Zondag 7 februari Winterserie Belfeld   Vandaag zijn we net als vorig jaar in Belfeld uitgekomen. Bij binnenkomst treffen we Iris met haar wandelmaat. Net als we vertrekken lopen we Roland tegen het lijf die zojuist met de fiets is gearriveerd. We lopen het terrein van de camping af en meteen het bos in. Het begint goed de route is wat anders dan vorig jaar. Maar, schijn bedriegt! Niet veel verder belanden we weer op de route van vorig jaar. We lopen over smalle bospaadjes als Jan en Wilma ons voorbij lopen. Het bos uit en het kassengebied in, waar we op de rust aangaan. We hebben bij een van de kassen onze 1ste rust na een 6,8 km. Hier was het een drukte van jewelste van uitzetters. Een complete fietsenstalling voor de deur was hier het resultaat van.   Na de rust gaan we tegengesteld van vorig jaar. Hierdoor lopen we Dietmar in de armen die hierheen is gekomen omdat bij hem in de omgeving (in Duitsland) nog zoveel sneeuw ligt dat de wandelingen in de buurt niet doorgaan. Roland komt net met Björn aanlopen als we weer verdergaan. Een lange weg af en over de A73 heen. We komen uit in het gehucht Ronkenstein wat bij Reuver hoort en gem. Beesel is. Ook nu weer een klein stukje wijziging in de route. Ging het vorig jaar langs de begraafplaats van Reuver nu nemen we een stuk industrie terrein. We komen dan toch weer op hetzelfde uit. Bij de scouting in Reuver is de rust.   Nu lopen we ook iets anders dan vorig jaar maar dat blijkt alleen de aanloop naar het rondje te zijn. We vervolgen de route die gaat naar Beesel waar we langs het oude raadhuis uit 1876 lopen. Dit dorp heeft nog meer oude gebouwen o.a. de kerk uit 1841. Ook een kapel aan de rand van het dorp stamt uit 1824. Nu gaat het weer richting de maas. Tussen de fruitbomen door bereiken we het pad langs de maas weer. We lopen richting veerpont waar een gedenkteken staat i.v.m. hoge waterstanden. We hebben dit jaar een wat minder mooi zicht op de kerk van Kessel (aan de overzijde van de maas) omdat het wat nevelig is. We gaan richting de kapel maar komen er niet. Toch menen we daar wandelaar gezien te hebben.   En ja na de rust lopen we een stukje contra en komen dan bij de Lambertuskapel uit. En net als vorig jaar heb ik weer eens de batterij leeg. Even wisselen en dan toch nog een plaatje schieten van de kapel. We kruisen nu de route wat we al hadden verwacht. Het gaat richting en een stukje langs het spoor. We gaan weer door Reuver en langs het gehucht Ronkenstein om dan in Belfeld uit te komen. We zijn nu niet binnen voor als je dacht. We lopen wat door de bebouwing heen en gaan weer onder de A73 door. Nu moeten we eigenlijk rechtsaf een lange weg volgen tot aan de rust, maar omdat we toch niet meer doen rusten en weer over deze weg terug komen besluiten we om meteen door te lopen. Ook nu is er, ik mag wel zeggen gelukkig, iets aan de route gewijzigd. Vorig jaar was dit een echte aanfluiting, omdat we toen een flink stuk langs de A73 liepen om dan met een omweg bij de finish aan te komen. Nu liepen alle afstanden gelijk naar de finish. Eerst over een rustige verharde weg en daarna een veldweg. We komen op de straat van de finish aan maar lopen nog even rechtdoor over een veldweg verder. Met een boog komen we weer bij de straat uit maar nu is het nog maar een kort stukje tot de finish. Jammer dat ze met de winterserie altijd dezelfde kant opgaan want na 2 keer hebben we het wel gezien dus volgend jaar maar even niet denk ik.     Zaterdag 13 februari Graaf Reinaldtocht Wezep   Vandaag alweer een winterse tocht van W.S ’78. We vertrekken daarom extra op tijd van huis. En als we Wezep in komen gereden hebben we nog meer dan 1,5 uur de tijd voor de wandeling van start gaat. We komen bij de spoorweg overgang die dicht is. We zijn nu nog ongeveer 500m van de start af maar de spoorbomen gaan maar niet open. We besluiten om te gaan keren en om te rijden omdat na 10 min. wachten er nog geen beweging inzit. We bereiken de andere kant na ongeveer 20 min. omrijden maar de spoorbomen zijn nog steeds dicht! Aan de start werd al aan een noodscenario gewerkt want de wandelroute ging ook over het spoor. Na 2 maanden afwezig te zijn geweest wegens verhuizing is Corné er vandaag ook weer bij. Miranda die nog steeds door hielspoor wordt geteisterd zwaait ons uit. Zij gaat inkopen doen en we zullen haar later weer aan de finish terug zien. Als de wandeling van start gaat word er al extra gewaarschuwd dat het mogelijk is dat er ijs onder de sneeuw ligt. Nu is het wel zo dat er meer sneeuw is gevallen dan 2 weken geleden dus het loopt wel wat beter. We kunnen veilig het spoor over want de bomen functioneren weer. We gaan al gauw het 1ste natuurgebied, een waterwingebied, in. Uiteraard wordt er flink bijgeklets met Corné die van Brabander, zuid Hollander is geworden. Na een viaduct gaan we het landgoed Molencaten in. We passeren op een afstandje het “kleine huisje” maar dat trok toch niet de aandacht van de wandelaars en paparazzi. Nee alle ogen waren nu gericht op de watermolen waar de ijspegels langs af hingen. Een prachtig gezicht! We lopen om de watermolen heen, wij nemen nog even een kijkje aan de andere zijde (wat we ons hadden kunnen sparen was niet