Zaterdag 2 oktober

“Land van Ravenstein-tocht”

Ravenstein

 

Alweer de 1ste W.S tocht van de serie 2010/11 en deze 1ste tocht is uitgezet door Frits Spanjers. We lopen kort door de plaats heen tot we aan de maasdijk komen. Deze gaan we op en onder de A50 door. Hierbij verlaten we Ravenstein om dan na zo’n 2 km de plaats Neerloon (hier zijn we nog nooit eerder geweest) te bereiken. We doen een rondje langs de kerk en komen vervolgens opnieuw op de maasdijk uit. De dijk verlaten we na zo’n 600m weer om de plaats Overlangel in te gaan. Opnieuw een plaats waar we nog nooit eerder zijn geweest. We komen nogmaals op de maasdijk terecht die we niet veel later nu echt gaan verlaten. Een drukke weg oversteken waarna het gauw een zandpad opgaat. We lopen een smal pad op dat tussen watertjes ligt. Hier lopen we een stukje samen met Roland die door het foto’s maken een beetje achter zijn maatje is geraakt. Na diverse zandwegen bereiken we de bewoonde wereld weer waar in Schaijk de soeppost is. We hebben nu 10,7 km erop zitten. Het gaat nog vrij goed en onder genot van een bekertje soep wordt er wat bijgepraat met o.a. Sandra en Bertus.

 

Een stukje contra waar we nog kunnen zwaaien op de snelle jongens zoals Co, Piet en Ties die op weg zijn naar de soeppost. We passeren de A50 opnieuw maar, nu gaan we erover heen. We gaan het bos in waar de nodige paddo foto’s worden geschoten. Sandra en Bertus lopen bij ons en ook zij wijken af en toe even opzij om een paddotje te pakken. Rick (die ik al voor de zoveelste keer om zijn naam moest vragen omdat ik het alweer was vergeten) liep ook in onze buurt en maakte al grapjes dat hij al high wordt van het zien van al die paddenstoelen. Het wordt nog leuker als ik plotseling de rem aantrek voor een bijzondere paddo die bij nader inzien een geel gekleurd pingpong balletje blijkt te zijn. Ja, zegt Bertus nog, het is wel weer duidelijk dat je er weer bij bent. Later lopen we gelijk met Henny en Glenn die ook met het fototoestel in de aanslag rondlopen. En dan vertelt Henny dat hij eerder al bijna een balletje had gefotografeerd als paddo dus ben ik niet de enige die het voor een paddenstoel had aangezien! Om bij de grote rust te komen moeten we de rijksweg oversteken en een stuk langs de weg lopen. Hier zie ik een grote rups die op de foto wordt gezet en dan van zijn zelfmoord wordt afgebracht. Hij was n.l. de grote weg aan het op kruipen ik heb hem in de graskant neergezet in de hoop dat het ooit nog een mooie vlinder zal worden. De rust is bij Eetery ’t bomenpark in Heesch, dat ons bekend voorkomt. Hier zijn we in het verleden ook eens geweest met een rust. We lopen rustig verder want we willen nog wat genieten van het mooie weer en bovendien ben ik dan wat verder over de helft. We vinden een leuk bankje met tafel op de route. Diverse wandelaars komen nog even een praatje maken. Rick zegt; tot bij de koffiepost en ik zeg bluf. Ook Isis kletst even met ons bij om dan weer rustig aan verder te wandelen. Er worden weer wat fotootjes van ons genomen en dan gaan we goed uitgerust weer op pad.

