Zaterdag 6 maart

Marche du 35^e anniversaire

Mehagne (Chaudfontaine)

Vandaag zijn we opnieuw in de buurt van Luik om weer een wandeling van 50 km te lopen. Het is erg koud vandaag met een gure wind. We verlopen ons al bijna omdat een pijl vreemd hangt we zullen maar zeggen windscheef. Een auto stopt om de weg te vragen aan de Belgen voor ons. Het grappige is dat degene die de weg vroeg in haar beste Frans sprak, terwijl de Belgen aan wie ze het vroeg gewoon Vlamingen waren. Nu vraag je natuurlijk hoe ik dat weet. Nou die Belgen aan wie de weg gevraagd werd hadden wij al vaker gezien en hebben ons gegroet. En degene die om de weg vroeg was Nicole die Mon, vrolijk zwaaiend, achter in de auto had zitten. We lopen over bekende wegen en komen na zo’n 2,5 km bij de splitsing met de 4 km. Hier vonden we dat een pijl vreemd hing maar misschien komen we hier nog eens? Wat straten door langs een bekende watertoren uit 1922 en dan een parkje in. Hier lopen we langs het gemeente huis van Embourg. Onder aan het parkje is de 1^ste rust waar we doorlopen omdat we na zo’n 5 km weer terug komen. We gaan nu eens een andere kant op dan normaal. We lopen door een bosje richting de autosnelweg. We lopen een stukje langs de snelweg die weliswaar een aantal meters dieper ligt. Ook wij dalen af langs rotswanden die overspannen zijn met stevig draad vanwege loszittend gesteente. Maar waar je omlaag gaat moet je ook weer omhoog. Dat doen we over een bospad. Boven gekomen komen we weer in de plaats uit ter hoogte van fort Embourg. Dat was een verrassing want dat hadden we niet gedacht. We komen weer bij de splitsing met de 4 km aan wat betekent dat we een stuk dubbel moeten lopen. We komen bij de rust waar we even op temperatuur komen. Ger komt binnen als kip zonder kop en loopt meteen op het toilet af. Als hij terug komt ziet hij ons zitten en komt er even bij zitten. We vertrekken gezamenlijk maar als we op een smal pad komen loopt hij weer door omdat het praten moeilijk gaat. We merken wel dat we hier vaker zijn geweest want we vragen ons al af of we dadelijk langs of over de trappen zullen gaan. We komen bij de trappen en gaan die naar beneden om in Vaux -/S- Chèvremont Liège uit te komen. Hier is bij een basisschool de rust. Maar omdat we na een ronde hier weer terug komen, lopen we door. Even zijn we bang dat we naar de Basiliek gaan maar die laten we nog even rechts liggen. Wel hebben we als we het dal uitklimmen een mooi zicht op die eerder genoemde kerk. We komen boven langs het militaire begraafplaats en kunnen opnieuw een blik werpen op de kerk die op de ander heuvel ons aanlacht. Ja dat zou nog een hele klim worden. We komen weer in het dal bij de rust aan en nemen het er even van. Henkie komt binnen maar gaat meteen weer. Na de rust gaan we richting de Basiliek maar laten hem links boven op de berg liggen! We lopen de plaats uit en door Casmatrie (Chaudfontaine) en nemen afscheidt van de 21 km. We volgen wat afwisselende wegen maar zijn hier al vaker geweest. We gaan het bos in en komen uit in Trooz. Bij een garage is de rust waar flink gelachen wordt. We komen in de viesheidstraat (als je me niet gelooft moet je echt de foto’s bekijken!) langs en door(!) een ruïne gaat het bergop. Dit is weer een bergje van de 1^ste categorie. Door een paar poortjes een paar meter over privé terrein en dan het bos weer in. Ik ben blij dat ik mijn stok bij me heb want over die steile stukjes kan ik hem wel gebruiken. Ook in dit bos zijn we vaker geweest toch ziet Theo wat nieuws. Kijk zegt hij dat Mariabeeld heb ik nooit eerder gezien. En zo vreemd was dat niet want je had er bijna een loep voor nodig! Ook nu krijgen we weer een paar mooie vergezichten. Voor we bij de volgende rust komen moeten we opnieuw een bospad omhoog. Nu hoor ik je al denken so what? Nou dat ging niet zo makkelijk omdat hier het halve bos omlag. Niet dat alle bomen op het pad lagen maar het pad was goed bezaaid met takjes, takken en een enkele boom waar we toch overheen moesten en bovendien was het pad erg steil (ja,ja we hoorden dat Ger hier omhoog 3x heeft moeten stoppen). Langzaam maar gestaag kom ik boven om dan meteen weer omlaag te gaan, dat was grappig. In deze omgeving liggen mooie optrekjes want we passeren opnieuw een kasteeltje. Als we in de plaats Beaufays (Chaudfontaine) komen passeren we het grote klooster uit de 18^e eeuw. Voor ons gevoel vriest het en als we langs een lekkend huis komen zijn we overtuigd. Hier hangen de ijspegels nog aan de planten. Opnieuw komen we bij de splitsing van de 4 km en moeten dus voor de 3^de keer hetzelfde parkoer afleggen dat is minder. We bereiken de laatste rust wat betekent dat we weer in Embourg zijn aangekomen. Vanaf deze rust is het nog een dikke km naar de finish. Het gaat recht toe recht aan met niets wat het vermelden waard is.   