spectaculair) en vervolgen de route verder. We passeren een omwalling wat Spaanse graven zijn. Af en toe is het toch fijn dat bordjes verwijzen naar zoiets. We lopen langs een huisje een zogenoemde spijker. Heel, heel, lang geleden was dit een opslagplaats voor graan. In 1961 is bij een restauratie een gedeelte aangebouwd om bewoning mogelijk te maken. De originele “spijker” staat hier al sinds 1640. Blijft leuk die wetenswaardigheden onderweg. We bereiken nu de plaats Hattum. Dit is echt een leuk oud stadje met mooie oude gebouwen. Als we een smal straatje richting stadspoort inlopen staan een paar jongens oliebollen te verkopen. Wij kijken daar allemaal een beetje raar van op. Het is dan wel carnaval maar dan eet je toch een poefel of nonnevot? Even vertalen voor de Hollanders onder ons; een poefel is zoiets als een berlinerbol en een nonnevot is van hetzelfde deeg gemaakt als een berlinerbol maar is gevouwen in de vorm van een strik. We bereiken al slingerend de grote straat die we onder toeziend oog van Willem Ruis oversteken. We hebben nu de soeppost bereikt. Vandaag mochten de wandelaars een 2de kopje soep komen halen met hun bekertje. Iets op de 200 wandelaar waren er vandaag gestart.   Na de soep gaat het over de ophaalbrug en over een gravelpad verder. We volgen dit pad zo’n 1200m gaan een brug en even later een sluis over en komen in het gebied van het Gelders landschap terecht. We lopen nu over een groot veld met jeneverbessen. Dit is voor ons verrassend want we weten wel van een paar velden in België maar dat Nederland ook zo’n groot gebied had met jeneverbessen was voor ons nieuw. We gaan opnieuw over een brug en sluis heen. Hier langs het Apeldoorns kanaal liggen meerdere sluisjes. We moeten nu opnieuw een stuk van 1200m volgen. Halverwege deze weg zien we schaatsers op het ijs. Maar dat niet alleen wat ook staat er een kraampje op het ijs. Als we dichterbij komen zien we dat het een stempelpost van een schaatstocht is. Theo zegt ik heb ook een kaartje en ga een stempeltje halen. Dus gaan we het ijs op en maken we er even een plaatje van. De mensen achter de kraam konden de humor er wel van inzien en stempelde Theo’s kaartje. We slaan af en duiken nog even het bos in. Als we de verharde weg weer bereiken gaat het snel richting rust. Maar eerst worden we nog gewaarschuwd voor overstekende schaatsers. We ploffen neer bij de rust doen een bakkie en gaan weer fris op pad.   Was de 1ste helft nog redelijk goed begaanbaar de 2de helft bleek toch wel glad te zijn. We gaan het bos in waar je aan de kant nog redelijk kon lopen. Al babbelend met Corné komen we gestaag vooruit. Opeens maakt Corné een schuiver. Hij valt en veert bijna meteen weer omhoog alsof hij een gummipop was. Het wordt nu steeds gladder en ons tempo gaat wat omlaag. We gaan de heide op waar het ook niet altijd even makkelijk gaat. Maar laten we eerlijk zijn het is er wel mooi. Ger van Hattum komt op zijn fiets voorbij en ik vind het een wonder dat hij erop blijft zitten. Ondanks Corné af en toe staat te dansen onder het lopen bereiken we zonder kleerscheuren de koffiepost. Na een heerlijk bakkie gaat het over het strand en langs het water. Euh, dat klopt niet helemaal want er was op dit moment helemaal geen verschil te zien tussen strand en water. Zo merkte wij dat we over het ijs liepen omdat het onder onze voeten begon te kraken. We gaan verder en moeten bij de Ossenberg trapjes af. We blijven glijdend door het bos gaan. We zien opeens wandelaars terug komen? Wat bleek zij waren een smal paadje voorbij gelopen maar Ger bracht ze weer op de goede  weg. We komen bij de fruitpost aan waar we al snel doorlopen. Als we opnieuw het bos uitkomen zien we een gestrooid fietspad en ik kan mijn geluk niet op; eindelijk even normaal lopen. Maar ik had te vroeg gejuicht net voor ik het fietspad bereik ga ik vol onderuit. En dat ondanks dat ik mijn wandelstok bij me heb. Corné en Theo helpen me omhoog wat ik ben niet zo flexibel als Corné. 35 km heb ik me op de been weten te houden maar nu gaat het echt niet meer soepel. Ik heb me toch wel pijn gedaan dus het tempo gaat nog wat omlaag. In het bos komen we op een stukje route van vanmorgen uit en de finish lijkt inzicht. Bij het spoor had ik nog de pech dat de heren net over zijn en bij mij de spoorbomen dicht gingen. Na wat een eeuwigheid lijkt komen we op de finish aan. Ger bleek dan toch ook met de fiets te zijn gevallen. Na even te zijn bijgekomen gaat het weer huiswaarts, moe maar voldaan want laten we eerlijk zijn Rinda had een mooie wandeling uitgezet.            