 

We gaan weer door het bos op en neer. Hier blijven we in lopen tot vlak bij de koffiepost. Rick heeft inderdaad op de rust gewacht en zwaait als hij weer verder gaat. Helaas is het inmiddels al wat begonnen met regenen. We genieten van een bakkie en gaan dan samen met Sandra en Bertus weer verder. We komen op de heen route uit dat betekent dat we een stukje contra moeten lopen. Het is wel toevallig dat we nu met dezelfde wandelaars dit stukje route lopen zoals vanmorgen en bovendien komt ook Frits weer met zijn auto aangereden op hetzelfde punt als dat we hier, vanmorgen, op de heenweg liepen! We komen een stukje over de heide waar een paar runderen staan. Meteen begint Sandra te lachen en zegt; daar gaat Sandra weer och kom dan. Tja, dat gebeurde al eens eerder dat ze runderen aanzag voor lieve tamme schaapjes! Langzaamaan verliezen we Sandra en Bertus uit het oog omdat ik wat langzamer begin te gaan. Bij de fruitpost in Herpen zien we Isis, Erik en Willem. Ik heb nog een kleine 6 km voor de boeg en zit nog goed in de tijd dus ga ik ervoor!

 

Deze laatste km lopen voornamelijk over de verharde weg. We komen het plaatsje Huisseling in waar een kapelletje staat. Bij de kerk staat een oorlogsmonument dat we even lezen. Erik komt met de fiets aan de hand met Isis voorbij. Hij wijst ons iets verder op een huis met watermeter waarop je kon zien hoe hoog het water hier ooit had gestaan. Ik begin nu moe te worden en begin wat  nog langzamer te lopen. We gaan een kort stukje over een graspad heen dan bereiken de rand van Ravenstein. We kruisen de heenweg in het centrum en gaan richting molen. De vermoeidheid begint me nu toch op te spelen en met pijn en moeite bereik ik mooi op tijd de finish. Jack had niet verwacht dat het me vandaag zou lukken en neemt zijn petje voor me af. Willem echter vond het wel wat jammer want hij had stiekem gehoopt dat ik zou bellen om mee te rijden want dat was tenslotte ook wel gezellig. We gaan naar binnen waar Frans op ons zit te wachten. Hij komt wandelaars kijken en wij zetten hem later weer thuis af. De kop van de serie is er weer af.   

 

 

Zondag 3 oktober

Broichbachtalwandeltocht

Kerkrade

 

Vandaag maken we er een combi verhaal van. Eigenlijk stond Blegny op het programma maar door wat opmerkingen van gisteren is onze planning wat veranderd. Sandra en Bertus vroegen ons nog; Als je zou moeten kiezen tussen Kerkrade en Geleen welke wandeling pak je dan? Hun vraag wordt hierbij wel beantwoord! Bij aankomst zijn we nog wat te vroeg voor in te schrijven dus lopen we maar al aan. Het gaat al vlug op Rolduc aan. We volgen een pad langs de abdij waar wij nog niet eerder hadden gelopen, wat echt een verrassing is! Door het bos en als we eruit komen zijn we op Duits grondgebied aangeland. Dit zagen we aan o.a. de straatnaambordjes. We lopen door Herzogenrath, zelfs door het centrum en gaan dan naar het wormdal. Dit is een mooi natuurgebied genoemd naar het watertje dat hier door heen stroomt. Langs een kapel en diverse mijnwagentjes die duidelijk laten zien dat hier vroeger kolen werden gewonnen. Als je het gebied wat beter kent dan weet je ook dat hier veel kolenmijnbouw is geweest. We gaan het bos weer in en komen bij visvijvers weer uit het bos tevoorschijn. Bij een clubgebouw is de rust. We draaien meteen de route verder op en gaan richting Alsdorf. Dit is voor Theo geen onbekend gebied omdat hij hier in de regio werkt. Zo komen we bij het tierpark. Eerst dacht ik nog dat zal wel een kinderboerderij zijn maar dat blijkt toch niet waar te zijn. Hier lopen verschillende soorten dieren rond en voor een kinderboerderij is het veel te groot! We lopen eerst wat erlangs af waarna we er tussen (links en rechts hekken) door lopen. Over een bruggetje waar de dieren van de ene naar andere kant kunnen lopen. Langs wat kooien met o.a. uilen en we verlaten het tierpark weer. We gaan opnieuw het bos in waar we een mooi bankje zien en onze rust nemen.