Zondag 7 maart                                                                  Grenslandtocht                                                 Susteren   Vandaag is de start vanaf minicamping Hommelhof. Andere jaren werd gestart vanaf het bungalowpark (ook ooit camping geweest) maar daar zijn de wandelaars blijkbaar niet meer welkom. Zoals elk jaar gaat het de straat uit en de grens met Duitsland over. Hoe kan het ook anders met de grenslandtocht. Vol goede hoop op een leuke afwisselende wandeling die ons al gauw vergaat, als we de route vervolgen. Ik zelf ben hier al meerdere jaren niet meer geweest maar herken de omgeving en weet ongeveer wat er gaat komen. Langs het bos een stuk er door en dan weer eruit. Veel verharde weg krijgen we vandaag te verwerken. We gaan nogmaals de grens over en komen even kort terug in Nederland. We lopen kort door Koningsbosch oftewel de Boesj en gaan dan opnieuw de grens over.  In Höngen (gemeinde Selfkant Kreis Heinsberg) is de rust op 8 km. Het is hier vol en wij lopen door. De 25/50 km gaat hier een ronde lopen. We gaan onder een tunneltje door en volgen de weg ruim 1,5 km. We komen in de plaats Broichhoven (gemeinde Gangelt Kreis Heinsberg) in. Als we een wandelpad langs een watertje volgen pakken we een bankje. Beschut tussen de bomen is het uit te houden. We vervolgen het pad en krijgen de splitsing met de 25 km. Wij vervolgen het watertje nog wat tot we in het volgende gehucht aankomen. In dit gehucht tippen we slechts kort de bebouwing aan waar we een monument op de foto zetten. Het gehucht uit op weg naar de molen. We steken de weg over en komen weer samen met de 25 km. We volgen nog een tijdje de verharde we tot we weer bij het tunneltje komen. Alleen lopen we er nu niet onderdoor maar komen via het trapje aan de zijkant weer op de route uit. Het is maar goed dat hier geen polizei op de been was want het trapje is als dienstweg bedoelt en doen we eigenlijk iets wat niet mag. We hebben nu volgens het papier 17,1 km gelopen. Toch kreeg ik bij het stempelen van een andere wandelaar te horen dat de ronde 1,5 km langer was volgens zijn GPS.   Na rust een stukje door de bebouwing en dan de autoweg over. We gaan het bos in en volgen het bospad tot einde waar we het bos weer verlaten. Als we bij een veldweg moeten afslaan lopen er een paar wandelaars verkeerd. We roepen op hen maar zij reageren totaal niet, dan houdt het voor ons ook op. Als de 2 in kwestie onderaan de weg geen pijlen meer zien komen ze erachter dat ze terug moeten. Omdat wij wat hoger liepen was goed te zien dat ze wat ronddraaiden en toen weer terug kwamen. We komen in Süsterseel waar de volgende rust was. Nu loopt de 42/50 km een ronde en gaan we weer richting Nederland. We komen in de bossen van Jabeek waar we even van het zonnetje gaan genieten. Langs de Roermolen uit 1794 en verder Nederland in. Toch is dit niet van lange duur want we gaan richting wildpark Gangelt. Het is te merken dat de winter dit jaar lang duurt want het zonnetje komt uit en het is erg druk bij het wildpark. Theo zegt nog hier zijn we toch nog niet zo lang geleden geweest? Maar ik weet niet waar hij het over heeft. Om het wildpark heen lopend gaat het rechtuit richting Süsterseel terug naar de rust.   Het is nu half 2 en nog 18 km te gaan dus nog tijd genoeg. Als we de plaats verlaten begint Theo opnieuw over dat hij toch nog niet zolang geleden hier is geweest. Ja en dan weet hij het weer hij is hier met de wandeling vanuit Puth hier geweest. En logisch dat ik niet weet waar hij het over heeft want ik was toen niet meegegaan. We komen Nederland weer in bij Broek-Sittard en lopen dan Tüddern in. Opnieuw weer de grens bij Sittard en natuurgebied Swienswei in. Terwijl we de route blijven volgen krijgen we langzaam de indruk dat dit stuk wel wat lang is. Bij een parochie huis in Millen is weer een rust en moeten we nog 10 km afleggen. Als we vertrekken hebben we nog ruim 2 uur de tijd. Langs de kerk en na een lange veldweg gaan we weer over de snelweg heen. In een holle boom langs de kant had iemand een kabouter in de stam gezet. De route nu is niet fotogeniek te noemen. Langs de rand van de bebouwing en dan het veld weer in. Bij de brandweer is de laatste controle waar al flink opgeruimd was. We lopen verder met nog 5 km voor de boeg. Tijd zat we hebben nog ruim een uur want we gaan ervan uit dat je voor 17u binnen moet zijn. Ook deze laatste kilometers zijn zo als ik ze me van jaren geleden kan herinneren dus volgens mij is dit laatste stuk ook wat langer. We volgen een fietspad langs de bosrand tot bijna aan de finish. Nog even de asfaltweg volgen waar alle auto’s moesten parkeren en dan bereiken we net na 17u de finish. Er werd al flink opgeruimd wat niet echt uitnodigend is voor de laatste wandelaars. Wij waren n.l. nog echt niet de laatste. We stempelen af gaan terug naar de auto en zien nog wat wandelaars aankomen. Terwijl we instappen zien we er nog meer aankomen. Wij gaan naar huis en vinden het eigenlijk jammer dat we niet eens een andere kant zijn opgegaan.     Zaterdag 13 maart Les djoyeûs d’â tultay Hody   Zoals vorig jaar zijn we ook dit jaar in Hody terecht gekomen. Aan de start is het zoals gewoonlijk al gezellig druk. We schrijven ons in en gaan meteen van start. We lopen weg via de zelfde weg als vorig jaar en gaan al gauw een veldweg in. Dit is niet van lange duur want we lopen bijna door tot aan de voorkant van de start, waar we een groot monument passeren. We gaan dan een veldweg op die steeds smaller wordt. Het begint wat te miezelen dus het zakje weer aan. We komen uit bij een vliegveld voor modelvliegtuigjes waar we weleens een rust hebben gehad. We gaan het bos en volgen een lange bosweg. Ongemerkt zijn we het dorp Sart ingelopen dat we nu alweer uitlopen. Als we de bebouwing van een paar huizen bereiken lopen we Fond du Sart in. Volgens ons zijn we hier niet zo lang geleden ook eens geweest en als we de plaats Mont inlopen weten we het eigenlijk wel zeker. Bij de rust bij een boerenhoeve treffen we Mon, Eddy, Nicol en Henkie. Henk dacht dat we hier vorig jaar ook waren geweest maar ik zei van niet.   