|
Zaterdag 5 december
36nième marche int. Du plateau des fagnes engissoises
Engis
Vandaag zijn we iets voorbij luik voor een wandeltocht van 30 km. Als we de auto parkeren komen ons al een paar bekende wandelaars tegemoet. Het zijn Linda en Dirk die we in deze streken vaker tegenkomen. Er kon zo als wel vaker in deze contreien al om 7u gestart worden. Wij hadden echter geen zin om in het donker te starten en vertrokken vandaag dus pas om 8,15u. Het zijn tenslotte ook 30 km dus waarom zouden we. We zien de auto van Ger staan, en gezien hoe dicht hij bij de start staat is hij dus rond 7u vertrokken. Helaas is het weer vandaag ook niet zo mooi en regent het weer eens wat. We lopen al gauw een smal bospad in en komen hierna op de verharde weg uit. Deze volgen we steil omlaag, onder gekomen is een splitsing en gaan wij weer iets omhoog. We lopen in de plaats Flémalle. Het gaat wat glooiend op en neer. Er was zeer goed gepijld. Zelfs op punten waar je, je zou kunnen verlopen hingen extra pijltjes met stop erop. Helaas waren deze in dezelfde kleur en met hetzelfde tape afgeplakt waardoor je toch gauw op het verkeerde been werd gezet. Wij zelf hadden daar geen problemen mee maar we hebben toch diverse wandelaars terug geroepen omdat ze verkeerd liepen. Als we opnieuw een dorp inlopen hangt er een bord in 3 talen dat wij rechtsaf moeten. We kruisen hier blijkbaar een andere route. We passeren het bordje dat we 5 km hebben gelopen hebben en lopen dan weer bergop door een groenstrook. Net voor we weer achter de huizen uitkomen zie ik nog een Maria beeld tussen de rotsen staan. Ze kon (na onze mening) wel een likje verf gebruiken. We komen nu op de rust uit. We lopen verder en zullen hier later nog eens terug komen. We splitsen met de kortere afstanden en gaan bergop. Langs een kapel waar de weg steil omhoog loopt. Gelukkig draaien we af maar het volgende stuk is niet echt minder steil! We krijgen hierna wat veldwegen en bereiken al vrij snel de volgende rust. Dirk en Linda lopen net weg en ook Peter uit Mol loopt ons in de armen. We hebben nu een kleine 10 km afgelegd en we gaan dan ook even lekker zitten. Claude met zijn maten komt binnen en als we vertrekken ook Henk. We lopen nu een ronde van ruim 6 km. Volgens Peter zou het een modderig rondje worden want hij zag er vies uit zei hij. Langs de kerk met een mooi monument wat dit keer alleen voor WO2 is gaat het bergaf. Even moeten we een vies wandelpad bezweren wat omhoog en vol modder is, maar eigenlijk valt het wel mee. We komen nu op een heen en terug stukje te lopen. Er komen ons een paar wandelaars van Jo-Ne Vijlen tegemoet. Ook zij zeiden dat het erg modderig zou worden. “Kijk maar hoe vies we zijn”. ik moet zeggen zo zie ik meestal uit na een wandeling dus ik maak me niet echt zorgen om de viezigheid. We lopen een verharde weg af en draaien dan het veld in. Langs een bosrand en even erin. Als we opnieuw langs de bosrand lopen komen we langs een monument van een omgekomen piloot. Die keer geen oorlogsslachtoffer! Nee op 20 dec. 1989 is hier een jonge man met zijn vliegtuig neergestort. We krijgen even een vies modderstuk te verwerken. We komen in een dorpje terecht waar een bordje hangt met de kruising getekend. Hier werd duidelijk aangegeven waar we heen moesten. Dat was ook niet voor niets want het blijkt dat we nu op het punt uitkomen waar we vanmorgen ook zijn geweest. Opnieuw krijgen we een stukje bos. Bij een oud kerkje gaat het weer bergop. Ik merk dat ik me opnieuw niet lekker voel en de klachten van een paar weken geleden komen in alle hevigheid terug. Dus boven sta ik te happen naar adem. We komen dan weer bij de bomen uit waar we de wandelaars terug zagen komen. Als we bijna op het punt zijn waar wij aan ons rondje zijn begonnen zien we Eddy en Nicole het rondje opgaan. We komen weer bij de rust aan maar lopen meteen verder. Omlaag via de verharde weg, deze blijven we volgen. Het gaat via de kortste weg terug naar de 1ste rust van vanmorgen. Bij een weiland (tussen de huizen) met oude schuur zei Theo dat ik een toeschouwer had. Er stond mij een ezel aan te kijken. Omdat ik mijn regenjasje aanhad dacht hij zeker dat er iets lekkers te halen was. En wat blijkt de hele familie komt eens kijken. Maar liefst 7 ezels komen even bij het hek een kijkje nemen. Bij de rust aangekomen gaan we weer zitten. En dat was geen verkeerde keuze want het begint me toch te gieten! Als we weer op pad gaan is het zo goed als droog. We lopen nu een stukje vlak en langs een steengroeve. Nu volgen we relatief veel verharde wegen. Zeker omdat de korte afstand erbij is?! We komen bij de laatste rust en moeten nu nog 2,2 km afleggen tot de finish. We krijgen nog even wat smalle paadjes voor de kiezen. Theo dacht dat dit toch wel zwaar was voor de 8 km die er nu bij is. En ik moet bekennen dat als ik mijn stok niet bij me had gehad dat ik dan ook wel problemen zou hebben gehad. We komen in een druk finish lokaal binnen. Theo stempelt de boekjes terwijl ik weer naar buiten ga. De auto van Ger staat er nog dus hij is nogmaals een of andere afstand gaan lopen.