Zondag 14 februari 36eme marche du fort de battice Battice   Via de achteruitgang verlaten wij de start en beginnen aan onze sneeuwwandeling op deze Valentijnsdag. Wat tussen de huizen door omlaag tot we op het oude mijnspoor komen. Dit volgen we een klein stukje en krijgen de splitsing met de 4 km. De overige afstanden gaan het weiland in. Ook nu gaat het bergaf en als we de weg weer bereiken gaat ook de 6 km eraf. Ongeveer 50m verder gaat ook de 10 km eraf. Wij gaan opnieuw omlaag en komen uit bij een kerkje waar we ooit eens een rust hebben gehad in het gebouwtje wat hierbij ligt. We komen Charneux (Herve) binnen en lopen dat ook vrijwel meteen weer uit. Om de bebouwing heen en opnieuw Charneux in. Hier is de 1ste rust op 5,7 km en de 10 km is hier weer toegevoegd. We gaan Charneux weer uit en volgen nu diverse veldwegen. Ik zeg net tegen Theo dat de 10 km er opnieuw afmoet als we de N627 bereiken en moeten oversteken. Dit gebeurt dan nu ook en wij slaan af een smal pad op. We lopen langs een meidoornheg over een smal pad. Normaal is het hier niet zo smal maar hier liggen wat sneeuwduinen waar we langs af moeten. We komen niet lang daarna in een bos terecht en vinden het bekend voorkomen. Hier waren we nog niet zolang geleden ook geweest want toen lag er ook sneeuw. Als we langs de bosrand lopen valt het ons in. We waren hier op 20-12-2009 met de wandeling Margraten-Banneux en gingen toen het weiland in. Dat deden we nu ook. Onder gekomen gaat het door een klaphekje de verharde (nu ff niet geheel ingesneeuwd!) weg op. Hierna gaat het trapjes af en had je bij de wandeling Margraten-Banneux nog de keuze om anders te lopen nu moesten we gewoon omlaag. Maar zo gewoon was dat uiteraard niet. Het was nu gevaarlijk glad en je vasthouden aan een tuindraad leek ons de veiligste weg. Natuurlijk hield de draad midden op het pad op en had je alleen nog maar een steile kant omlaag. Aan menig slipspoor te zien was het voor sommige maar net goed gegaan. Wij komen heelhuids onder en bereiken in de plaats Bolland (Herve) de rust. Ik besluit om een ronde te blijven zitten.   Theo gaat dus alleen het rondje van de 30 km en kan meteen zijn beentjes even strekken want met dit weer en ondergrond ben ik niet de snelste. Een bekend (voor ons) stel komt binnen en hebben het meteen over de trap. Zij had zich ook aan de draad vastgehouden maar hij was voor hij de kans kreeg al onderuit gegaan. Theo had een ronde van goed 10 km te gaan met 1 rust na ongeveer 4 km. Hij had de rust overgeslagen maar toch 2u en 15min nodig om weer terug te komen waar ik zat. De 30 km kwam nog door Blegny en Mortier (Blegny) wat een hele mooie route was volgens Theo.   Als we weer samen zijn gaan we verder aan de laatste 10 km. We verlaten Bolland bergop want we moeten het gat weer uit. Langs het kasteel en de weg vervolgen. We krijgen nog wat mooie veldwegen. Eigenlijk is nu alles mooi met die dikke laag sneeuw. Als we weer op een weg uitkomen horen wij een auto. Een beetje verder om de bocht zagen wij wat er aan de hand was. Een bestuurder probeerde zijn auto op de oprit te rijden maar die was te stijl en door de sneeuw te glad. We lopen gauw door want als die gek van de weg/oprit schiet heb je de poppen aan het dansen. Een paar medewandelaars die hier ook getuigen van waren hadden ook al zoiets van laat toch staan of maak je oprit vrij. Slingerend gaat het verder. Het verbaast ons wel dat de automobilisten hier ondanks het weer en de gesteldheid van de wegen vrij hard rijden. We lopen de plaats Battice in maar zijn nog niet aan ons eindpunt. We gaan door een hekwerk dat normaal gesproken gesloten zou zijn. we komen bij een school waar de laatste rust is. Normaal gaan we voor de laatste kleine 3 km niet meer zitten maar nu vinden we dat wel even lekker. Bovendien hebben we geen haast. We nemen nog zo’n lekkere gevulde wafel en als de inwendige mens weer versterkt is gaan we verder. We lopen wat over het industrie gebied te slingeren en lopen snel de bebouwing van Battice in. Hiermee bereiken we ook die finish. Het laatste stukje route viel duidelijk wat tegen maar voor de rest was het mede door de sneeuw een mooie tocht.     Vrijdag 19 op zaterdag 20 februari Kennedymars Winterswijk - Arnhem   Vandaag de 1ste kennedymars (kms) van het jaar 2010 en tevens eentje die voor de allereerste keer wordt georganiseerd. De LWOG (lange afstand wandelen Oost Nederland) heeft deze oude wandeling die voorheen rond de 70 km was nieuw leven ingeblazen. Het bijzondere aan deze kms is toch wel dat je in lijn loopt. We rijden aan het eind van de middag naar Arnhem om aldaar op de bus (geregeld door LWOG) te stappen naar Winterswijk. Het begint al goed we zijn goed en wel de autosnelweg opgereden of we staan al in de file. Gelukkig is er meer dan voldoende tijd ingecalculeerd. We krijgen in de bus al onze deelnemers kaart en informatie zodat we in Winterswijk niet in de rij hoeven te staan. Aangezien ze het wandelgenot willen verhogen hebben ze besloten om de ruim 200 deelnemers op te delen in 2 groepen. Groep 1 is oranje en vertrekt om 23u. De 2de groep heeft de kleur blauw en vertrekt zo’n 10 min later. Wij hadden de kleur oranje gekregen en waren dus bij groep 1 ingedeeld. Bij aankomst in Winterswijk treffen we Rob en Aartje Joode. Rob maakt tijdens deze kms foto’s voor de website van LWOG. In afwachting op het startsein babbelen we nog eerst wat met Sandra en Bertus. Opeens komt er een man op Sandra af en duwt haar een camera onder haar neus. Het blijkt iemand van tv Gelderland te zijn die een reportage van deze kms gaat maken. Ze wordt gevraagd om een interview vanwege haar vlotte babbel. Eerst vlucht ze naar de wc maar de reporter is geduldig dus dan geeft ze toch het interview. Ik zeg nog tegen Sandra; mij interviewen ze niet want dat moeten ze ondertitelen. Er wordt hartelijk gelachen en we maken ons klaar voor de wandeling.   