 

We vervolgen onze route door het bos, soms bergop. We verlaten het bos weer om Alsdorf, stadsdeel Duffesheide, in te lopen. We komen weer bij de rust waar ons nog wordt gevraagd of de route goed te volgen is omdat iemand vertelde dat hij zich verlopen had. Ondanks dat wij wat te vroeg waren vertrokken was het goed te volgen alleen bij 1 pijl waren wij ook aan te twijfelen geweest. Wij hadden goed gegokt maar iemand anders dus niet. Wij vertelde welke pijl (dit was niet zo ver van de rust af) en men zou proberen het probleempje te herstellen. We gaan verder en lopen Herzogenrath weer in. Alleen nu niet door het centrum maar door stadsdeel Ruif. We komen nog op een punt waar we eigenlijk als wandelaar helemaal niet in mogen vanwege werkzaamheden. Maar ja, de wandelaar loopt waar hij niet gaan mag want de pijlen worden door iedereen braaf gevolgd. Al moet ik zeggen dat het raar was dat je daar als wandelaar of fietser niet mocht komen want er werd wat van de weg af aan iets gebouwd. We lopen weer op de grens af en bereiken het spoor. Hier moeten we uiteindelijk overheen en bereiken we al gauw de finish. Het enige minpuntje was dat als je niet goed oplette je weer op de heen route had kunnen belanden. Op zich een leuke afwisselende wandeling.

 

Mergelwandeling

Sibbe

 

Buiten dat deze plaats weer een speldje op onze kaart oplevert is dit de wandeling waar gisteren van alles over werd verteld. We zijn nog op tijd om te starten voor de 15 km en doen wij dat dus ook nog. Als we goed en wel een 2km op weg zijn valt het ons wat tegen. We lopen langs de grote weg via de kortste weg naar Vilt. Dit is uiteraard geen culinair hoogstandje! Daarna wordt het gelukkig beter. Via mooie veldwegen met mooie vergezichten gaat het naar Valkenburg. Via het bos komen we bij Tivoli het theehuisje uit. Hier gaat naar rechts en naar Valkenburg centrum. Bij de catacomben kun je tegen inlevering van je bonnetje (50c extra inschrijfgeld) naar binnen. Je gaat naar binnen en je ogen moeten uiteraard aan het donker wennen. De route door de catacomben en is uitgezet d.m.v. kaarsjes en afzetlint. We zijn net goed en wel binnen als we een gids horen. We voegen ons bij de groep en luisteren aandachtig naar wat hij te vertellen heeft. De 100m door de catacomben duurde hierdoor langer dan gepland. Als we buiten komen gaat het naar het openluchtmuseum waar de rust is. We hebben nu 4 km afgelegd en komen later hier weer terug.

 

We gaan door het park en langs het pretpark De Valkenier. We zoeken de geul op en volgen deze richting Houthem. door natuurpark Ingendael en de weilanden bereiken we het château St. Gerlach. Als we langs de kerk lopen zien we dat deze vandaag geopend is. We zijn hier al zo vaak langs gelopen dat we nu een kijkje gaan nemen. Bij binnenkomst worden opgevangen en gevraagd of wij interesse hebben voor de kerk en zijn geschiedenis. Als dit n.l. zo is wordt ons aanbevolen om eerst een 10 min. durend filmpje te bekijken over de geschiedenis van Gerlachus en het château. Een beetje geschiedenis opsnuiven vinden wij nooit verkeerd en we gaan dan ook het filmkamertje binnen. Na weer wat wijzer te zijn geworden gaan we de schatkamer binnen. Omdat we duidelijk interesse tonen krijgen we ook nog boekje te leen met uitleg over de schatten in de kamer. Na het verlaten van de schatkamer gaan we een expositie bekijken over het château. D.m.v. foto’s wordt getoond hoe het château er verschillende jaren geleden erbij lag, kompleet in het verval geraakt en de renovatie. Wij kunnen ons dat nog goed herinneren hoe het jaren geleden kompleet verpauperd in de omgeving stond. Ook de kerk had de tand des tijds niet volledig ongeschonden doorstaan. Als we dan de kerk ingaan vallen onze monden open van verbazing. Dit hadden we zeker niet verwacht! De wanden zijn beschilderd met het verhaal van Gerlachus en ik kan alleen maar zeggen echt de moeite waard om eens binnen te gaan kijken!