meer foto's? klik op de foto
 fijne sinterklaas gewenst!!!
|
Zaterdag 19 december
Winterserie wiego
Breda
Na 2 weken kom ik na flink ziek te zijn geweest eindelijk weer buiten. Omdat het pas gisteravond bij ons is begonnen met sneeuwen wijken wij uit voor een (hopelijk) mooie wandeling in Breda. Als we aankomen zijn de wandelaars net gestart en zien we o.a. Johan hut met zijn wandelmaat Jos lopen. Binnen treffen we nog Linda en Dirk. Het 1ste stukje route is hetzelfde als vorig jaar maar je moet tenslotte op de een of andere manier de plaats verlaten. We gaan over een bruggetje en volgen de loop van de Mark. We zien nu een ballon in de lucht hangen, zij liever dan ons met deze kou! Het is wel grappig als op de routebeschrijving staat voetpad volgen en later verhard fietspad en dat je hier totaal geen verschil inziet. We gaan al gauw naar het Mastbos in waar we grotendeels van de route doorheen zullen lopen. Het valt ons op dat de pijlen af en toe zeer onlogisch hangen, we verlopen ons daardoor ook. Na 8 km komen we langs het oorlogsmonument. Hier gaan we opnieuw het bos in. We lopen eerst tussen 2 watertjes door. In het voorjaar/zomer kwaken hier de kikkers er lustig op los. Een paar langlaufers lopen voor ons uit al is er eentje bij die er nog veel moeite mee heeft. Links op het water wordt geschaatst. In het voorbijgaan hoor ik dat ze niet helemaal rond kunnen gaan vanwege een wak. En als je goed kijkt is wat zij nu doen ook niet helemaal verantwoordt. Er komen andere afstanden erbij en hierna volgt weer een splitsing. We treffen volumeknopje (Nicole) die hier vandaag 25 km loopt. Zij had vertraging met de trein vanwege de weersomstandigheden. We ontdekken een fout in de beschrijving (T splitsing linksaf vermist) en bereiken dan de 1ste rust (dik 12 km) die ondergebracht was in een garage. Voor ons was dat wel even lekker maar voor de dames die hier stonden was het een stuk minder vanwege de kou. We horen dat Cees Mol en Corné de pijlen vandaag af zullen halen dus hebben we tijd zat. We lopen een stuk samen met Nicole verder. Het is prachtig lopen door de sneeuw maar wel af en toe zwaar. Dan merk je dat rust, roest! Na 6 á 7 km komen bij de caférust waar Inge de controle op zich had genomen. Hier is tevens de splitsing met de 25 km. De 40 km gaat nog naar het buiten gebied van Effen. Na wat veldwegen en verharde soms besneeuwde wegen gaat het verder naar de volgende wagenrust. Op de Effenseweg is bij een boer de bouillonpost. 2 jongens vertrekken net zodat wij kunnen gaan zitten. Ook de 2 dames die hier zitten vertrekken net voor ons. Het gebied waar we nu lopen is natuurlijk erg bekend voor ons omdat we hier vaker zijn geweest met o.a. de 3 daagse van Breda. Maar ondanks dat het hier zeer bekend is ziet het er nu toch geheel anders uit. We komen op de weg terug naar de andere afstanden weer bijna langs het café en gaan dan weer het bos in. Hier schieten we nog wat mooie plaatjes. Ook nu moeten we goed opletten omdat de pijlen wel heel raar hangen. Dit vinden we wel vreemd want dat hebben we bij wiego nog nooit eerder gehad. Misschien hebben ze een nieuwe pijlploeg? Rond de 35 km moeten we nog de fruitpost krijgen maar die is al weg en dat begrijpen wij ook met deze kou. Hierna gaat het fout, we missen een pijl of hij hangt niet duidelijk. In ieder geval blijven we nu maar de asfaltweg volgen richting finish. De 2 dames die vlak voor ons zijn vertrokken zien we even later van rechts komen, dus zijn we nu weer op de route. We bereiken de finish en krijgen daar alsnog de appel. Cees en Corné komen ook binnen gevallen want ze zijn opgehouden met pijlen plukken omdat het te donker werd. Maar nog knapper ook zij waren 3 keer verkeerd gelopen! We drinken nog wat met Peter v/d Ven, Cees en Corné. Om 18u komen dan toch nog 2 wandelaars binnen. Het zijn de 2 jongens die we op de rust hadden gezien. Zij hadden zich flink gelopen en hadden op goed geluk de finish teruggevonden.
foto's.....