Iets voor 23u verzamelt groep 1 (oranje) zich op de parkeerplaats voor de start. Als het startsein wordt gegeven gaat het al schuifelend  over de parkeerplaats want het is er spekglad. De vochtige grond is opgevroren en veroorzaakt problemen. Als 1ste gaat het een paadje op en dan meteen 1 voor 1 door een poortje. Dat was natuurlijk geen succes als je in groep loopt. Voor wij door dat poortje zijn loopt de kopgroep al 200m voor! Dus erachter aan als de wiedeweerga. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan want ook nu hebben we last van opgevroren weggedeeltes en zelfs op de stoep is het af en toe verraderlijk glad. We zien de groep steeds net de bocht omgaan en “rennen” achter ze aan. Als we de grote straat zijn overgestoken en we een veldweg opgaan worden we gefilmd door tv Gelderland. We hebben de groep nu vlak voor ons en kunnen weer een beetje geruster wandelen. Opeens heb ik het idee dat de groep weer begint uit te lopen. En zo was het ook, net of iemand een nieuwe versnelling erin heeft gegooid. We lopen op het moment met z’n 5 en passeren Henk Bartels die ook het tempo niet kan bijhouden. Als we het plaatsje Miste (gem. Winterswijk) door zijn gaan we pas echt de mist in. We zijn de groep kwijt en lopen rechtdoor richting het volgende dorp, Bredevoort (gem. Aalten). Rino loopt vooruit terwijl Glenn bij ons blijft lopen. In het dorp hebben we meer geluk dan wijsheid want de groep komt plotseling van rechts naar links gelopen. We hebben blijkbaar ergens een bochtje afgesneden maar dat vinden we niet erg want we hebben de groep tenminste weer terug gevonden. Als we bij de 1ste wagenrust komen vraag ik aan Ties of hij mee aan kop loopt. Ook vraag ik of ze wel met dezelfde wandeling bezig zijn als ons want als dit 6 per uur moet voorstellen vreet ik een bezem. De wagenrust zelf was perfect in elkaar gezet. Men werd opgesplitst in 2 rijen en kon van alles pakken. Zo was er koffie, thee, melk, water en fris. Wat verder broodjes, chips en fruit. Na een korte rust waar we even met Rob, Aartje en Jaap de Jong (die helaas al heeft moeten opgegeven i.v.m. de snelheid en gladheid) babbelen  gaat het weer verder.   In de nacht is niet gepijld en daarom is het belangrijk om bij de groep te blijven. We lopen nu een stuk samen met Jan die we in Tsjechië hebben leren kennen bij de Juliana 3 daagse. Ties die blijkbaar met de koploper heeft gesproken vraagt of het tempo nu beter is en dat is het zeker wel. Na goed een half uur merken we dat de groep opnieuw begint uit te lopen. Ties die toevallig nog bij ons in de buurt loopt valt het ook op ondanks dat wij een constant tempo lopen. Na wat heen en weer gebeld te hebben wordt besloten dat Ties onze rode lantaarn wordt aangezien we de onze al voor de 1ste rust waren kwijtgeraakt. Dat geeft in ieder geval een wat geruster gevoel als je weet wie achter de groep loopt. Het kan uiteindelijk niet anders maar de groep loopt zo ver op ons uit dat we af en toe nog maar een lichtje zien oplichten. We slaan af en net toen ik vroeg of ze de groep nog gezien hadden hoorde we de schreeuw van Ties. Tja, verkeerd gelopen! We dachten in de verte nog een lampje te zien maar dat was waarschijnlijk een fietser geweest. Gelukkig was het maar zo’n 300m die we terug moesten. Toch waren dit zeer kostbare minuten want de rust nadert met elke stap. We komen Varseveld (gem. Oude IJsselstreek) binnen gelopen waar de 1ste caférust was. Aartje maakt plaats voor me zodat ik kan zitten. Na nog geen 8 min komt groep 2 al binnen dus ook hun tempo was aan de hoge kant. Groep oranje werd geroepen dat we verder gingen. Dus hoppa de thee naar binnen en naar buiten gaan. Wel balen dat we daar dan nog 10 min stilstaan voor we gaan. Ook nu is het in de bebouwing op het asfalt verraderlijk glad. De route is afwisselend en verkeersarm te noemen. Wat dat betreft hebben ze over deze tocht goed nagedacht. In de oude versie (± 70km) bleek de route voornamelijk over fietspaden langs rijkswegen te gaan. Er liepen nu n.l. verschillende wandelaars mee die dat ooit hadden gelopen. Rustige wegen worden afgewisseld met zandpaden maar die liepen ook niet zo geweldig omdat de modder stijfstond van de rijsporen die bevroren waren. We komen bij de 2de wagenrust waar ik snel een thee naar binnen kiep en de volgende pak. Ik geef die aan Theo want ik wil nog even gaan plassen. Op het moment dat ik mijn tasje af doe wordt er al geroepen dat we over 2 min weer gaan. Ik duw Ties mijn tasje in de handen en loop het bos in. Nog voor ik mijn broek omlaag heb klinkt het fluitje al! Dat waren zeker nog geen 2 min!   We lopen als laatste weg bij de rust met Ties een minuutje achter ons. Wat zal ik blij zijn als we op de volgende rust zijn. Want dan zijn we op de helft in Doetinchem en is het groepslopen voorbij. Ook nu volgen we wat zandpaden en verkeersarme wegen. Dit is allemaal goed beloopbaar tot we in de bebouwing van Doetinchem komen. Daar speelt de gladde ondergrond weer wat parten. Op deze rust heb je je tas ter beschikking. Gezien de temperatuur besluiten wij om ons niet te verkleden maar de dikke veiligheidsjas aan te houden. We vertrekken op het moment dat een gedeelte van groep 2 binnen komt met o.a. Roel, Anita, Erik en Isis.  