandra is geheel verbaasd en vraagt; hoe kan dat nou? Nou gewoon met de auto! We gaan voor de 40 km en krijgen bij het vertrek een A4-tje met de routebeschrijving. Let wel 1 A4-tje met aan 1 zijde tekst!

 

De start is vanuit een strandtent dus we gaan meteen het strand op. We lopen meteen op de vloedlijn af om lekker te kunnen lopen. Het is fijn wandelweer want het is een beetje mistig. Je zult wel denken wat zegt die nou? Dat is heel eenvoudig te verklaren. Als het wat mistig is zie je niet hoe oneindig ver je moet doorlopen. We zullen n.l. ruim 15 km over het strand afleggen voor we weer richting de bewoonde wereld gaan. Als we ruim 6 km hebben afgelegd staat er een bordje midden op het strand. Bij een strandtent staat een verzorgingspost waar men koffie, thee of warme chocolademelk kon krijgen. Terwijl we ons opwarmertje opdrinken komen Bertus, Sandra en Henk ook aangelopen. Henk krijgt weer eens een kinderlijke bui en stormt op een schommel af en begint als een bezetenen te schommelen.

 

We gaan weer naar de vloedlijn maar krijgen nu te maken met golf breek palen. Soms kun je hier tussen door maar soms ook niet omdat ze te dicht op elkaar staan. Als we bij de bewoonde wereld aankomen komen, beginnen we even te twijfelen. Door de palen hebben we geen overzicht meer op wie voor ons loopt en een paar wandelaars slaan hier af. We moeten volgens de beschrijving voorbij Domburg maar ja wij zijn niet bekend. We gokken op het strand volgen en denken dat de 25 km daar dan afging. Het blijkt inderdaad te kloppen dus een splitsingspijl zou wel op zijn plaats zijn geweest. Het strand houdt vanzelf op en we volgen de zeedijk. Dit gaat over in een fietspad en volgen dit tot in Westkapelle. In deze plaats is de rust en controle waar we even stempelen en dan verder gaan. We zoeken een beschut plekje uit de wind en nemen dan een bakkie. Steeds als een fietser van links om de bocht komt, kijkt die verbaasd. Terwijl we ons bammetje oppeuzelen komen een handje vol wandelaars voorbij.

 

Na ons bakkie leut gaan we verder en begrijpen nu waarom die fietsers zo raar keken. We gingen het hoekje om en een ijzige wind kwam ons tegen! We volgen nu een lange weg en verdwijnen langzaam de polder in. We hebben hierdoor Henk, Sandra en Bertus steeds in het oog. We komen de plaats Aagtekerke (gem. Veere) binnen. Het is een open gebied maar omdat het onbekend is stoort het ons niet. Net voor Westhove lopen dan weer samen met de Bertus, Sandra en Henk. Zij gaan bij Terras Maris, vlak voor het kasteel, even rusten terwijl wij wat later een beschut plekje opzoeken. Het is heerlijk weer en uit de wind is het goed te doen. Als we op het punt staan om verder te gaan komen ook de 3 musketiers er weer aan. Theo probeert van Henk een foto te maken maar die rent van boompje naar boompje om aan de lens te ontsnappen. We lopen als De Vijf samen verder. Sandra heeft een MEGA dip en daar probeer ik haar uit te halen. Stomme praat is het gevolg van mijn pogingen maar al met al hebben we veel gelachen. Na wat korte zandpaadjes komen we over fietspaden te lopen. Een beetje teleurstellend is het als je bedenkt dat op de folder staat; over het strand heen, door de duinen terug. De duinen zien we wel echter alleen op een afstandje. Toch zijn we eerder dan gedacht bij de wagenrust.

 

Dit komt natuurlijk door al die gekkigheid van ons vijf. Ook de laatste km gaan we gezamenlijk afleggen. Het is ook wel erg gezellig zo en van de mega dip van Sandra is nu ook niets te bespeuren. Weer volgen we verschillende fietspaden en als Henk voorop loopt dan weet je het wel. We bereiken Vrouwenpolder vanaf de andere zijde en schieten nog wat foto’s van een langzaam ondergaande zon. Voor we de finish bereiken krijgen we dan toch nog een klein stukje duinen maar dat is eigenlijk alleen maar om het strand te kunnen bereiken. Nog zo’n 100m en dan hebben we de finish bereikt. Ons idee om samen nog wat te drinken is gauw vervlogen als we de strandtent bereiken. Wat blijkt er rennen een paar zwarte pieten rond met heel wat kindertjes. Binnen is het een drukte van jewelste en ook het afmelden verloopt hierdoor wat moeizaam. Eerst door de mensenmassa en om kinderwagens heen draaiend voor we een stempeltje krijgen. De organisatie vond het voor de wandelaars niet zo leuk maar zij waren hier echter ook niet van op de hoogte geweest. We nemen afscheidt van henk, Sandra en Bertus maar niet voor lang want morgen zullen ze waarschijnlijk weer zien alleen dan voor ons dichterbij huis!