|
Zondag 20 december
Adventswandeling
Margraten – Banneux
Elk jaar op de laatste adventzondag voor de kerst wordt door de Stichting Pelgrimswegen en Voetpaden deze pittige wandeling van 42 km georganiseerd. We hadden al meerdere malen over deze wandeling gehoord maar steeds ontbrak de nodige informatie. Dit jaar hadden wij echter een krantenartikel bemachtigd met de juiste gegevens. ’s Morgens om 7u wordt er bij de kerk van Margraten verzamelt. Hier kon je een beschrijving kopen voor 1 euro. Ze adviseerde om in groepjes te vertrekken vanwege dat het nog donker was. Ook was er bij de beschrijving een toevoeging gedaan van alternatieve stukjes route voor als men het te glad of steil vond. We vertrekken net na 7u achter een groepje aan wat overigens niet van lange duur is omdat het tempo veel hoger lag dan dat van ons. Via holle en veldwegen gaat het naar de 1ste plaats Banholt. We verlaten deze plaats al gauw om weer wat veldwegen op te zoeken. Het is erg koud en onze dikke, veiligheidsjassen zijn is echt geen overbodige luxe. We worden ingehaald door Henkie uit Amsterade. We babbelen wat samen maar hij loopt al gauw door vanwege de kou. We zien nu voor ons de volgende plaats liggen. Het is Noorbeek waar ook weer wandelaars aan de route kunnen beginnen (± 36 km), vanaf de kerk. Bij deze kerk stond een kerststal met wel een erg groot kindje Jezus. En dat terwijl het eigenlijk nog niet geboren is! We gaan weer het veld in. Het wordt langzaam wat witter om ons heen. Niet omdat het sneeuwt maar van de sneeuw die hier nog ligt. We bereiken net buiten Noorbeek de grens met België. Het gaat naar St. Maartensvoeren. Ook hier lopen we langs de kerk en gaan dan weer gauw het veld in. Langs de bosrand waar wij even een rustpauze inlassen. Het begint nu te sneeuwen waardoor we wat minder zicht krijgen op de omgeving. We lopen verder en komen de plaats St. Jean-Sart binnen. Van hieruit zouden we normaal gesproken de kerk van Val Dieu moeten zien liggen. We dalen af naar de abdij van Val Dieu waar ook de rust is op 17 km. Henkie komt ons net tegemoet als we het terrein oplopen. Meteen vraagt hij waar wij vandaag komen want hij was via een weiland afgedaald naar de abdij. Wij hadden de route gevolgd dus waarschijnlijk is er een groepje fout gelopen. We nemen een lekker warm bakkie thee met een kerstgebakje erbij. Ook vanaf hier kunnen weer wandelaars starten voor nog 25 stevige kilometers. Als we verder gaan sneeuwt het nog wat meer dan toen we aankwamen. We gaan omhoog over de Berwinne (riviertje) en trapjes op een holle weg in. Hier zijn wij al meerdere malen geweest met andere wandelingen maar niet eerder in de sneeuw. Het gaat richting Charneux. We komen weer op een asfaltweg uit tenminste dat staat op de routebeschrijving, maar door de sneeuw is dit niet meer zichtbaar. We komen in het gehucht Asse. Over een beekje en op weg naar de volgende kerk, die van Julémont. Uiteraard is het bij deze wandeling die voornamelijk veldwegen volgt niet te vermijden dat je ook eens een drukke weg moet oversteken. Dat doen we dus nu en wel de weg Maastricht – Battice. We lopen richting Luik en dalen weer af naar het volgende gehucht, Loneux. We moeten een graspad op wat nu niet zichtbaar is omdat alles wit is. We gaan goed en komen tenslotte bij het weiland uit waar we steil omlaag gaan. Hier zou je dus ook alternatief kunnen lopen. Het is goed te doen en we komen dan ook heelhuids onderaan. We gaan rechts en meteen links en komen dan bij een paar trapjes. Deze nemen wij voorzichtig want ze kunnen glad zijn. Onder gekomen is het niet helemaal duidelijk of we over het pleintje moeten lopen of aan het einde links. Het maakt uiteindelijk niet uit. We zijn in het plaatsje Bolland die we via een holle weg weer verlaten. Na ongeveer 1 kilometer komen we in Noblehaye uit. De kapel van Noblehaye is speciaal voor deze wandeling open. Hier kan in de verwarmde kapel gerust worden waar de wandelaars vandaag dankbaar gebruik van maken. Na deze kapel gaat het weer omlaag en het weiland in. Onder gekomen steken we een beekje over en gaat het weer omhoog door het weiland. We komen nu in het volgende gehucht genaamd Sonkeu. We moeten nu nogmaals een drukke weg n.l. Luik – Battice oversteken. Hier is het voor ons weer bekend terrein omdat wij hier al vaker hebben gewandeld vanuit o.a. Soumagne waar we nu naartoe lopen. Onder in het dorp Soumagne-Bas is nogmaals de gelegenheid tot rusten. Het is nu nog 10 km tot Banneux. Als de rest van de route nog goed te lopen is kunnen we de mis van 17.30u nog halen maar of dat lukt gezien de sneeuw valt nog te bezien. Met nog ruim 2 uur tijd vertrekken we voor die laatste 10 km. Helaas begint het opnieuw harder te sneeuwen waardoor het wandelen wordt bemoeilijkt. We gaan via wat veldwegen verder. Over een (zelfs nu!) nat wandelpaadje gaat het verder. Hier begint zich wat ijs te vormen waar de wandelaars hebben gelopen wat het extra moeilijk maakt. We gaan naar en door Olne. Nu moeten bergaf over een smal wandelpad. Het wordt wat breder met trapjes. Het probleem hier is dat je je nergens kunt vast pakken en het is er spekglad! Voor ons lopen een paar dames te stunten en zij gaan regelmatig onderuit. Ik kan mezelf ook niet echt houden en zak door mijn benen heen op mijn achterwerk. Gelukkig heb ik mijn skibroek aan en ga ik dus sleeënd verder naar beneden om brokken te verkomen. Het is meteen het snelste stukje route dat ik vandaag heb afgelegd! Onder gekomen gaan we over het riviertje De Vaux. We hebben nu het plaatsje Nessonvaux bereikt. Er loopt een wandelaar bij ons die voor de 8ste keer meeloopt. Hij heeft al eerder deze tocht door de sneeuw gelopen maar nog nooit eerder was de tocht zo zwaar, zei hij. Langs het station van Nessonvaux en over het spoor en weer bergop. Na een tijdje komen we door het gehucht Trasenster