Na rust komen we op de route van vorig jaar terecht maar dan contra. Ik begin hierdoor wel te twijfelen of Henkie dan toch niet gelijk zou kunnen hebben. We lopen Géromont in en uit en komen in het bos waar 2 monumenten vlak na elkaar liggen. We dalen af in het bos en lopen nog steeds contra van vorig jaar. We komen uit in Ouffet waar we naar de rust gaan. We lopen naar links maar zien rechts pijlen hangen. We bereiken de rust en gaan na het stempelen van de startkaarten meteen weer verder.   We komen op het punt waar we de pijlen hebben zien hangen. er komen nog wat wandelaars tegemoet. We zien hen vaker en het wordt eens tijd dat ik eens hun naam ga vragen. Boven aan een veldweg gekomen zien we opnieuw een monument. De omgeving veranderd wat en als je nu zou zeggen we zijn in Schotland zou ik het ook geloven. We komen in Xhos (Anthisnes) waar we de rust hebben. Hier zit Nestor samen met Henkie aan de soep. Ook Nestor had het over de omgeving dat die huizen wat we eerder hadden gezien wel zo in Schotland hadden kunnen staan. Zo zie je maar weer dat de voorstelling van Schotland bij vele hetzelfde is. Na deze rust krijgen we een mooi smal wandelpad met halverwege een poortje. Waarom dat poortje hier was, was ons een raadsel. Het gaat verder langs een paar mooie optrekjes en ook passeren we het wegkruis van de sticker. Later komen we ook langs een kapelletje dat zwaarbewaakt is met tralies, zo klein dat je er zo goed als geen foto’s van kunt maken. We bereiken weer een rust.   Vanaf hier gaat de korte afstand terug maar wij moeten nog een lusje maken. Over een wandelpad waar we een hindernis moeten nemen. Hier ligt een boom over het pad waar we echt doorheen moeten omdat je er niet omheen kan. Door het bos en een verharde weg oversteken. Aan de andere kant van de weg gaat het verder omhoog het bos in. Weer een verharde weg oversteken en we komen in wat opener gebied terecht. Langs een picknick bank uit het stenentijdperk waarbij een kapel staat. Hier ga ik een foto maken maar opnieuw hinderen tralies om een mooie foto te maken. We trotseren nog een ware ijsbaan en bereiken na niet al te lange tijd de finish.       Zondag 14 maart Market Garden pad Grave - Beek   Vandaag gaan we verder met ons wandelpad omdat we niet veel zin hebben om steeds op dezelfde wandelingen uit te komen. We zetten onze auto in Grave neer en gaan vol goede moed beginnen. We lopen over het industrie terrein en komen bij de bekende brug van Grave. Bij deze brug staat ook een monument. Uniek is wel de foto die ik maak van deze kleurrijke brug want normaal als we hier komen (4 daagse Nijmegen) barst het hier van de wandelaars en anders komen hier wel genoeg auto’s overheen. Het lot is mij echter goed gezind want ik kan midden op de weg staan om een paar foto’s te schieten zonder dat er een auto komt. Na het foto’s maken leek er wel een blik opengetrokken want ze kwamen toen van alle kanten. We gaan over de brug en aan de andere kant eronderdoor. Hier is even verwarring want volgens de beschrijving moeten we eerst onder de brug door en dan afslaan richting de maas. De markering echter gaat vóór de brug al af richting de maas. We volgen de markering omdat hier een tegelpad is wat we volgens de beschrijving moeten volgen. Het blijkt goed te zijn want de markering en volgende beschrijving komen nu wel overeen. En dat ondanks er toch echt meerdere bordjes stonden van verboden toegang voor onbevoegden. We gaan nu over onverharde paden verder parallel aan de maas. We slingeren wat door het landbouw gebied en komen op een dijkje uit. Dit volgen we zo’n 1,5 km en slaan af het gehucht Ewijk in. Als we bij de grote voorrangsweg uitkomen bereiken we opnieuw een monument. Dit markeert niet een keer waar soldaten zijn omgekomen maar is een gedenkteken van een landingsplaats van droppings (voedsel gele paraschut, munitie rode paraschut, uitrusting voor de manschappen blauwe paraschut en een witte paraschut voor de verbandmiddelen) wat overigens wel vernieuwd werd. Het monument zelf is in 1985 geplaatst maar werd nu hier en daar verbeterd.   We gaan verder langs de grote weg maar slaan iets verder weer af een onverhard pad in. In de beschrijving staat dat dit pad halverwege over gaat in verharding. Nou dat klopt wel, alleen is het boekje al een paar jaar oud maar de verharding een paar dagen! Er was een nieuwe laag asfalt over de bestaande laag gelegd waardoor er een flink hoogteverschil is ontstaan. We komen bij een doorgaande weg en op wat lantaren palen zien we stickers hangen en wat blijkt? Hier komen we met de 4 daagse van Nijmegen ook! Iets verder van dit punt draaien de militairen van de overige afstanden af dus zij komen waarschijnlijk langs het monument waar wij zojuist zijn geweest. Na een graspad gaan we het bos in en komen bij de St. Walrickkapel. Waldrick was een roverhoofdman die zich bekeerde tot het christelijk geloof nadat een missionaris zijn dochter had genezen van moeraskoorts. De kapel stond vanaf de 15e eeuw tot in Frankrijk bekend als pelgrimsoord. Tegenwoordig is het een ruïne maar er worden wel weer regelmatig processies gehouden. Naast deze kapel staat een boompje vol met zakdoekjes en reepjes stof die mensen achterlaten als dank voor hun genezing. We lopen het bos uit steken de weg over en komen op een open stuk terrein uit. Hier waren ze flink bezig zodat ons beschrijving niet helemaal meer klopte. Toch was de markering hier wel al op aangepast dus we mogen niet klagen.  We blijven wat door het bos lopen en komen dan weer in het opengebied uit. Langs een manege en een camping. En opnieuw door een strookje bos.  We komen bij een paar boerderijen uit. Opnieuw komt het mij bekend voor want hier komt de 40 km van de 4 daagse. We lopen Heumen in langs de verschillende kerken (we tellen er maar liefst 3!) en bedenken dat we hier ook eens met een of andere wandeling zijn geweest. Nog voor we bij de sluis van het Maas-Waalkanaal komen staat een monument. We kunnen ons nog goed herinneren dat we met die wandeling van toen rechtdoor over de sluis gingen maar dat kan nu niet meer. We gaan voor het water linksaf trapjes op en over de brug. Aan de andere kant weer trapjes af linksaf. Rechts stond het plaatsnaam bord van Malden. We volgen nu ruime tijd het water wat eerst het kanaal is en dan overloopt in de maas. We volgen dit tot aan Mook. Ook nu betreden we een stukje 4 daagse route. Achter de kerk door en dan het kerkhof op. Hier ligt een soldaat begraven. En ondanks we al vele jaren door Mook komen hadden we hier geen idee van. We lopen nu het centrum van Mook uit en lopen bergop naar het oorlogskerkhof. We besluiten om hier ook een rust te houden, hier kunnen we goed zitten en mocht het gaan regenen (het neigt hiertoe) dan zitten we tevens droog. Na even rondgekeken en gerust te hebben gaat het weer verder.   