 

Zondag 21 november

Winterserie olat

Budel

 

Nog geen 45 min. rijden en we zijn al op plaats van bestemming. We komen gelijk aan met Sandra en Bertus en niet veel later volgt ook Henk Vink. Parcival staat de wagen in te laden en heeft wat hulp nodig, dus helpen we even een handje. Binnen gekomen wordt er weer een handje hulp gevraagd om de borden van de inschrijftafel te verplaatsen dus helpen we weer even. Als het op 8u aan gaat beginnen de wandelaars zich bij de voordeur te verdringen maar er wordt gestart via de achteruitgang! We zijn nog geen 2 km op weg of we gaan de grens met België al over. We hadden van Bertus al gehoord dat we voornamelijk in het buitenland zullen wandelen. Het zal niet de mooiste kant op zijn maar het is weer eens wat anders. Over veldwegen, zoals we gewend zijn van de olat, struinen we door de omgeving. Niet lang na de splitsing met de 10 km krijgen we de wagenrust. We hebben zo’n 6 km gehad.

 

Na rust en 650m verder gaat de 15 km ook al van ons weg. Zo’n 1,5 km later verlaat ook de 20 km route die van ons. We komen gelijktijdig als de 3 musketiers bij wat grafheuvels aan. We lopen gezamenlijk verder waar Sandra tot de conclusie komt dat ze is opgelicht. Tja, vroeger was het niet zo maar nu helaas wel. Bij de start zitten een paar dames die het af en toe niet zo nauw nemen met de gehanteerde prijzen. Wij weten dat en betalen altijd gepast maar Sandra kwam nu erachter dat ze haar bondskorting niet had gekregen. Nu zul je wel denken ach 50 cent (p.p.). Maar als men 100 wandelingen of misschien wel meer per jaar loopt, á 2 personen (100 euro) daar kun je nog wel wat leuks mee doen. We lopen wat door het bos heen en moeten af en toe een verharde weg trotseren. Even wat aan de kant lopen voor een brede tractor. Soms moeten we in het bos wat modder ontwijken wat weer leuke plaatjes oplevert bij Bertus. We komen de bebouwde kom binnen en we snakken alweer naar een rust. We komen de plaats Achel binnen wat vreemd is daar onze wagenrust op punt 54 in Neerpelt zou zijn. Ach ook bij olat gaat blijkbaar wat verkeerd. De rust wordt wel aangeven met een bordje maar is nergens te bespeuren. Parcival zal ook wel denken sta ik op tijd bij het aangegeven adres en komt er geen wandelaar voorbij! We zullen dus moeten doorlopen tot de volgende rust. De 30 km verlaat ons, waarna nog een handvol 40 km lopers te zien zijn. Door het bos en diverse weilanden. En dan komen we wel in Neerpelt aan waar in een parochiezaal de rust is. Het is ons te warm binnen en wij gaan buiten onder het afdak zitten. Het blijkt achteraf ook nog eens dat een mevrouw alles alleen moest doen. Ze kreeg wel hulp in de vorm van Henk Vink die broodjes hielp smeren.

 

Via de speelplaats waar we de poort netjes achter ons dichtmaakten (hi,hi) gaat het naar de kerk. Achter de kerk langs over een smal wandelpad. We laten de bebouwing al gauw ver achter ons liggen en gaan een natuurgebied in. Ik moet zeggen echt weer een stukje waardig olat parkoers. We lopen over smalle paden door het natuurgebied en zien dan een schuilhut op palen. We beklimmen die om de omgeving eens goed te bekijken. Ik moet zeggen echt de moeite waard! We slingeren verder langs de Dommel. Nog wat vlonders met een mooi kiekje van Pieter en vriendin (oeps alweer eens een naam vergeten) en we bereiken al gauw de volgende caférust. Hier staat een uitkijktoren waar Theo omhoog gaat. We verlaten Hamont-Achel gaan een stukje door het bos. We komen langs een kasteel en even later passeren we de grens met Nederland weer. Bij de wagenrust even ons beklag doen over de gemiste bammetjes. Parcival vertelde dat hij er wat laat achter kwam dat het artes niet klopte. Voor ze hun spullen weer hadden ingepakt waren de wandelaars toch al voorbij dus hebben ze de rust laten vervallen. Willem echter had het met mij te doen en leverde mij wat bammetje die aan mijn tasje werden gehangen. We doen nog gauw een soepie en gaan dan verder voor de laatste 3,4 km. Met mijn bammetjes al bungelend aan mijn tasje gaat het langs een bosrand. Verder over diverse veldwegen waarna het snel richting Budel gaat. We bereiken rond 16u de finish en gaan meteen na het afmelden weg. Niet omdat we graag naar huis willen maar we gaan nog op ziekenbezoek. Tja ook de heer (Frans) van Staal is geveld en ligt in het ziekenhuis te Veldhoven.  