waar het steil omhoog gaat. Een strooiwagen komt hier voorbij. Dan gaat het langs een kerkhof met daarnaast een jeugdgevangenis. Volgens de route moeten we door een bos maar dat kunnen we niet echt vinden. Ondanks dat lopen we goed want we komen voor het bord Louveigné- Sprimont. Vanaf hier moeten we wit rode wandeltekens volgen tot ons eindpunt. Maar aangezien hier de LAW markering ontbreekt gaan we van een plaatselijke wandelroute uit die hier hangt. Het is een wit bordje met rood ruitje. We draaien het bos in precies als beschreven en moeten dan volgens de beschrijving rechtdoor de wandelmarkering volgen. Hier staan menig voetafdruk in de sneeuw dus het zal wel kloppen. Maar hoe verder we lopen (beschrijving klopt wordt smal pad) zien we minder voetstappen en lopen we naar onze menig de verkeerde kant op. We gaan terug en menen nu de fout ontdekt te hebben en dat het hoofdpad gevolgd moeten worden. Dat we de mis gemist hebben is niet erg maar het gaat nu langzaam naar 19u op aan en we hadden er toch allang moeten zijn? Weer terug naar ons beginpunt en snel op de straat verlichting in de verte aan. Ja want de tijd begint te dringen we moeten wel de bus terug halen. Dan zien we het bord Banneux – Sprimont waar we linksaf slaan. Het blijkt dat we nu per ongeluk op de route zijn terecht gekomen. We bereiken om 19.15u eindelijk de finish. Nu is het nog zoeken waar de bussen voor de terugreis komen. We hebben al met al nog net tijd genoeg om wat te drinken. In de bus treffen we Erik Dikken met Isis, Anita, Rinda en Roel. Al met al wel een mooie wandeling die door de sneeuw extra zwaar maar ook extra mooi was. Ondanks het verlopen toch voor herhaling vatbaar. We weten in ieder geval waar we ons volgend jaar niet moeten verlopen.
|
 Donderdag 24 December
Pelgrimstocht 
Valkenburg Banneux
Na 2 jaar heb ik weer eens vrij gekregen en kan ik samen met Theo aan deze 51 km lange pelgrimswandeling meedoen. Eigenlijk zouden we nog een logee hebben, maar Arie heeft helaas afgebeld i.v.m. de weersomstandigheden/voorspellingen. We vertrekken vandaag zonder de gebruikelijke reiszegen maar gaan om 8.15u al op pad. Rustig aan tijd zat. We verlaten Valkenburg en gaan bergop langs de fluweelgrot en dan de trapjes op. Dan gaat het de holle weg in. Het is er vrij glad door de achtergebleven sneeuwresten. Halverwege is een splitsing van paden. De route volgt het pad naar rechts maar ik ga linksom. Het is wel een beetje om maar wel makkelijker te lopen. Dan gaat het richting en door Sibbe. In Sibbe ligt nog een stukje ongeschonden sneeuw waar we de datum van vandaag in maken. Van daaruit gaat het naar het gehucht IJzeren. Waarna de volgende doorkomst plaats Margraten wordt. We steken de rijksweg over gaan links en slaan rechts af richting België. Vanaf de afslag tot aan Aubel is het 14 km rechtdoor. Op deze weg liggen ook wat rust mogelijkheden. Als we Rijmerstock door zijn staat aan de linkerkant bij een hoeve een krukje buiten. Op dit krukje staan een paar borrelglaasjes en een fles Bokma. Theo die wat last achter in zijn rug heeft neemt een borreltje om zo zegt hij de pijn te verdoven. Bah ’s morgens om nog geen 10u aan de drank! We lopen wat verder en rusten in het gehucht Schilberg bij een café dat nu te koop staat. Hierna gaan we gauw de grens over en lopen st. Maartensvoeren binnen. Langs de weg net voorbij het rode bos, zien we een wiel in de heg hangen. We gaan even wat dichterbij kijken en het blijkt een monument te zijn voor een wielrenner die hier waarschijnlijk van zijn fiets is gereden. 1 km voor Aubel hebben we een mooi zicht op de kerk. We lopen omlaag het dorp in. En slaan dan af en nemen dan niet de kortste route naar Battice. Als we Aubel uitlopen zien we een fontein flink onder het ijs staan. Een mooi gezicht dat we jullie niet willen ontzeggen dus werden er een paar fotootjes van geschoten. Het is helder weer dus heb je ook mooie vergezichten. Het is ons wat ver doorlopen tot in Battice dus rusten we even op een bankje. Onderweg zie je regelmatig kerststalletjes maar zo één als wat we nu zien hebben zelfs wij nooit eerder gezien. Er was iemand creatief geweest met cd’tjes. Heel apart mag ik wel zeggen dus verwijs ik naar de foto! Langs het kapelletje de veldweg op richting industrie van Battice. Hier komt ons een auto tegemoet van de organisatie, en zij deelt chocolaatjes uit. Vanaf het industriegebied loop je zo Battice in. Bij het enige café wat er nu nog open is met deze dagen is het veel te druk dus gaan we verder. Het gaat bergaf en over de E40 heen. Het gaat naar Lambermont waar we in een bushokje plaatsnemen bij nog een pelgrim. Ondanks we aan wat zitten toe zijn blijven we niet te lang. Niet omdat het te koud is maar zodra Theo gaat zitten neemt zijn pijn toe en met lopen heeft hij er minder last van. We gaan verder omlaag en bereiken naar verloop van tijd Pepenister. Dit is de laatste doorkomstplaats van de route. Nu moeten we nog 6 km tot in Banneux. We gaan onder de spoorweg door wat je overigens alleen moet doen als je gaat rusten want de route loopt vóór de brug rechts omhoog. In het café treffen we 2 wandelaars aan die afgelopen zondag ook va Margraten naar Banneux hebben gelopen. Nog 2 bekenden stappen binnen het zijn Bertus en Sandra. De laatste kilometers gaan mij verbluffend goed af. De berg die we nu omhoog lopen leek in mijn gedachten veel hoger en langer te duren dat is weer een meevaller. We komen in Banneux aan en gaan eerst wat eten. In het restaurant maken we nog even een praatje met Ger die nog terug loopt. Het is de 25ste keer dat hij heen en weer loopt, hij liever dan ik. Om 22u is de avondmis die dit jaar niet zo mooi was als andere jaren. Om 23.30u gaat alles richting parkeerplaats of naar de bus die de wandelaars terugbrengen naar het beginpunt. Om 1.30u zijn we moe en terug in Heerlen.