We gaan het bos in en het begint nu inderdaad wat te regenen. Het bos is ons niet onbekend want we komen op de Mokerhei uit waar we al meerdere malen gewandeld hebben. Als we het bos uitkomen komen we tenslotte bij de provinciegrens Limburg/Gelderland aan. Hier is onze stempelpost van vandaag. We hebben nu ruim 22 km afgelegd. We nemen weer een stukje bos en komen dan in opener gebied aan. We gaan op de plaats Groesbeek aan en lopen hier ook doorheen. We passeren een monument van James Gavin dat na 50 jaar bevrijding is onthuld door de weduwe en haar dochters. De wijk James Gavin was al eerder naar deze militair vernoemt. We volgen de route door een stadspark en merken dat de markering weer flink begint na te laten. Erg jammer het ging net zo goed! Het wordt hier en daar weer een beetje een zoekplaatje maar we komen er toch uit. Na een stukje 4 daagse route komen we bij het bevrijdingsmuseum 1944/45 aan. We gaan hier niet de toerist uithangen want het museum hebben wij in het verleden al eens bezocht. We volgen een stuk de zevenheuvelenweg draaien daar even van weg en komen dan weer op dezelfde weg uit. We komen bij de Canadese Erebegraafplaats waar we een kijkje gaan nemen. We maken wat foto’s en besluiten om hier ook even te rusten. En geen verkeerde keuze mag ik wel zeggen. Het begint me toch te plenzen!   Vanaf de begraafplaats gaat het al gauw weer het bos in. Als we op een steil pad omlaag moeten willen 2 fietsers hier omhoog komen. Zij wachten tot wij beneden zijn en wij kijken hoe ze daar omhoog  gaan. Uiteraard is het te steil en verder dan een derde komen ze dan ook niet. We blijven het bos volgen soms vlak soms wat op en neer. Gelukkig is de route goed beschreven want anders waren we hier in het bos in de problemen gekomen. Als we het bos na zo’n 5 km verlaten komen we in beek uit. Dit is ons eindpunt van vandaag. Maar eerst zoeken we nog een stempelpost op voor we naar de bushalte gaan. We vervolgen de route en waar we een monument zien bereiken we het eindpunt van deze etappe. Op naar de bus die ons naar Nijmegen brengt en waar we zullen overstappen op de bus naar Grave, waar we na ongeveer 1 uur bussen de auto hopen terug te vinden. Na afloop rijden we op de terugweg bij Venray even van de A73 af. We gaan nog even een hapje eten. Na jaren van zeggen komen we dan eindelijk eens bij onze 4 daagse vriend Chris Thielen van het gelijknamig eethuis. Na een gezellige babbel en lekker eten gaan we op huis aan.   Zaterdag 20 maart 2de utrechtse heuvelrugtocht Maarn   Vandaag alweer de laatste W.S van het seizoen 2009/2010. Op de info die we kregen stond vermeld dat de naam van de tocht vandaag eigenlijk niet klopte. Maar zoals het eigenlijk altijd is bij wandelingen moet je de tocht een naam geven voor je hem hebt uitgezet. Zo is dat bij deze wandeling ook gebeurd. Deze wandeling is gemaakt door Henri Floor en Coos Verburg. Vanaf de startlocatie in Maarn zijn we nu al meerdere malen gestart en ikzelf heb er dan ook niet zo veel zin in.   Maar wat is het een verrassing dat we geheel de andere kant oplopen. Kort gaat het door de bebouwing en langs een golfterrein. We volgen wat fietspaden de een wat langer dan de andere maar we lopen eens een andere kant op dus dat is een verademing. We steken een N-weg over en vervolgen weer verschillende fietspaden richting Scherpenzeel. Als we naar geruime tijd de fietspaden verlaten gaan we door een hekje, Roland verlaat echter net voor het hekje de route om te gaan schat zoeken. We lopen langs een watertje, terwijl rechts een bunker een stukje boven de grond uitsteekt. We babbelen wat met een paar bekenden en voor we het weten zijn we bij de soeppost. Hier hangt een bord op met het deelnemers aantal van vandaag maar ook met de mededeling dat Lammie Dikken vandaag de laatste keer bij de verzorging is. Zij moet wegens omstandigheden helaas het bijltje erbij neer gooien.   Na de soep gaan we een stukje door een woonwijk en lopen daarna landgoed van Huis Scherpenzeel in. Voor dit huis stond een auto waar net een bruidspaar uitstapte. Helaas zit het weer vandaag niet zo mee. Wat wel weer heel leuk was dat op de motorkap 2 wuppie’s stonden. We vervolgen onze route door dit park en verlaten het langs een ijzeren toegangspoort. Als deze poort dicht was kon je het terrein nog gewoon oplopen want meer als de poort was er niet meer. Door een strookje bos en weer een fietspad volgen. We gaan nu richting Amerongen. We moeten een weg ruim 1,5 km volgen. Dan een stuk van 600m en daarna weer een weg van ruim 1 km langs het spoor. Hierna gaat het linksaf een smal modderpad dat we 3km volgen tot aan de rust. Ger van Hattum komt ons op de fiets voorbij maakt nog een babbeltje en gaat dan door tot de rust. Het is inmiddels wat beter weer geworden en het zonnetje begint door het wolkendek te breken. 200m voor de rust staat een monument voor slachtoffers van WO2. Wij gaan op een bankje zitten zodat we de wandelaars voorbij zien trekken. Er komt nog een wandelaar bij ons zitten want ook hij vind het een mooi plekje. Het is leuk om te zien hoeveel wandelaars voorbij het monument lopen, kijken en dan toch vaak een stap terug zetten om er even bij stil te staan. Als het zonnetje verdwijnt wordt het voor ons ook weer tijd om op te stappen.   