Het blijkt dat er inmiddels een groep 3 is gevormd voor de nog langzamere lopers. We lopen nu een stuk prettiger en rustiger verder. We praten met een medewandelaar die ook het tempo van vannacht overdreven vond. Buiten dat fiasco komen alleen maar positieve geluiden om ons heen. En daar zijn we ook wel mee eens. Na een paar km door de bebouwing gaan we weer het buitengebied in. Hier komt Frans (met piratendoek om zijn hoofd) voorbij en vraagt mij of ik nog weet waar we het de avond ervoor in Arnhem over hebben gehad. We lopen nu over een veldweg en Theo heeft zijn batterij leeg. Oeps niet Theo maar zijn fototoestel! We komen door de plaats Laag Keppel (gem. Bronckhorst). Dan gaat het weer een keer langs een weiland en een bosrand en komen we richting onze volgende wagenrust. Hier ben ik heel blij dat Rob en Aartje met de auto er zijn. Kan ik tenminste even gaan zitten want dat mag wel na een dikke 9 km. Co en Piet komen aan en ik vraag of ze traag zijn geworden aangezien ze me nu pas voorbij komen. Ook Pieter komt nu aanlopen. We volgen braaf de pijltjes ondanks hier en daar een bochtje kan worden afgesneden. Opnieuw passeren we een plaatsje, nu is dat Drempt (gem. Bronckhorst) waar wij nog nooit eerder van hadden gehoord. Zo zie je maar weer met wandelen kom je nog eens ergens. We krijgen nu een paar langere wegen en gaan dan de dijk op. Deze dijk volgen we ruim 5 km en het water staat me in de ogen. Gelukkig kon ik nog een struikje vinden om achter te kruipen want laten we eerlijk zijn echt vrouwvriendelijk plasgebied is het hier niet. We komen bij het pontje aan die ons overbrengt naar Dieren. Het is een treffen van bekenden op het pontje want gelijk met ons komen Rino, Glenn, Henk vink, Coby, Erik, Isis, Roel, Anita en Rinda aan. Aan de overkant staat een wagenrust waar de wandelaars getrakteerd werden op een hamburger met saus naar keuze. Ik moet zeggen na dat lange stuk van ruim 10 km gaat dat er ook wel in. Het was wel jammer dat men hier geen warme dranken kon verkrijgen en daar hadden meerdere wandelaars wel behoefte aan.   Na deze rust gaan we volgens de Hollanders dan aan de bergetappes beginnen. We lopen Dieren door en gaan het bosgebied in. Theo herkenden dat we hier laatst met W.S 78 vanuit Velp hier waren geweest. Het gaat bergop waar we nog wat restanten van de afgelopen sneeuw terug vinden. We blijven heel lang door dit bos lopen soms over fietspaden dan weer eens een bospad. Dan eens onderlangs en dan weer klimmend. Na 69 km komen we op de Posbank terecht. Hier raken we even verzeilt in een hagelbuitje maar dat valt allemaal reuze me. De trapjes af en op gaan niet helemaal soepel mede doordat ik in de nacht eigenlijk boven mijn tempo heb gelopen. Maar ook doordat sommige trede vrij hoog zijn voor mijn korte pootjes. Maar we komen er uiteindelijk wel. We blijven nu voornamelijk een fietspad volgen maar gaan hier weer vanaf om een heuveltje te beklimmen. Als we bij het punt komen waar de wagenrust moest staan hangt er een briefje op. De rust is ongeveer 900m verplaatst omdat ze vanwege de wegafzetting, i.v.m. gladheid niet op deze plaats konden komen. Blij dat we de rust bereikt hebben want we hebben dorst ga ik even zitten op de laadklep van de vrachtauto. We zijn hier goed en wel of het begint opnieuw te hagelen. Nu wat meer dan toen we op de Posbank liepen. Roel, Anita, Erik en Isis komen ook net aanlopen en we lopen samen met hun bij de rust weg. Uiteraard bij het eerst volgende heuveltje raak ik wat achterop en Theo merkt het wat later op en wacht dan weer op mij. We lopen nu weer over een stukje route als toen van de W.S maar dan vanuit Arnhem gezien. Na ruim een uur komen we bij de finish aan waar Rob als een paparazzi klaar staat om een foto van ons te maken. We zijn ruim op tijd binnen dus ondanks het kunst en vliegwerk van vannacht hebben we het toch mooi gehaald. We melden ons af en stempelen ons boekje. Na een drankje en wat babbeltjes gaan we met onze verkregen rozen op huis aan. Er moeten dan nog 3 wandelaars met Ties binnen komen.   Een hele mooie en afwisselende kms met uitstekende verzorging. Alleen een tip voor de volgende keer; maak 2 groepen 1 waar je de 6 km p/u laat starten om 21.30 en groep 2 met ongeveer 7 km p/u en laat die rond 23u starten dan heb je de drukte op de rusten verspreidt en toch ongeveer gelijktijdig de wandelaars op de helft van de tocht waar ze “losgelaten” kunnen worden. Of als je het helemaal vrij wilt geven. Maak een strak schema maar wel op 6 km p/u (incl. rust uitkomend op 5 km p/u denk aan euradax) met uiterlijke aankomst en vertrektijden want je moet ook rekening houden met je eigen vrijwilligers. En ja wij zouden het volgend jaar weer mee willen doen al is het maar om te kijken wat de LWOG ervan geleerd heeft. Voor de wandelaars die vanaf Doetinchem starten was het misschien ook niet gek als er een toilet gelegenheid aanwezig was onder weg want niet elke dame is ervan gecharmeerd om de bosjes in te duiken. Ook zou het gezien het jaargetijde fijn zijn als elke wagenrust voorzien was van warme dranken en wat zitplaatsen. Niet alleen voor de wandelaars maar ook voor de vrijwilligers want die stonden bij de drankrust aardig te vernikkelen. Maar, de tocht is in ieder geval leuk en de moeite waard geweest.     