|
Zondag 27 december
Wintertocht
Tongeren
Vandaag doen we weer eens een combinatie wandeling. Het 1ste starten we in België. We zijn niet gek vroeg in Tongeren we starten met daglicht. Vanuit de start gaat het direct naar het centrum en de grote kerk van deze plaats. Het centrum is mooi versiert met lichtblauwe bolvormige kerstversiering. Het moge duidelijk zijn dat hier de led lamp is doorgedrongen. We verlaten al gauw het centrum, lopen door een wijk en verlaten de bebouwing tenslotte ook. Het gaat langs een drukke weg en dan het veld in. En als het dan ook nog modderpaadjes zouden zijn maar dat was het dus niet. We vervolgen onze weg over een betonplatenweg tussen de weilanden door. En het was alles behalve makkelijk lopen. Er lang aardig wat ijs op de weg en waar dat gisteren was weggesmolten lag nu een laagje rijp. Het was dus spekglad! We komen bij de splitsing met de 7 km en wat schept onze verbazing we zullen hier nog een 2de maal komen. Het gaat verder glibberend over het beton. Soms kon je wat naast het pad lopen maar dat ging ook niet van een leien dakje. De bovenlaag was inmiddels aan het dooien waardoor de modder zeer aanhankelijk werd. We komen bij de rust in Rutten (Tongeren) waar een mooie kapel tegenover stond. Helaas was deze niet open. We vervolgen onze weg met meteen een splitsing. De 12 km gaat retour en wij zullen hier later weer terug komen. Waren de 1ste kilometers van de route al niet veel het vervolg werd er niet beter op! We vervolgen opnieuw spekgladde betonplaten. Nu moeten we zelfs bergop door een holle weg! We lopen een stuk samen op met de veldlopertjes en besluiten het veld naast de holle weg te nemen. Geen overbodige luxe. Over deze ronde kan ik dan ook kort zijn. We lopen pakweg 2,5 km rechtdoor slaan een keer af naar rechts, nemen afscheidt van de veldlopertjes die 21 km lopen (wij 18 km), gaan weer rechts en lopen dan weer pakweg weer zo’n 2,5 km terug rechtaan naar de rust. Lopen in dit geval is een groot woord want het blijft ondanks het nu wat regent spekglad. Na de rust gaan we terug het dorp uit en over een mooi fietspad terug naar de grote weg van vanmorgen. We komen nu van links bij de heenweg. We lopen hierdoor een kleine 100m dubbel dus dat valt wel mee. Over een slingerend fietspad komen we uit bij een mooie kapel. Deze Hubertuskapel is onlangs gerenoveerd en ook niet open. Via de draf en renbaan van Tongeren bereiken we de oude stadsmuur. Dit is dan ook zo’n beetje het hoogte punt van de wandeling. We stempelen en rusten nog even wat en vertrekken dan naar Berg en Terblijt wat op weg naar huis ligt.
Eindejaarswandeling 
Berg en Terblijt
Om 13u vertrekken wij voor de 14 km. De heen en terugweg is een stukje hetzelfde waardoor we verschillende wandelaars treffen. O.a. Gerrie met het baardje en Jo. Bergaf naar het gehucht Terblijt en bergop het gehucht weer uit. Het gaat daarna het veld in. Ik denk niet dat we vandaag schoon zullen blijven met de modder wat er nu in het verschiet ligt. We ploeteren wat door de modder dat overigens beter te doen is dan die spekgladde betonplaten van vanmorgen. Net voor de splitsing met de 7 km halen we mensen in. Het verbaast ons eigenlijk wel dat ook deze mensen de 14 km opdraaien. We kunnen nu een mooie blik werpen op de molen waar een fotootje wordt geschoten. Weer het veld in en op weg naar…. Ja, waar gaan we eigenlijk heen vandaag? Het lijkt Sibbe of Margraten maar wordt Scheulder (gehucht bij Margraten). In het gemeenschapshuis is de rust waar we Rene treffen zonder Marina. Zij is al vooruit gelopen. Rene blijft zowel met ons als met een ander stel zolang aan de babbel dat hij onmogelijk Marina nog kan inhalen. De 21 km draait hier een (volgens zeggen) mooi rondje. We verlaten de rust en gaan Scheulder weer uit. We komen in het gehucht IJzeren (gem. Valkenburg a/d Geul). Hier gaan we een wandelpaadje in, tussen de huizen door waar wij nog nooit eerder zijn geweest. Na wat omzwervingen komen we in Sibbe terecht. Van hieruit gaat het via het veld maar wel gericht terug naar Berg en Terblijt. Hier is het een treffen van bekenden waar we gezellig blijven na babbelen tot de meeste met de bus vertrekken.