We verlaten Renswoude (waar de rust was) en gaan over een dijkje wat de grebbelinie bleek te zijn. Wat door het bos en we passeren een vakantiepark dat gesitueerd is op landgoed Ruwinkel. voor we het weten komen we weer bij een fietspad. Dit volgen we weer ruime tijd. Hierna krijgen we weer wat onverharde stukjes route. Het is dan wel dat we eens een totaal andere kant op zijn gegaan maar de route is naar ons idee redelijk veel verhard. Nu is dat voor een keer niet erg en als ik moest kiezen tussen de routes van afgelopen jaren of deze is dit ook wel eens leuk. En bovendien kun je in dit gebied niet veel anders. We gaan door wat klaphekjes en als ik Theo vraag bij een hekje even terug te lopen omdat ik nog een foto wilde maken beginnen een paar wandelaars te lachen. Ze dachten dat Theo klem zat maar ze hadden niet gehoord dat ik tegen hem zei dat hij niet zo snel moest lopen. We komen opnieuw op een fietspad uit maar nu gaat het richting Woudenberg. We slaan snel af en moeten een paar overstapjes nemen. We lopen nu weer over een dijk waar je hier en daar weer wat stukjes bunker uit de grond zag steken. We lopen nog over landgoed De Boom waar we via het toegangshek het landgoed weer verlaten. Het gaat nu een stukje langs de N-weg die we in een bocht moeten oversteken. We worden hierbij geholpen door Ger van Hattum en Willem Ruis. Op de koffiepost valt mij het op dat het deelnemers aantal met 2 is gestegen dus grap ik van; O, er zijn 2 kindjes onderweg geboren want er zijn 2 wandelaars bij gekomen. We laten ons het bakkie en het chocolade eitje goed smaken en gaan dan weer op pad voor de laatste 7,3 km.   We vervolgen de weg die later een zandpad wordt. We volgen het water en gaan een brug over. Nog steeds volgen we het water tot we aan het einde van een graspad komen. We bereiken de bewoonde wereld van Woudenberg. 2 wandelaars voor ons vinden het zeer cru dat ze nu nog zeker 4 km moeten lopen tot de finish terwijl ze vlak bij hun huis zijn. Ze waren op de fiets naar de start gereden en waren aardig vermoeid. Ach zeg ik; troost je ook al ben je later als ons binnen, toch zullen jullie veel eerder thuis zijn dan ons. Ze kunnen er om lachen en samen bereiken we de fruitpost. We krijgen vandaag een banaan waar we net zin in hadden. Als we bij de fruitpost weglopen valt het me in dat we hier vanmorgen ook al zijn geweest maar dan anders om. Het viel me n.l. op omdat er een leuk boerderijtje stond met een niet zo een mooie aanbouw. We lopen via een voetgangerssluis het landgoed Anderstein in en volgen een smal wandelpad. Aan het einde worden we opgevangen door Henri Floor die zijn camera in de aanslag heeft. We zijn nu bijna bij de finish nog een paar straatjes en dan zijn we er. Deze serie zit er weer op!     Zondag 21 maart Winterserie olat Wanroij   Zoals elk jaar op de laatste wintertocht is vandaag de 60 km toegevoegd. Na vorig jaar zullen we vandaag goed opletten dat we niet meteen in het begin weer fout lopen. Om 2 min. voor 7 mogen we vertrekken en als allereerste loop ik samen met Theo weg. We treffen op de parkeerplaats Henk Vink en Coby Visser en vertellen dat wij de koppositie hebben. Deze positie kan ik vast houden tot we het parkeerterrein van de camping hebben verlaten wat toch zo’n 200m was. Wij vinden het gewoon grappig dat we als eerste weg waren maar we zullen waarschijnlijk als laatste binnen komen. De 60 km van olat staat bekend als een pittige tocht. Maar als ik de café rusten oversla moet ik het binnen de tijd halen. We gaan door een strookje bos en wat over de verharde weg. We komen op een kruising uit waar we 3 weken geleden met de wandeling vanuit Mill ook zijn geweest. We gaan een smal paadje op dat parallel aan de verharde weg loopt. We steken de grote weg over en slaan al gauw een zandpad in. We komen in het bos terecht waar we met Mill ook waren geweest en het smalle wandelpad wat ik 3 weken geleden had gezien deden we nu aan. We slingeren wat door het bos waar Willy en Rianne ons voorbij komen en lopen richting een open vlakte. Deze kon je alleen betreden als je door een wandelpoortje ging. Midden op die vlakte lag een flinke bult zand waar we overheen gingen. Dit wordt een mooi gebied en eigenlijk moet je hier over zo’n 50 jaar terug moeten komen zegt Theo. Nou zie je het al voor je? Dan komen wij stokoud met onze rollater en kunnen die bult dan niet eens beklimmen omdat onze rollater bergaf rolt. Na een uurtje bereiken we de 1ste wagenrust, nemen een bammetje en wat te drinken dat natuurlijk veel te heet is om snel te drinken. We kletsen wat met Sandra, Bertus, Willy en Rianne. Als Roel, Anita, Ineke, Bert en Rinda aan komen lopen gaan we verder.   We lopen een stuk met Bertus en Sandra en komen opnieuw op de route van 3 weken geleden uit. Alleen nu gaan we tegengesteld langs het water en de bunkers. Opnieuw begint het wat te siepelen dus hul ik me weer in mijn zakje. Langs de sporen van de oorlog en op weg naar de Hubertus kapel. Ook nu passeren we de holle boom waar we met Anita (die inmiddels bij ons loopt) herinneringen ophalen aan het land van Cuijk van vorig jaar. We komen uit bij het water dat we d.m.v. de stuw oversteken. We komen in Mill uit lopen door de bebouwde kom en aan het einde weer een onverhard pad op. We worden nu achtervolgd door Piet en Co. Ik ben deze snelle jongens toch maar liefst 12 km voor kunnen blijven! Bij de rust is het een gezellige boel. Alleen maar bekenden en een paaseitje erbij wat wil je nog meer. Henk en Coby komen ook aangelopen met de woorden; zo hebben we eindelijk de kopgroep ingehaald. We lachen hartelijk want ook zij weten dat ik niet zo snel ben. Erchen hartelijk want ook zij weten dat ik niet zo snel ben.ndelijk de kopgroep ingehaald. ophalen aan het land van cuijk van vo komen nog 2 wandelaars aan en het loopje komt me ergens bekend van voor. Het blijken Bert en Marco Timmermans te zijn. Hun had ik nu helemaal niet verwacht.   We gaan weer op pad en laten Coby en Henk achter dan hebben we weer even een voorsprongetje. We lopen wat over asfaltwegen en gaan dan het bos weer in. We moeten de N-weg weer oversteken om aan de  goede kant van de camping te komen. We lopen een stukje door het akkerland wat beslist geen wandelpad is. We bereiken de finish wat nu even de rust is. We treffen hier dikkie Dick met zijn Ria. Na onze rust waar we wat ideeën hebben opgedaan voor wat leuke wandelingen gaan we verder.   Henk is Coby even kwijt die al langzaam was aangelopen en ook Sandra en Bertus waren net vertrokken. Helaas is het weer ons opnieuw niet zo goed gezind want het begint weer wat te druppelen. Als we door het bos lopen valt het nog mee maar als het wat opener wordt is enige bescherming niet overbodig. We nemen een stukje over de heide en komen dan bij de rust. Theo maakt een leuke foto van Bertus en Sandra onder moeders paraplu.   