Zondag 21 februari Winterserie olat Dommelen   Vandaag zijn we in Dommelen maar niet bij voetje voor voetje maar bij de olat. Uiteraard verwachten wij niet een culinair hoogstandje want in dit gebied zijn we meerdere malen geweest. De laatste keer met het Market Garden pad. Toch gebeurt het binnen de 1ste km dat we iets nieuws zien. We komen langs een watermolen die ons nooit eerder is opgevallen ondanks dat we hier toch steeds met de auto langskomen van en naar het startgebouw. Willy en Rianne vliegen ons voorbij en ik zeg maar meteen; tot volgende week bij de W.S! Als we afslaan komen we tegengesteld op het Market Garden pad uit dat we een stukje volgen. We slaan af een eigen weg in en iets verder opnieuw een privé terrein in. Dit is wel leuk omdat je hier normaal gesproken niet komt. Ik twijfel nog wat ik vandaag ga lopen na de kms van gisteren. We komen bij de Venbergsewatermolen en gaan hierna het bos in. Eddy en Nicol komen ons voorbij en onze vraag of de Belgjes er vandaag zijn is meteen beantwoordt. Na de splitsing met de 10 km gaan we een stukje de heide op en opeens klinkt er miep miep achter me. Ik zeg zoef zoef en kijk om. Achter ons loopt Ger Reneerkens met Theo met het hoedje. Die laatste hadden wij nu helemaal niet verwacht. Opnieuw komen we op het Market Garden pad terecht maar dat ziet er nu geheel anders uit dan 2 maanden geleden toen alles wit begon te worden. Na 7 km bereiken we de 1ste wagenrust waar Ger en Theo nog zitten. We zitten goed in de tijd dus 40 km is nog steeds een optie.   We gaan verder het bos in en worden niet veel later ingehaald door Henri Floor en Coos. We blijven in het bos op en neer gaan nemen afscheid van de 15 km en als we de Dommel weer eens overgaan ook van de 20 km. We komen opnieuw over een stukje privé terrein te lopen en wel over een boerengolfbaan. Weer door het bos verder tot we bij weilanden met klaphekjes komen. Hier gaan we doorheen en zien een uitkijktoren. Ikzelf ben niet zo fit om de trapjes op te gaan maar Theo wel. Ook Henri en Coos beklimmen deze uitkijkpost. Een verkeersweg en de grens met België wordt overgestoken naar de 1ste café rust. Hier zit Theo nog maar Ger is al weg. Wij lopen echter door want als ik de 40 km wil lopen moeten we rustig aan verder gaan. Na de weg opnieuw te zijn overgestoken gaan we een stukje langs de warmbeek lopen. Dan weer het bos in en wat later over verschillende veldwegen. Nu is de splitsing met de 30 km en aangezien het goed gaat en we nog goed in de tijd zitten zet ik mijn twijfels overboord en ga de 40 km op. Over een veldweg gaat het verder tot we bij grenspaal 182 komen. Daar moeten we door een slootje die gelukkig droog stond. Een 10 min later komen we bij de wagenrust aan. Hier stonden net 2 Belgische boswachters. Zij kwamen controleren of ze alle vergunningen hadden. Piet was al gebeld die zou moeten komen met de map met de papieren. Ondertussen maakte we al grapjes van neem ze maar mee als we ze volgende maand maar weer terug hebben voor de volgende tocht.   We gaan verder en komen in een natuurgebied die door natuurmonumenten en een Belgische natuurorganisatie werden gerund. Duidelijk weer zo’n grensgeval. We zien de volgende grenspaal staan waar we op af gaan. Net ervoor moeten we over een wandeloverstapje. Die gaat wat minder soepel maar het lukt wel. In dit stukje natuurgebied  zijn wij nooit eerder geweest dus ik heb geen spijt dat ik voor de 40 km heb gekozen. We vervolgen onze wandelroute en kruisen de nodige wandelknooppunten. We moeten nu echter over meerdere overstapjes en dan voel je de kilometers van gisteren goed in de benen dus het tempo zakt wat. Co de Jong komt voorbij en begint ook over de kms. Mooie tocht alleen het groepslopen was niet zo goed geweest. Maar ach dat was voor hem geen probleem maar hij begreep wel dat het voor niet alle wandelaars even gemakkelijk was geweest. Als we het bos uitkomen is de samenkomst met de 20/30 km. Tegenover de kerk van Borkel en Schaft is de café rust, die we overslaan.   We moeten nu ongeveer 5 km tot aan de volgende wagenrust. We gaan opnieuw het bos in. Voor ons loopt een vrouwtje geheel in het paars. Ze verloopt zich dus roepen we haar terug. Voor we afslaan zien we dat ze terug komt gelopen. Na een paar min zien we haar opeens weer voor ons lopen, ze wist waarschijnlijk een kortere weg. Het valt ons op dat ze zich wat vreemd gedraagt. Ze loopt tot de pijl kijkt waar die heen wijst, kijkt op het nummertje en leest dan nog eens na welke kant ze heen moet. Als we een smal wandelpaadje in moeten loopt ze er voorbij maar ze is dan al te ver weg om haar terug te roepen. Als we op een breed zandpad komen zien we haar weer lopen en komt onze richting op. We zijn nu snel bij de laatste wagenrust waar een lekker bakkie soep wacht. Ze zijn al aardig aan het opruimen want we behoren bij de laatste wandelaars. Het vrouwtje in het paars zien we echter maar niet komen. We gaan verder voor de laatste 3,5 km. Ik ben nu aardig moe wat naar mijn idee komt door de