|
 Maandag 28 december
Grenzelozetocht
Lommel
Na jaren van werken tussen kerst en nieuwjaar hebben Theo en ik dit jaar eens samen vrij. En wat kun je dan beter doen als wandelen bij een wandeling waar we al jaren niet meer zijn geweest. Voor mij is het zelfs al 10 jaar of misschien wel 15 jaar geleden. We starten vanuit Lommel in België en lopen naar de startplaats in Nederland, Luykgestel. Lommel is van ons uit gezien dichterbij huis vandaar dat we vanuit de Belgische kant vertrekken. Vlak voor we vertrekken komt Patrick binnen gewandeld. Zonder Linda omdat het met haar vandaag wat minder goed gaat. We vertrekken voor ons doen vrij laat rond 8.45u en lopen daarbij Jan Bruel in de armen. Hij was bij Jo blijven slapen, waarmee hij nu aankwam, en gaat later met de bus naar Nederland. We lopen al gauw een bosstrook in en parallel aan het kanaal. We gaan onder een brug door en volgen het kanaal verder. Hier en daar is het glad door sneeuwresten die opnieuw bevroren is. Met name is dat bij taverne De Lossing, waar auto’s hebben gereden. We gaan het bos in het en blijven eigenlijk het kanaal volgen. We gaan onder de voetgangersbrug door waar we later overheen zullen gaan. We gaan de Sahara in waar de splitsing is. Deze Sahara is niet wat je denkt. Normaal spreken we bij Sahara over een grote zandvlakte maar we zijn in België en die houden er andere opvattingen op na. Het gaat hier over een groot ven waar we bij rondlopen. In het midden ligt een half geschonken schip. Het bos door en de bebouwing weer in. We zijn weer terug in Lommel en bij een voetbalstadion hebben we rust. Hier zien we dat het redelijk lang geleden is dat we bij deze wandeling zijn geweest. Vroeger was n.l. de rust vanuit Nederland of België apart. Nu echter komen de wandelaars vanuit beide landen samen op de rust. Daardoor treffen we vele bekenden en wordt deze 1ste rust al een stuk langer dan gepland. Na een gezellige babbel met o.a. Roel gaan we dan toch maar eens verder. Voor de deur moet je even opletten dat je de goede kant opgaat en niet per ongeluk terug waar je vandaan komt. Na rust lopen we binnen de omheining langs het stadion en langs sportvelden. We gaan het bos weer in en aan de andere kant langs de Sahara. We zijn nu slechts een paar stappen van de heenweg af. Het gaat naar de wandelbrug en naar de andere kant van het kanaal. Bij de grenspaal schieten we een plaatje en treffen Jan motormuis aan. We lopen samen met hem verder. Eerst dacht ik nog dat hij verkeerd liep maar dat bleek opzet te zijn. Hij was in Luykgestel gestart en liep tot de rust en dan weer terug. Dat is natuurlijk ook mogelijk. Het is redelijk goed te lopen maar de wandelaars die vanuit Nederland waren vertrokken hadden dat anders ervaren. Jan vertelde dat het ’s morgens vrij glad was op de route. Ook nu blijven we wat te lang op de rust zitten en moeten we eens opstappen. We begrijpen wel wat Jan bedoelde want op het camping was het hier en daar wat moeilijker lopen maar aangezien het al wat gedooid had moet het vanmorgen inderdaad glad zijn geweest. We volgen een tijdje de blauwe route en gaan het bos weer in. We hobbelen verder en komen naar verloop van tijd weer in de straat van de rust. We zien Belgische Peter net weglopen en komen tot de ontdekking dat de rust bijna in de straat van de finish (Lommel) ligt. Onze plan om even kort te rusten wordt al snel in de grond geboord als Regina van de olat bij ons aan tafel komt buurten. Voor we het weten is weer een half uur verstreken. We moeten nu nog 7,5 km afleggen terwijl we zo kort bij de finish zijn! We lopen weg, van de finish af, en gaan het kanaal weer over. We gaan aan de overkant een stukje door het bos en komen langs het kanaal te lopen. Hierna volgt de splitsing met de 12 km die nu snel naar de finish terug lopen. Wij maken echter nog een ommetje dat achteraf gezien niet moeders mooiste was. Het laatste stukje voor we de brug weer over het kanaal nemen gaat een stukje over de heide en dat was ook het mooiste van dat rondje. Om 16.45u arriveren we bij de finish en hebben daardoor de laatste bus gemist. Niet dat we met deze bus mee moesten maar een paar bekenden o.a. Frans hebben we daardoor gemist.