We gaan weer verder en nemen weer een klein voorsprongetje op Coby en Henk. Het bos in en dan wat opener en langs een vennetje. We komen een stukje langs het kanaal (nou ja kanaal het is net een brede sloot) te lopen. Als we de volgende plaats binnen komen kunnen we een mooie foto maken van de kerk. We zijn in Westerbeek waar bij café Dinges de rust is. Wij echter lopen meteen door en met dat we langs het café lopen komen Roel, Ineke, Anita, Bert en Rinda naar buiten. Met Ineke gaat het even wat minder want ze heeft wat last van haar maag en ze doet dan ook een stapje terug. Ze blijft een tijdje bij ons lopen tot ik een pitstop maak dat gaat ze rustig achter haar maatjes aan. We krijgen weer een mooi stukje route voorgeschoteld. Door het bos en dan weer over het kanaaltje. Het kanaaltje volgen we een paar 100m om dan er weer van weg te draaien. Aan de bosrand staat Piet met de wagenrust.   Na deze rust zie we een klein paaltje wat een monument blijkt te zijn. Hier zijn in februari 1977 de lichamen gevonden van 2 Amerikaanse soldaten die gesneuveld waren tijdens WO2. Ook al wordt de route nu wat opener toch blijft het leuk. Opnieuw duiken we het bos in en blijven dit slingerend volgen. We worden vlak voor de volgende rust ingehaald door Coby en Henk. Als we de plaats Oploo binnen komen, lopen we eigenlijk al meteen tegen de molen aan. Hier moet je eerst naar het café lopen en dan een rondje om de watermolen. Dit doen we echter niet want de café rust slaan we toch over. Wel wordt er wat foto’s genomen voor we verder gaan.   We passeren de kerk van Oploo en gaan dan weer gauw de bebouwing weer uit. We komen opnieuw in het bos terecht. Hier moeten we een overstapje nemen over een draad heen. Het was maar goed dat Theo dat draad had gezien want ik was er zo tegenaan gelopen. Tussen de schaapjes door en aan de andere kant door een wandelpoortje. Een paar 100m verder hebben we de laatste rust waar Piet weer op ons wacht. We krijgen hier een lekker warm soepje en zien tot onze verbazing Roel, Bert, Anita en Ineke aankomen lopen. We dachten omdat Rinda net voor ons liep dat zij al door waren gelopen. Als we Coby en Henk tussen de bomen zien aankomen lopen gaan we er weer vandoor.   Het duurt echter niet lang voor ze bij ons zijn want alleen Henk neemt nog ff wat te drinken. We krijgen een routewijziging wat een minder mooi parkoers is. We gaan nu alsmaar rechtdoor terwijl we eigenlijk in het bosje links van ons hadden moeten rond struinen. Al babbelend met Coby en Henk die besloten hadden om de laatste kilometers samen met ons af te leggen bereiken we de camping aan de hoofdingang. We komen erachter dat de camping een aardig omvang heeft. Langs een speeltuin waar menig camping jaloers op kon zijn bereiken we met de pijlophalers (op de fiets) de finish.         Vrijdag 26 op zaterdag 27 maart 15e Euregio 100 km Welkenraedt   Vandaag zal (als de geruchten kloppen) voor de laatste keer de 100 km lange wandeltocht worden georganiseerd. Als we aankomen bij de startlocatie is het een drukte van jewelste. Het moge duidelijk zijn dat vele wandelaars nog een laatste maal deze monstertocht willen meebeleven. Uiteraard treffen we hier verschillende bekenden niet alleen uit België en Nederland maar ook uit Luxemburg. Zo treffen we ook een groepje Belgen die wij tijdens de 7 daagse in Denemarken hebben leren kennen. We gaan in het restaurant zitten en bekijken de inhoud van de envelop wat men bij inschrijving krijgt. Hierin zitten de labels voor aan de tas te hangen. Ook de consumptiebonnen voor onderweg en uiteraard de controlekaart waar de stempels op verzameld worden. Ook kreeg iedere deelnemer dit jaar een veiligheidsvestje met de opdruk van de wandeltocht.   Om 21u gaat de hele bende van start. De groep blijft een tijdje bij elkaar en het valt ons op dat we nog geen pijlen hebben gezien. Ook wordt hier en daar het verkeer tegen gehouden. Na een dikke km zien we dan de pijlen en merk je ook dat de groep uit elkaar valt. Dit kan ook niet anders als je bedenkt dat de eerste wandelaar van deze 100 km zich morgenvroeg rond 7u (dus na 10 uur wandelen!) zich alweer afmeld. Het gaat over redelijk goede wegen naar Membach. Het is gelukkig droog en ook helemaal niet koud. Erwin komt met zijn collega (wandelmaatje) bij ons lopen. We halen wat oude koeien uit de sloot wat niet zo moeilijk gaat wat we lopen over vlak terrein. Hij vraagt zich af hoelang we elkaar al kennen. Voor we het weten bereiken we de 1ste rust op 8,2 km. Als we in de rij staan voor onze stempel en wat te drinken gaat Ger Reneerkens verder. Achter ons snapt een Belg er niets van hij heeft een groene startkaart en de mensen voor hem bijna allemaal een roze. Dus vraag ik maar; heeft u toevallig vooringeschreven? Dat was inderdaad zo dus het mysterie was meteen opgelost want wij hebben na ingeschreven.   Na de rust is het meteen een stuk rustiger op de route. Ook begint het wat te druppelen. Als we weer een km hebben gelopen begint het dan toch te regenen. Dus mijn zakje aan, maar goed en wel aan of het is weer droog, dat had zich dus niet geloond. We krijgen een plaats in zicht en we denken dat het Eupen kan zijn. En zo was het ook, de plaats in en richting een kerk. Hier gaat het flink omlaag langs een hoge muur. Als we bijna beneden zijn mogen aan de andere kant van de muur steil omhoog. Erg grappig als je bedenkt dat je maar een paar meter van de plaats bent vanwaar het omlaag ging. Hierna de straat oversteken en trapjes op. Boven gekomen weer omlaag en naar de rand van Eupen waar het voetbalstadion ligt. We lopen de plaats uiteindelijk uit en bij de sportanlage van Eupen hebben we de 2de rust op 16,8 km. Door wat technische omstandigheden loopt onze rust flink uit en i.p.v. de 10 min. die we eigenlijk wilde rusten gaan we naar ruim een half uur als allerlaatste weg.   