overstapjes. De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze wel eens maar dat vind ik eigenlijk wel meevallen want het eindpunt komt inzicht. Als we het bos uitkomen worden we nogmaals verrast met een stukje privé terrein. Ook hier zijn we vaker langs gelopen dus dat is weer leuk. 2 dames die vragen aan hun wandelmaatje of ze daar bij die kerk moeten zijn hebben het duidelijk gehad voor vandaag. De heer in kwestie zegt dat we daar niet heen moeten terwijl dat wel zo is. De dames zijn wat moe want het was hun eerste 40 km van dit jaar. Aan de finish gekomen zien we mon’s palmclubje zitten die speciaal op ons gewacht hadden om te zien of we toch de 40 km hadden gedaan. Even een kort babbeltje met verschillende wandelaars en dan gauw naar huis want ik kon mijn bedje al horen roepen. Het was een zeer mooie wandeling met buiten verwachting nog nieuwe stukken.    Zaterdag 27 februari “Tsaar Peter de Grote-tocht” Bussum   Vandaag staat de “staatsgreep” centraal. Nu zul je misschien denken waar heeft zij het nu weer over. Nou daar komt ie dan; Vandaag lopen we door de Horstermeerpolder die gisteren in het nieuws is geweest omdat zij zichzelf tot een republiek hebben uitgeroepen. De pijlers hebben nog moeten praten als brugman om het gebied in te mogen. Bij het inschrijfbureau lagen folders met de tekst; “Een staatsgreep in de polder”  het hele verhaal draait erom dat men niet wil dat het gebied onderwater wordt gezet. Voor meer info verwijs ik naar www.republiekhorstermeerpolder.nl.   Meteen na de start zijn we al midden in de natuur. Over een gravelpad gaat het al snel een bospad in. Vandaag is Corné weer van de partij en hij loopt weer met ons mee.  We blijven niet lang in  het bos maar lopen een heideveldje op waar we een mooie blik kunnen werpen op de oude, nieuwe (gerestaureerde) watertoren. We steken een drukke weg over en gaan het Fransche kamp in. Dit is een seizoenkampeerterrein dat we nu doorkruisen. Als we een bocht omslaan zie ik wat verderop ook pijlen hangen dus hier zullen we op de terugweg  wel langs komen. Even babbel ik wat met Mia en haar wandelmaatje omdat de heren een sanitaire stop ingelast hebben. Als we het landgoed Bantam verlaten herkennen wij de omgeving van de 4 daagse van ’t Gooi. We lopen ’S-Gravenland (gem. Wijdemeren) in en ook weer uit. Verschillende automobilisten kijken wat raar op van al die wandelaars. We lopen de volgende plaats n.l. Ankeveen (gem. Wijdemeren) in en komen bij de soeppost aan die vandaag al op 8 km is.   Na de soep lopen we over een lang fietspad langs het water. Een mooi stukje om te lopen ondanks we dit 2 km moeten volgen. Aan het einde gaan we over een bruggetje en zouden hier ook wel willen wonen. Mooi rustig en midden in de natuur. We lopen richting Nederhorst den Berg maar draaien er net voor af. Corné merkt nog op dat in die plaatst de rust ligt. Wij moeten echter nog ruim 9 km lopen voor we bij de rust zijn. Nu weer 1,5 km de wegvervolgen langs een mooi optrekje. Hierna krijgen we nogmaals een lange weg van 1 km waar we Sandra en Bertus treffen. Uiteraard wordt de 80 km van vorige week nogmaals uitgebreid doorgenomen. We gaan een grasdijk op en blijven nog wat samen lopen met hun. We komen dan toch de plaats Nederhorst den Berg binnengelopen. Gaan langs het kasteel en komen in het dorp uit. Uiteraard is hier niets meer te merken van wat hier gisteren allemaal heeft plaats gevonden. We hebben meerdere auto’s zien rijden met actie vlaggetjes dus als we langs een geparkeerde auto komen met vlaggetje wordt die op de foto gezet. Op zich hebben deze mensen een leuke manier van actievoeren bedacht. Het gaat verder langs de molen en we duiken een rietkraag in. Hier neem ik afscheid van Sandra en Bertus omdat de heren in het riet verloren zijn gegaan. We lopen Nederhorst den Berg opnieuw in waar we een pad achter de huizen en langs het water volgen. Aan de overzijde nestelen 2 ooievaars wat een prachtig gezicht is. Hier worden meerdere foto’s van geschoten (daar zal altijd wel 1 goede bij zitten) voor de website. We bereiken de rust maar omdat het vandaag weer drukker is dan de afgelopen paar W.S tochten is het binnen helemaal vol. We vinden buiten nog een plaatsje op de reserve bank en gaan daar met z’n drietjes zitten. De deur na de keuken staat open en als Corné een broodje kroket gaat bestellen besluiten we om mee te doen. De bestellingen stromen nu van buiten binnen. Emmy komt ook ondertussen aan en komt bij ons zitten. Ook Coos vraagt of er nog een plaatsje voor haar bij ons is. We schikken allemaal een beetje op en daar zitten we dan.   Na de rust gaan we over een grasdijk en zie we een bunker die op pootjes staat. Goh, zelfs toen ze die bouwde hielden ze er al rekening mee dat hier de boel ooit onder water werd gezet zei Theo. Onderweg komen we natuurlijk allemaal reclameborden tegen i.v.m. de komende gemeenteraadsverkiezingen. Alleen waar het bij ons normaal op het droge staat hier stonden ze in het water vanwege hun protesten. We gaan de polder weer in. We moeten even later over een hekje klimmen wat niet zo echt gemakkelijk gaat. Als wij er net over zijn komt een vrouw lang het hek gelopen, dus die moeite hadden we ons kunnen besparen. Er wordt hartelijk gelachen en de vrouw in kwestie vond dat ze nog lang niet zo stom was geweest. Als we bijna bij de koffiepost komen wordt het voor Theo en mij weer bekend. Hier zijn we tijdens de 4 daagse van ’t Gooi ook geweest. Op een kruising staan maar liefst 3 verschillende plaatsnaamborden, ’S Graveland, Ankeveen en Kortenhoef, allemaal van de gem. Wijdemeren. De koffiepost is in een boerenstal en even zitten doet wel goed.   