 

We vervolgen onze route en gaan al gauw weer langs de geul terug richting Valkenburg. Het moge duidelijk zijn dat de kerk ons een flink oponthoudt heeft bezorgt. En gezien ik toch nog steeds niet topfit ben gaan we de finish tijd waarschijnlijk niet meer halen. We blijven de geul volgen en komen weer bij het theehuisje samen met de heenweg. Een stukje route dubbel is dan ook niet te verkomen. We komen bij het openluchttheater aan waar alles al is opgeruimd en niemand meer is te bekennen. Maar de route is nog steeds gemarkeerd dus we kunnen rustig verder lopen. We gaan bergop naar het casino en dan weer omlaag naar het centrum van Valkenburg. Dan weer de trapjes op en af bij de ruïne en iets verder de trapjes op richting Wilhelmina toren. Hier kon je vandaag abseilen vanaf de toren. We lopen rechtdoor en gaan via de gerichte weg naar Sibbe terug. Vlak voor we Sibbe binnen lopen gaat het nog af om langs de schuilkapel die in de Sibbergroeve ligt te gaan. Als we daar aankomen wordt de kapel net gesloten en de man vond het erg dat we net te laat waren. Maar wij hebben ons te lang laten ophouden in Houthem dus zelf schuld. Bovendien is dit weer een rede om volgend jaar weer terug te komen! Aan de finish gekomen is het nog gezellig druk maar de club zelf is al weg. Voor ons geen ramp want we hebben een prachtige wandeling gehad!

 

 

Zaterdag 9 oktober

34ème marche d’automne

Welkenraedt

 

Op de heenweg naar de start zeg ik nog; Ik ben benieuwd of de start nog op dezelfde plaats is want, in het startgebouw heeft een paar maanden geleden brand gewoed. Bij aankomst blijkt dat er op de parkeerplaats voor de deur een grote tent staat. Toch is aan het gebouw geen schade te zien. We vertrekken rond half 8 voor de 21 km. Ik hoor jullie al denken; maar 21 km? Ja vandaag gaan we nog helaas naar de crematie van een goede vriend en wandelaar, Frans de Haas. We lopen richting centrum Welkenraedt en gaan al gauw het spoor over. Hier zijn we met de 100 km in maart ook op de heenweg geweest. De 3 km gaat eraf en niet veel verder de rolstoel en kinderwagens. We gaan een pad tussen de huizen door, dat steeds smaller wordt. Tussen 2 paaltjes door het weiland in en aan de andere zijde weer de weg op. De 6 km gaat er nu ook vanaf. We komen de plaats Baelen in waar op zo’n 3,5 al de 1ste rust is. Na deze rust lopen we de plaats Baelen niet uit maar wel de plaats Nereth? Waar we de plaats zijn ingelopen is ons een raadsel. Hier en daar herkennen we wat stukjes route van de 100 km maar ook van andere tochten die we hier in het verleden al eens hebben gelopen. We passeren grote betonnen palen die ons aan grenspalen doen denken. Als we Eupen voorbij lopen staan ook hier weer van die grote palen. We krijgen nu de splitsing en wij slaan voor het eerst, bij deze wandelclub op de 21 km af. Als we uit een smal pad komen zien we links een kapel waar we even naartoe lopen voor een foto. We vervolgen de route en komen Baelen Membach binnen gelopen. Door een poort het weiland in. Over een niet zo veilig bruggetje en dan verder door het weiland. Opeens duiken er wel veel pijlen voor ons op. De ene wijst naar links en de 2 volgende rechtdoor. De club had getracht zo te pijlen dat men geen natte voeten zou krijgen omdat het weiland hier erg drassig was. Bij de kerk gaan we op een bankje zitten. We hebben nog zo’n 8 km te gaan. Ger komt aangelopen en komt ook bij ons op het bankje zitten. Ook hij heeft zijn wandelprogramma omgegooid vanwege de crematie. Het enige verschil met ons is dat hij vroeger gestart is en de 30 km aflegt.