We volgen nu een verharde weg lang rechtdoor. Het is niet vervelend lopen omdat hij door de bossen gaat. Het vervelende aan deze weg is het verkeer wat hier komt gereden. We slaan links af en volgen opnieuw een lange weg. Hier halen we nog 6 wandelaars in en gaan op weg naar het dorp Raeren. Langs een watertje, uitkomend aan de verharde weg gaat het op weg naar de kerk. Net ervoor is het jugendheim waar de rust is op 24 km. Eerst wordt ons iets in het Frans gevraagd maar als we aangeven dat we dat niet verstaan wordt in het Duits overgegaan. Ze vroegen of wij nog mensen hadden ingehaald omdat ze nog 6 personen misten. Hier op deze rust werd n.l. een lijst bijgehouden met de startnummers zodat ze wisten waneer de laatste wandelaars voorbij waren en zij dus konden opruimen.   We gaan opnieuw als laatste weg en maken bij de kerk nog even een foto van een waterput. Tja de fans willen natuurlijk ook wat foto’s zien. In de nacht wordt toch al zo weinig foto’s gemaakt maar soms moet je daar maar even de tijd voor nemen. In de verte zien we opnieuw een rood lichtje dansen. Dat is dan weer dat groepje van 4 waar we eerder ook al achter aan liepen. Het gaat nu naar Eynatten wat vlak bij de grens met Duitsland ligt. Bij een hondenclub is de rust op 30,2 km. We hebben alweer wat verloren tijd ingelopen dus het gaat lekker. Bij deze rust treffen we een Nederlander die met zijn hoofd op tafel ligt. Hij schijnt zo al een tijdje te liggen want de dames van het stempelen weten niet wat ze met hem aan moeten. We kennen hem wel want ook hij was vorig jaar bij de 7 daagse van Denemarken.   We gaan over de autosnelweg heen en volgen opnieuw het rode lampje dat vlak voor ons vertrokken is. Als we dat groepje van 4 hebben ingehaald lopen er 7 wandelaars achter ons. Af en toe komt ons de omgeving bekend voor maar meestal weten we het geen plaatsje te geven tot we in Hergenrath komen. We lopen n.l. nu een stukje van de Geuldal marathon. Bij een gehandicapten dagopvang hebben we de rust op 39,1 km. Hier zien we weer wat meer wandelaars. De vermoeidheid blijkt bij sommigen flink toe te slaan. De Nederlander die bij de vorige rust lag te slapen komt vlak voor we weer gaan binnen. Het blijkt dat hij uit Tilburg komt en direct van zijn werk naar deze wandeling is gekomen. Bovendien had hij de 1ste 30 km binnen de 4 uur gelopen en dat was duidelijk boven zijn normaal gemiddelde.   We lopen gezamenlijk weg en krijgen nog wat uitleg over de stand van de sterren. Theo daarin tegen zegt; mij kun je van alles wijsmaken maar daar is de grensovergang tussen Nederland en België. We komen nu echt in bekend wandelgebied. We lopen naar Gemmenich waar we vaker zijn geweest. We lopen op een km van de grens naar de rust in een school in Gemmenich. Hier komt het hoofd van de Brabander opnieuw op zijn armen terecht, oftewel hij gaat weer een tukkie doen.   Wij komen buiten en het begint langzaam licht te worden. De zaklamp hebben we niet meer nodig en in de verte zie je de veiligheidsvestjes tussen de heggen door gaan. We bereiken de rust in Plombières waar we een paar (voor ons bekende) wandelaars in de armen lopen. Zij vonden het helemaal niet gek dat we het rustig aan deden want nu was er voldoende plaats om te zitten en bovendien hoefden we dan niet in de rij te staan voor het ontbijt. Zij hadden maar liefst een uur moeten wachten voordat ze eindelijk hun spek en ei konden verorberen. Het zal ons dus ook niet verwonderen als hier meerdere wandelaars het ontbijt hebben overgeslagen omdat het zolang duurde. We zijn nu ruim over de helft en hebben 51,3 km afgelegd. Na een ruime rust met wisselen van sokken en het opbergen van de zaklampen enz gaat het weer verder.   We lopen over een oud mijnspoor en komen wandelaars tegen die of een andere afstand of wandeling lopen. Daarbij komen we een groepje Nederlanders tegen die weten dat we Theo en Hennie heten want zij keken altijd naar onze foto’s. We maken een kort babbeltje en gaan dan na succes gewenst te hebben gekregen weer verder. We bereiken de grote weg die naar Hombourg voert en volgen die bergop. Opnieuw komen we een wandelaar tegen die ons kent en wel eentje van Jo-Ne. We gaan het spoor over en zien van de andere kant wandelaars op ons afkomen. Het blijkt de 50 km afstand te zijn. We gaan over een enkel spoor en bergop. Een paar Duitsers die de 50 km lopen komen ons voorbij en vragen waarom wij nog zo schoon zijn. Wij vinden dat voor Welkenraedt ook uitzonderlijk maar dat zal later wel goed gemaakt worden want we gaan de modder in. Ook werd er gevraagd naar de weersomstandigheden van de nacht. Zij waren aangenaam verrast door onze goede berichten. Het gaat nu wat op en neer door het bos tot aan kasteel Remersdael. Hier hebben we de volgende rust waar we Peter uit Mol in de armen lopen. Zijn vraag; 50 of 100. Theo’s vraag; je loopt zeker de korte 100? Hij loopt de 50 km want hij wilt morgen naar Bad Münstereifel waar een nieuwe marathon wordt georganiseerd. Ik heb hier wel oren naar want de afstand naar de plaats is redelijk goed te doen. Maar onze eerste prioriteit is deze tocht uitlopen en dan goed slapen. Dus als we morgen fit genoeg zijn gaan we er ook heen. We moeten nu nog 40 km dus we zullen niet op de zaken vooruit lopen.   Na deze rust gaan we onder een viaduct door en stoten op het groepje van 4 die staan te twijfelen. Er staat een pijl op de grond en als je die volgt zie je iets verder op een paal de volgende pijl hangen. Het is dezelfde kleur als onze pijlen maar hoort ie er wel bij? Wij echter volgen de pijlen die rechtdoor hangen en dat blijkt goed te zijn. We lopen Remersdael uit en komen op een bekend punt uit. We steken n.l. de verharde weg over die we volgen tijdens de wandeling van 24 december (Valkenburg – Banneux). We lopen nu het bos in waar een nieuw wandelpad wordt aangelegd. Echt lekker loopt het overigens niet. Het wandelpad wordt n.l. voorzien van dikke stenen. Het is dus niet bepaald rolstoel vriendelijk te noemen. Na het bos daalt het pad weer omlaag en gaat het naar Sint-Pieters-Voeren. Deze route komt weer uit op bekend terrein waar we in het verleden vaker zijn geweest. We komen de plaats Sint-Maartens-Voeren waar we bij de rust een heerlijke wafel krijgen. Ook hier  rusten we ook wat langer. Ivan komt binnen en maakt een babbeltje met ons. We hebben nu 68,8 km afgelegd en zijn op het keerpunt van de wandeling.   