|
Woensdag 30 december
Oliebollentocht
Simpelveld
Na een ongepland dagje rust gaan we vandaag rustig aan verder. Mijn doel van dit jaar (5000 km in 1 jaar) ligt nu vlak voor mijn voeten. De route is eigenlijk niet bijster bijzonder en uiteraard zeer bekend. Een paar veldwegen die we hebben gehad zijn redelijk sappig de vorst is uit de grond. Wilma en Jan komen ons voorbij en geven nog aan dat we een paar dagen geleden nog over de sneeuw liepen. Via Boschehuizen gaat het naar De Huls hier komt de 12 km weer bij de 15/18 km. Omlaag richting Simpelveld terug en naar het industrie terrein, aan de rand van Heerlen, waar bij een groot bedrijf de rust is. Hier is Ger de koffiejuffrouw en verteld dat hij 5004 km heeft gehaald en voor dit jaar stopt met wandelen. Bovendien heeft hij weer veel last van zijn teen en zou hij het wat rustiger aan gaan doen. Na rust even een telefoontje plegen en rustig door lopen. We gaan weer een industriegebiedje op in Simpelveld en treffen Roel die bij ons komt lopen. We moeten nu een ommetje maken tegenover de 15 km. Het gaat naar Bocholtz op aan. Theo keert weer terug naar zijn roots en Roel krijgt wat tekst en uitleg van de bezienswaardigheden onderweg. Zo verteld hij waar we ons keerpunt hebben dat het viaduct waar we onderdoor lopen nog door zijn vader is aangelegd. We komen weer samen en lopen nu naar de voetbalclub bovenaan in Simpelveld. Deze rust is aan de kleine kant maar slaat niemand over. Hier kun je n.l. je muntjes inwisselen voor de oliebol en chocomel/glühwein. Roel vind het wel gezellig zo en blijft samen met ons lopen. Het is ook al een tijdje geleden dat we samen een stuk gewandeld hebben. We gaan een stuk langs het miljoenenlijntje lopen en halen herinneringen op aan een televisieserie. Deze serie (tien torens diep) die binnen kort ook op de Nederlandse zender (was eerder te zien bij L1 tv) komt gaat over de zomer van 1958 met betrekking op de mijnen. Aangezien wij deze serie gevolgd hebben komen ons diverse locaties bekend voor o.a. ook waar we nu lopen. Het leuke van de tv serie is dat ze sommige locaties aan elkaar hebben gekoppeld en wij weten dat dit in de werkelijkheid helemaal niet bij elkaar in de buurt komt. Zo zou je vanaf het spoor (hier) de mijn zien liggen. Het gaat dan wel over de Blegny Mijn in België die ze voor de serie hebben gebruikt. Als we de finish bereiken zitten Wilma en Jan ook nog binnen. We kletsen wat en gaan dan verder…….. MAAR ik moet toch even vermelden dat ik nu exact mijn 5000 km heb volgelopen dus … ik heb het GEHAALD !!!
Kerststalletjestocht
Gemmenich
We zijn de grens bij Vaals over gereden naar Gemmenich met Roel achter ons aan. We schrijven ons in en doen nog een bakkie voor we met z’n 3tjes vetrekken. We kuieren over de route die praktisch elk jaar hetzelfde is. Alleen is het elk jaar weer afwachten of er stalletjes bij zijn gekomen of zijn afgevallen. De 1ste kerststal die we nu tegenkomen is een nieuwe wat natuurlijk heel leuk is want de laatste jaren vielen er steeds meer af en kwamen er geen bij. Roel is helemaal in zijn element met alle stalletjes die hij ziet. Hij wordt er gewoon heel melig van. Ik moet zeggen het is erg gezellig zo want het is lang geleden dat we zo gelachen hebben op deze wandeling. Bij de 2de kerststal werd speciaal voor ons de deur open gemaakt zodat we foto’s konden maken. Bijna alle kerststallen worden d.m.v. plexiglasplaten afgeschermd. Op deze 12 km route is er 2 keer gelegenheid tot rusten. De 1ste is in een garage wat erg klein en krap (en wat aan de frisse kant) is. Hier lopen we door. Het begint langzaam aan te schemeren terwijl we bergop gaan. Dan zien we een duidelijke wijziging in de route. Normaal gesproken liep je geheel bergop tot bijna aan de Nederlandse grens. Nu echter gaan we halverwege rechtdoor een oud mijnspoor op. We gaan dan wel weer een beetje de kant uit wat we gewend zijn maar niet meer geheel omhoog. Dat scheelt weer een flinke klim. Heeft die Roel weer even geboft dat hij de toeristische route krijgt! We komen bij de school aan waar we een lekkere gevulde wafel nemen. Als we buiten komen is het al donker. Roel had gedacht rond 18u thuis te zijn maar we kunnen hem garanderen dat hij dat niet gaat halen. Nog dikke 3 km tot de finish zoals elk jaar lijkt aan de 12 km geen einde te komen maar men moet niet vergeten dat je om de haverklap stil blijft staan om een stalletje te bekijken of een fotootje te schieten. Aan de finish gekomen besluiten we samen nog wat te eten en wensen Roel hierna een goede thuisreis.