 

Na onze rust gaan we samen verder. We komen nogmaals Baelen binnen gelopen. Om dan weer de veldwegen op te zoeken. Ger vertelt dat hij in het bos is geweest en dat de 42 km richting de “leeuw” (een of andere dam) ging, waar wij nog niet eerder zijn geweest. Jammer maar een volgende keer beter! Als Theo een pitstop maakt gaat Ger en weer vandoor. We lopen langzaam Welkenraedt weer in en draaien nog wat door een nieuwbouw wijk. We gaan het spoor over en door het park waarna wij de grote parkeerplaats bereiken. Even de parkeerplaats oversteken en we bereiken de finish. Stempelen en naar huis.  

 

   

Zondag 10 oktober

Grenswandeltocht

Koningsbosch

 

De start van deze wandeling is vanaf camping Beumerwald te Koningsbosch (de start is even buiten de plaats) dat bij ons bekend is van de kennedymars Sittard. We zijn eerder ter plaatse dan verwacht en omdat de club nog bezig is met alles klaarzetten besluiten we om maar al te starten en na afloop in te schrijven. We lopen een stukje contra wat betreft de kennedymars maar gaan al gauw een veldweg in. Men kon officieel om 7u starten en omdat de start aan de rand van het bos lag had Theo voor de zekerheid een zaklamp meegenomen. Na de veldweg gaan we door een strook bos waar de zaklamp goed van pas kwam. We lopen De Boesj (koningsbosch) in en krijgen een splitsing. De 7 en 15 gaan links en de 20 en 30 gaan rechts. Dat verwonderde ons want volgens de folder zou hier maximaal 25 km te wandelen zijn!?! We volgen een lange weg met een heel speciale rustplaats (zie foto). We steken de Nederlands/Duitse weg over en komen in de plaats Spaanshuiken (gem. Echt Susteren). Halverwege de straat houdt de plaats op te bestaan en lopen we Duitsland binnen, en wel de plaats Saeffelen gemeinde Selfkant Kreis Heinsberg. We lopen langs de kerk waar naast de voordeur het oude kerktoren kruis uit 1846 staat. Meer als 140 jaar heeft hij op de kerktoren gestaan. Hij heeft wind en regen, sneeuw en ijs en zelfs de 2de wereld oorlog overleefd maar in 1988 hebben ze bij de renovatie een replica op de kerktoren geplaatst. We verlaten de plaats en komen bij de rust langs. Er wordt op ons geroepen want men dacht dat we verkeerd gingen. Bij deze rust was n.l. een splitsing en ging de 30 de 1x naar links terwijl wij naar rechts gingen. We lopen de 20 km en moeten dus wel af. Hij vroeg ook nog of we geen stempel op de kaart wilde dus vertelde we maar even dat wij te vroeg waren weggegaan en dat we bij terugkomst zouden inschrijven. Het gaat nu over een stuk route waar we al eens waren geweest en wel met de wandeling vanuit Echt. Als we voor ons gevoel ongeveer de helft van de afstand hebben gelopen nemen we een bankje.

 

Langs een molen met moderne “blikken” wieken en dan tussen de windmolens door. Als we de weg oversteken zien we dat we Nederland weer naderen. Het blijkt De Boesj weer te zijn. Terwijl we richting de N274 lopen, komen we langs diverse dode bomen. Het zijn nu verschillend houtsculpturen die te bewonderen zijn. We steken N274 over en lopen een beetje door De Boesj heen. Dan komen we weer bij de N274 waar we een stukje langs lopen. Het verwonderd ons dat de 30 km nogmaals afslaat en wij niet. Na een dikke 3,5u zijn we weer aan de finish. We begroeten Ton Mens en schrijven even in. Ton moet de jongedame uitleggen dat wij al hebben gelopen en nu betalen. Volgens alles zou de 20 km, 22km lang zijn maar volgens ons was het toch een kortere versie. Maar al met al een leuke wandeling.