We lopen wat om  Sint-Maartens-Voeren en merken dat we op een steenworp van de heenweg lopen. We slingeren terug door een strookje bos en komen opnieuw op bekend wandelgebied. We lopen nu een stukje tegengesteld van de wandeling Margraten-Banneux. We lopen de plaats Saint-Jean-Sart binnen en dalen via een wandelpad omlaag. In het dal zien we de plaats Val Dieu liggen. Zover dalen we dan toch niet. We lopen richting de kerk van Saint-Jean-Sart om eromheen te lopen en bij de volgende rust aan te komen op 76,2 km. Hier krijgen we opnieuw de tas. Mijn schoenen zien er niet meer uit en daar bedoel ik niet mee dat ze vies zijn geworden. Nee ze beginnen rare scheuren te vertonen dus ik besluit om vanaf hier op mijn sandalen verder te gaan. De veldlopertjes komen ook aangelopen en nemen plaats bij ons aan tafel. Weer wordt er wat gebabbeld en dan vertrekken zij weer. We ruimen onze spullen op en plaatsen onze tas op de aangegeven plek en gaan dan verder.   We lopen net weg bij de rust als Mon, Miel en Eddy ons tegemoet komen gelopen. Het gaat omlaag het dal in van Val Dieu. Onder gekomen gaat het meteen weer omhoog en het dal uit. Achter ons komt een bekend persoon aangelopen. Het is Jo die de 50 km loopt en ons vraagt wat we lopen. Hij vraagt of we weten of Ger ook gestart is en dat kunnen we bevestigen. Hij blijft bij ons lopen tot in Aubel waar weer de volgende rust is op 83,4 km. Als Mon, Miel en Eddy binnen komen vragen we meteen aan Eddy of hij Nicole niet vergeten is. Hij zei n.l. gisteravond dat hij haar weer zou komen ophalen maar zoals het er nu uitziet is zij toch eerder binnen op de 100 km dan hij op de 50 km!   Het gaat weer verder en ondanks we al wat uurtjes op de been zijn voelen we ons nog goed. Al moet ik wel bekennen dat de slaap zich wel begint aan te dienen. We lopen opnieuw over een bekend stukje route waar we dit jaar beter gezegd vorige maand nog zijn geweest. En wel vanuit de plaats Clermont. We bereiken na 6,5 km de volgende rust waar we met de wandeling vanuit Clermont ook rust hebben gehad.   We lopen na deze rust weg en volgen dezelfde weg als toen. Alleen gaat het nu niet verder omhoog maar lopen we de weg bijna helemaal af tot aan een wandelpad. Dit pad voert ons omhoog naar de grote weg. We gaan linksaf en komen dan bij de volgende rust uit op 94,9 km. De 50 km moet vanaf hier nog z’n 4 km maar voor ons is dat niet duidelijk. We gaan er echter vanuit dat de route hetzelfde is als van de 50 km. Als we nog even wat zitten te drinken komt Lorri (Luxemburgse) aangelopen. Haar hebben we alleen aan de start gezien en toch komt ze nu binnen gewandeld? En wat blijkt ze is Fons kwijt?! Lorri was al om 14u binnen en had ruim 2 uur op Fons gewacht. Ze is toen maar uit verveling de 12 km gaan lopen en komt daarom op deze rust binnen gevallen.   We gaan op weg met nog z’n 10 wandelaars achter ons. Het 1ste stukje route is nog wel leuk maar zodra we bij de verharde weg komen is het echt niet leuk meer. Het is druk op de weg omdat er een omleiding is en wij lopen een stuk langs die drukke weg. Het spoor over en richting de finish. Al duurt dit ook weer een tijdje want het is een lang stuk rechtdoor. We bereiken samen met Lorri de finish. Zo deze 100 km is binnen! We melden ons af en feliciteren Nicole met het behalen van haar 1ste nachttocht en tevens 100 km. We eten nog wat en praten nog wat na. Als we vertrekken hebben we de indruk dat iedereen binnen is alleen de Brabander uit Tilburg hebben wij niet meer gezien, uitgevallen?        zondag 28 maart 3e Mondriaantocht Heerlen   Eigenlijk wilde we vandaag naar de 1e Eifelmarathon maar omdat zover rijden ons onverstandig leek bleven we dichtbij huis. Bovendien gunnen we de auto dan ook een dagje rust. We lopen het terrein af en meteen gaat het rechtsaf het park in. Hier liepen we vroeger elk jaar met de rvzl. Onder de snelweg door en richting imstenrade. We passeren de kweekschool voor vroedvrouwen (oude vroedvrouwenschool) of beter gezegd het St. Elisabeth zoals het toen hete. We hangen vandaag de toerist uit we lopen tenslotte 20 km dus we hebben ook alle tijd om weer eens infobordjes te lezen. Op 25 september 1920 heeft wijlen koningin Wilhelmina de 1ste steen voor de bouw van deze “kweekschool” gelegd. We lopen langs het voormalig koetsenmuseum en gaan het bos in. Dit oude bos wordt langzaam in ere hersteld. Allerlei projecten zijn in werking gesteld om het in oude glorie te doen herleven. Het is ook geen overbodige luxe want we zijn al geruime tijd niet meer in dit bos geweest maar er is nog maar weinig over van het eens statig bos. Achter het kerkhof door en het bos uit. We komen bij een nieuw aangeplant stukje bos. En dit is écht pas nieuw geplant want 2 weken geleden kon men hier een boom adopteren en planten. We komen bij de drukke weg die we een stukje volgen tot we bij de fruitboer komen waar de rust is.   Na rust gaat het tussen de fruitbomen door. We komen weer bij de grote weg aan, steken die over en gaan op Ubachsberg aan. Hier is de splitsing met de 15 km en wij lopen verder en gaan ter hoogte van camping Colmont de weg naar beneden. We golfen wat door het glooiende land komen langs de molen van vrouweheide en komen na wat omzwervingen weer bij de fruitboer terecht.   Na rust verlaten we het boerenerf via een veldweg die uitkomt aan de snelweg. We volgen het pad parallel aan de snelweg omlaag en gaan onder het viaduct door. Nu zijn we bijna aan de finish maar we maken nog eerst een ommetje. We komen nog samen met de route van vanmorgen waar we via de achterzijde het Mondriaan terrein weer opgaan. Bij deze wandeling zijn verschillende neven activiteiten. Zo is er iemand die verschillende roofvogels bij zich heeft. Ook is er muziek en een mineralenbeurs. Een klompenmaker en tekenaars laten hun kunsten zien. De Limburgse stoomvriendenclub laat hun zelfgemaakte stoommachinetjes zien waarbij ze enthousiast vertellen hoe het werkt. Omdat we toch de toerist uithangen kijken wij ook op ons gemak rond. Bij zo’n stoommachinetje staat ook Gerrie (baardje) te kijken, even een kort praatje en dan weer verder. Ja, want we hadden ook een A4tje op zien hangen dat iemand dia’s vertoonde over Limburg en verschillende wegkruisen. Na ons bezoek aan de diatentoonstelling gaan we naar huis. Buiten gekomen gaan net de pijlophalers aan de slag. En wat zeiden ze? Hebben wij dat gaan we de pijlen ophalen en begint het te regenen. Ja verschil moet er wezen!