Na de koffie gaan we het bos weer in. Langs een hek van natuurmonumenten en daarna een voetpad langs het water volgen. Iris is bij ons komen lopen en we praten met haar over verschillende wandelingen. We komen weer uit in het Fransche kamp waar we vanmorgen ook door gecrost hebben. We blijven door het bos lopen en komen uit bij de kantine van het Fransche kamp waar de fruitpost is. We lopen al etend langzaam verder. We steken de grote weg over niet zo ver vandaan als waar we vanmorgen hebben gelopen. Voor we het goed en wel in de gaten hebben bereiken we de finish via het gravelpad waar we vanmorgen over zijn weggelopen. Nog even wat drinken en een babbel met diverse wandelaars en dan weer huiswaarts.     Zondag 28 februari winterserie Mill   Niet gepland komen we in Mill aan. Je zult wel denken hoe kan dat nu weer? Nou eigenlijk wilde we in Nijmegen bij de avom de 40 km gaan lopen. We zijn daar ook geweest maar hebben rechtsomkeer gemaakt omdat wegens zogenaamde ziekte de 40 km niet doorging. Vreemd want routes worden over het algemeen maanden van te voren gemaakt en als je niemand hebt om de 40 km uit te zetten heb je die toch ook niet voor de 25 km of wel. We vinden het in ieder geval vreemd en denken dat het te maken heeft met het slechte weer wat ze voor vandaag hebben gemeld. Maar je snapt natuurlijk wel dat we geen 150 km rijden om maar 25 km te lopen. Dus rijden we een stukje terug naar Mill waar we de 42 km onveilig gaan maken.   Om 8u gaan we van start en lopen een stukje door Mill om daarna al gauw het buitengebied op te zoeken. We lopen tegengesteld van de wandeling het land van Cuijk. Over een graspad wat ooit een spoorlijntje is geweest. Hier krijgen we de splitsing met de 25 km. Wij gaan langs en over de oude spoorbrug dat ten tijde van de tweede wereld oorlog een rol speelde. Wij lopen een stukje langs een kanaaltje waar diverse bunkers langs liggen. Ik zie links van ons bordjes hangen maar toch komen we daar niet want we slaan rechtsaf. We komen weer samen met de 25 km en lopen langs de holle boom die ook in WO2 een rol heeft gespeeld. Het was wel zo dat je al moest weten dat die boom hier stond omdat van de kant waar wij vanaf kwamen kon je niet zien dat hij hol was. Opnieuw lopen we dus tegengesteld van de 65 km route. We gaan Mill in door een nieuw aangelegd stukje natuurgebied en krijgen opnieuw een splitsing met de 25 km en lopen Mill weer uit. Nu lopen we als het waren flink rechtdoor en slaan 2 maal rechtsaf tot weer aan de samenkomst. Niet bijster bijzonder maar we krijgen dan weer een klein stukje mooiere route. Door een park langs kasteel Aldendriel. We komen in Mill terug en dan komt de beschrijving niet meer overeen met de pijlen. Heel logisch want deze route is in het verleden vaker gebruikt alleen de laatste wijzigingen (de aanbouw van huizen) is er niet in verwerkt. Een beetje slordig maar ach wat maakt het uit we bereiken de finish waar we nu 14 km hebben afgelegd en dus rust hebben.   Na rust gaat het over een zandpad dat later grindweg wordt tot aan de drukke weg. Hier steken we over en gaan het bos in. Het is wel grappig ben je al ruim 15 km onderweg en krijg je dan de splitsing met de 5 km, 10 meter verder gaat ook de 10 km eraf. Een paar 100m verder gaan wij opnieuw een ommetje maken en komt de 10 km ons tegemoet. We komen nu daar te lopen waar ik vanmorgen pijlen zag hangen. het was weer heel jammer met dit rondje dat we de verharde weg volgden terwijl een paar meter naar rechts een mooi onverhard pad langs het water en bunkers liep. Dit kwam precies op het punt uit tegenover het landgoed dat we ingingen. Ook nu was het als het ware rechtdoor maar dan 2 keer links en weer samenkomst. Dit landgoed, Princepeel genoemd, is speciaal voor de wandeling opengesteld. Het landhuis dateert uit het jaar 1865. We bereiken de rust in Wilbertoord (gem. Mill en St. Hubert) en hebben nu ongeveer 24 km afgelegd.   Als we op pad gaan voor het rondje komt ons Willy en Rianne tegemoet, zij hebben het rondje gehad. We steken de drukke weg weer over en lopen in de richting van Wanroij. Ook de 20 km loopt met ons mee en als die terug draaien krijgen we opnieuw zo’n opvulrondje van 1,5 km rechtdoor, linksaf, 1,5 km links, samenkomst. En dit terwijl er weer een paar andere mogelijkheden waren. Echt een aanfluiting mag ik wel zeggen. We hadden beter de fiets bij ons kunnen hebben! Na rust moeten we nog 9 km en lopen richting het bos. Helaas blijven we hier om heen draaien. Weliswaar grotendeels over zandpaden maar die worden afgewisseld met lange verharde wegen. Het bezienswaardigheid van dit stuk route is eigenlijk alleen nog de Heimolen. We zijn dan ook blij als we binnen zijn bovendien begint nu de wind aan te trekken dus wordt het tijd dat we huiswaarts gaan.