 

 

Zaterdag 27 november

Rondom Zwijndrechttocht

Zwijndrecht

 

Vandaag starten we vanuit een verzorgingshuis. De route is uitgezet door bij vele bekende Quirinus en Hans breeman. Bij vertrek is er even consternatie of we nu van de voor- of achterkant zullen vertrekken. We worden uitgeleide gedaan door de burgemeester. Het gaat meteen na vertrek over paadjes door een park. Wat drukke wegen worden overgestoken. We gaan de brug over die tot 1977 onderdeel was van de A16. Toen raasde er de auto’s over en nu wordt hij overspoeld door W.S lopers. Het is tevens de verbindingsweg met Dordrecht. We krijgen nu een toeristische toer door Dordrecht. Hier zijn we in het verleden al eens geweest met een W.S tocht maar het blijft mooi. Olfert word ook afgeleid door al het foto’s maken. Daardoor en doordat Theo zijn jasje gaat aantrekken verliezen we hem uit het oog. Na 11,8 km bereiken we de soeppost die in een busgarage staat. Ik geef hier aan Willem aan dat ik vandaag misschien wel met hem wil meerijden. Het gaat niet zo geweldig ik heb last van mijn rug. Het verbeterd niet maar verslechteren doet het ook niet dus ik kan nog wel wat verder.

 

Samen met Roland en Corné gaan we verder. Ploeterend over een grasdijk tegen de wind in langs het water. We nemen een overstap over een hekje en gaan dan de Kiltunnel in. Theo herinnerd zich zijn prille kindsheid weer toen wilde hij nooit een doodlopend weg in want dan ging je dood. Het logische gevolg is dat je dan in de Kiltunnel dus gekild wordt. Al lachend lopen we door de tunnel. Aan de andere zijde wacht ons een verrassing. We mogen met de roltrap omhoog! Dat hebben wij toch echt nog nooit eerder gedaan tijdens een wandeling! Erg leuk en blij dat ik nog niet bij Willem ben ingestapt! We komen nu ’S Gravendeel binnen waar ons verschillende wandelaars tegemoet komen. Er blijkt hier nog een wandeling in de omgeving gehouden te worden. We volgen de grasdijk en komen uit in een kwetsbaar gebied. Een lang graspad wordt gevolgd, steken over bij de molen en vervolgen het pad door het natuurgebied. We komen in Maasdam uit en volgen de asfaltweg tot bij de rust.

 

Na rust een smal pad tussen water door tot bij de kerk van Puttershoek. Hier moeten we met het pontje weer terug naar de goede kant worden overgebracht. Op het pontje even wat bij kletsen met andere W.S.ers. Aan de overzijde gaat het over een schelpenpad verder. Na een akkerland gaan we weer de bebouwing in en wel de plaats Heerjansdam (gem. Zwijndrecht). We bereiken na de molen zonder kap te zijn gepasseerd de koffiepost. Die vandaag ook binnen is bij een tennisclub in Ridderkerk. Je zult wel denken over die laatste 5 km heeft ze niet veel geschreven. Nou dat klopt, van rust tot rust (± 8km) bestond de beschrijving uit 12 punten dus je kunt indenken dat er lange stukken bij waren. Ik ben blij dat ik bij de rust Willem zie want nu wil ik graag in de auto stappen. Theo gaat dan ook alleen verder vanaf deze rust. Niet veel later volgen Willem, Johan (?), nog een uitvalster en ik met de auto. We volgen bijna de gehele route met de auto. Dus als ik eerlijk moet zijn heb ik hier niet veel aan gemist. Bij de fruitpost die vandaag in een molen was stopt Willem even. We waren net Sandra, Bertus en Isis voorbij gereden. Geheel verbaasd dat ik in de auto zit komen ze tot bij mij. Na uitgelegd te hebben dat ik al de hele dag last van de rug heb en nu aan mijn taks zit begrijpen ze het wel. Om 16u ben ik aan de finish waar er nog meer verbaasde gezichten te zien zijn. Willy en Rianne geven me groot gelijk dat ik gestopt ben en ook Olfert deelt deze mening. De tijd dat ik op Theo moet wachten duurt helemaal niet lang. Genoeg afleiding aangezien ik genoeg wandelaars ken. Ach en volgende keer beter!

 

Zondag 28 november

Marche de l’avent

Luxembourg-Limpertsberg

 

Dat wij van de ene kant van het land naar de ander kant van het land reizen is bekend. Maar vandaag zijn we verder naar beneden afgezakt helemaal tot in Luxemburg stad waar we sneller ter plaatse zijn dan gisteren in Zwijndrecht. Vandaag wordt door mijzelf niet gewandeld. Ik zal mijn tijd al vervend door brengen. Terwijl ik met mijn hobby spulletjes aan de start mijn tijd doorbreng gaat Theo wel wandelen. Normaal gesproken wordt hier dan niet over geschreven (nu ook niet) of bekend gemaakt maar de foto’s willen we jullie toch niet onthouden. Bovendien geeft Theo aan dat deze wandeling absoluut de moeite waard is om eens te bezoeken. Een leuk element; je komt tijdens de wandeling (alle afstanden) over de kerstmarkt te lopen.