|
Donderdag 31 december
Market Garden pad deel 1
Lommel – Waalre
Vandaag zijn er geen georganiseerde wandelingen maar we zouden geen wandelaars zijn als we daar geen oplossing voor wisten. We hebben al een paar jaar het wandelpad Market Garden liggen dus nu komt het er eindelijk van. We vertrekken vanuit Lommel waar bij de kerk de start van dit wandelpad is. Het eerste stuk door Lommel kan ik beschrijven als saai en verhard. Al hebben we het niet gemakkelijk omdat de straten glad beginnen te worden. Thuis waren we vertrokken met regen en dat is hier nu over gegaan in ijzel. Gelukkig als we de bebouwing hebben verlaten gaan we het bos in waar het goed te doen is. We komen parallel aan het kanaal, Bocholt – Herentals, te lopen en gaan onder de brug door waar we slechts 3 dagen geleden ook al waren geweest met de grenzeloze tocht. Uiteraard moeten wij weer even wennen om met een boekje te lopen maar het valt ons meteen al op dat dit pad summier gemarkeerd is. Bij een grote hoge bunker draaien we af en lopen pal langs het kanaal. Hierlangs liggen verschillende kazematten. We gaan over de “Joe’s Bridge” naar de andere kant van het kanaal waar een monument staat. We komen in Lommel Kolonie uit en zie een stop en go waar men 24 uur per dag van alles uit de automaat kunt krijgen. Het is voor ons de eerste rustplaats. Het verwonderde ons wat je allemaal uit de automaat kunt krijgen buiten koude en warme dranken en natuurlijk broodjes. Ja, ja zelfs vers gebakken frietjes! Binnen kon men lekker warm zitten en er is zelfs een toilet dus een echte aanrader als je dit pad gaat lopen. We gaan van de bebouwing weg en door een groensingel. We vervolgen wat zandpaden en kruisen wat verharde wegen. In het boekje staat ‘doorlopen tot drukke verkeersweg’ en daarna, ‘aan overzijde pad vervolgen’ Hoe we hier over moeten steken staat er niet bij maar het mag wel ff vermeld worden dat de oversteek net bij het begin/einde van een autobaan is en de auto’s erg snel bij je kunnen zijn. Hierna moeten we langs een roestige slagboom maar die was inmiddels verwijderd en het pad lag overhoop door ontbossing. Op goed geluk vinden we hier het pad wat we moeten hebben. We komen nu bij de grens met Nederland uit. Net over de grens staat weer een monument en hier krijgen we te maken met de eerste routewijziging die van internet te downloaden is. We vervolgen de N69 zo’n 1,5 km en slaan dan af, waar we een andere verharde verder vervolgen. We gaan naar natuurgebied De Maaij. Rond om ons heen in de omliggende dorpen wordt aardig geknald (vuurwerk) wat op de betekenis van “in de voetsporen van de bevrijders” een andere licht werpt. Dan komen ons gewapende vijandige troepen tegemoet oftewel een stel jagers. We schieten een foto van hun, wat wordt er toch af geschoten vandaag. Een graspad op en langs (voor ons aangaan) de vogelkijkhut. We komen weer op een zandpad uit. Over diverse zandpaden gaat het verder langs een beekje waar we samen lopen met een LAW route. Deze markering is beter te zien niet alleen vanwege de kleuren maar ook omdat er meer gemarkeerd is. Net voor de N69 slaan we scherp links af en komen bij de Bergeyksedijk het eindpunt van kaartje 3. We hebben nu ongeveer de helft van onze route erop zitten. We proberen per wandeling ongeveer 40 km af te leggen. Een stukje door het bos en dan de N69 oversteken om een stempel te halen en een foto van het daarbij gelegen monument te maken. Dan weer terug oversteken en het volgende bospad volgen tot aan het oorlogskerkhof van Valkenswaard. Hier blijven we uiteraard even stilstaan bij het gruwelijke verleden. Bij één graf lag een vers bloemstuk met een kaartje. De zus van de omgekomen soldaat had deze achtergelaten. We moeten opnieuw de N69 oversteken en gaan aan de andere kant in het bos verder met de route. We hobbelen wat door het bos en komen dan op de heide uit waar we 2de kerstdag ook hebben gelopen. Dat is dan net weer een bekender stukje van de route. Het is inmiddels gaan sneeuwen wat het af en toe weer wat gladder maakt. Bij de Venbergse watermolen hebben we weer een kaartje afgewerkt. Het volgende traject brengt ons naar de Stayokay in Valkenswaard. Daarvoor moeten we wel dwars door Valkenswaard heen. Ook nu wordt er veel met vuurwerk geknald waarbij het er toch wel soms hard aan toe gaat. Ik kan me zo indenken dat ouderen die de oorlog hebben meegemaakt niet van deze knallen kunnen genieten. Ook zag je hier weinig mensen met de hond rondwandelen. Aan het einde van de bebouwing hebben we opnieuw problemen. We moeten een tegel/bospad volgen. Het eerste klopt wel maar dan buigt het pad duidelijk af en hangt als markering alleen een groen vlakje. Maar ja wat betekent dat; rechtdoor of wordt het een kruis? We gokken op rechtdoor wat eigenlijk geen pad is. Het blijkt goed te zijn en na een paar minuten bereiken we de Stayokay waar we een bakkie gaan doen. Even rustig is er niet bij want er draait een complete disco. Een grote groep Franstalige jeugd liep er rond. We nemen een thee en een stempel en gaan gauw voor de troep opbreekt (om te gaan schaatsten) weer verder. Nu hebben we nog ongeveer een dikke halve bladzijde te gaan tot in Waalre waar we vandaag ons eindpunt hebben geprikt. Door het bos met onduidelijke paadjes. Volgens het boekje moet men te allen tijde de markering in de gaten houden want dat geldt als hoofdregel van dit pad. Bij wijzigingen wordt dit n.l. als eerste aangepast. Maar dan moet het wel gemarkeerd zijn want in het bos is het toch niet altijd makkelijk te vinden. Met meer geluk dan wijsheid vinden we de route en bereiken we Waalre. Nog wat straten door en we bereiken ons eindpunt van vandaag.
PS alle foto's van dit wandelpad komen in 1 fotoalbum | |
| | | |
| | | | |
| | | |
|