 

Herfstwandeling

Stramproy

 

We zijn wat verder door gereden om in Stramproy nog te gaan wandelen. Als we aankomen blijkt het er erg druk te zijn. Wij zijn bij inschrijving al nummer 728/729! Aan de voorzijde verlaten we de start langs de St. Jobkapel uit 1500. Helaas was het deurtje gesloten waardoor de foto wat minder mooi is. We lopen als het ware met een grote boog achter de start door. Het bos in waar we nog de nodige wandelaars inhalen. Hier en daar herkennen we de route want we zijn hier al eens eerder geweest. Maar niet vanuit Stramproy want hier zijn we vandaag voor het eerst gestart. Hier en daar wat verharde weg om te lopen maar voornamelijk door het bosgebied. Als de kortste afstand af buigt blijft het verbazend druk op de route. Als we een dik uur gelopen hebben zien we een bankje aan de rand van het bos waar we al eens eerder gerust hebben. Ach wat, doen we dat nu toch ook!

 

Als we verder gaan blijkt dat we niet al te ver van de rust af waren. We hebben nu 7,2 km erop zitten. Als we de route vervolgen merken we dat we ergens de grens zijn overgegaan. Aan de straatnaamborden is te zien dat we nu in Kinrooi lopen. We volgen wat verharde wegen en verdwijnen dan weer het groen in. We zijn inmiddels al weer zo’n 1u en 20 min. aan het lopen na onze rust. Als we een groepje wandelaars zien terugkomen letten we extra goed op. Zij hadden zich verlopen maar dit moet echt aan hen zelf hebben gelegen want er hingen toch maar liefst 5 pijlen en een lintje om af te slaan, dus niet te missen! We lopen een weiland in met in het midden een grilplaats. Wij vinden het een mooie beschutte plaats om te rusten dus gaan wij erop aan. Het moge duidelijk zijn dat hier vaak wordt rondgehangen. Want de grillbak was al bijna tot de rand toe gevuld. Dat ze hier graag zitten te fonkelen is duidelijk te zien. Diverse planken zijn al van zijn plaats gerukt en op gegaan in vlammen. Voor de rest valt het ons op dat het er niet vuil is qua afval maar dat zal ook wel in de vlammen verdwijnen.

 

Het gaat verder en onverwachts komen we bij een rust uit. Eigenlijk hadden we verwacht om dat we weer zouden terugkeren naar de 1ste rust. We komen langs een kapel die wederom gesloten is maar waar foto’s maken onmogelijk wordt gemaakt door tralie werk. We zijn in de gemeente Bree (ook België) aangekomen en lopen een lang stuk langs een brede sloot. We komen bij de splitsing van de 20/25 aan. We besluiten de 25 km nog te nemen. Buiten dat we toch al gestempeld hebben is het ook zo’n mooi weer dat we er nog wat langer van willen genieten. Bovendien is de rit naar huis ook niet zo gek lang. En onze keuze was niet slecht gemaakt! We komen in een natuurgebied terecht waar we nog nooit eerder waren geweest. We trotseren de nodige knuppelpaadjes en voor we het gebied verlaten kan ik nog een mooi plaatje schieten van een dagpauwoog. Bij de samenkomst met de heenweg en overige afstanden nemen we nog even een rust op een bankje.

 

We hebben nu nog zo’n kleine 5 km te gaan. We moeten helaas wel een stukje dubbel lopen. na wat verharde en half verharde wegen gaat het weer op Stramproy aan. Als we bijna de finish kunnen aanraken maken we nog een klein bochtje om. En ook dat is absoluut de moeite waard. We komen langs de Heyerkapel die wel open was. Dus de toerist uithangen en naar binnen. Verwonderd kijken we rond. Op de muren in de kapel is de hele kruisweg geschilderd. Als we de finish bereiken is het er alles behalve stil. Het hele terras zit nog vol met wandelaars die nog van de laatste mooie dagen van het jaar genieten. Al met al een leuke afwisselde wandeling. En bovendien weer 2 speldjes erbij!

 

Zaterdag 16 oktober

Bollen- en Duinenroute

Hillegom

 

Alweer de 2de W.S van dit najaar. Voor ons een speldje al is de omgeving voor ons niet onbekend. We zijn vaker door Hillegom gekomen met de wandeltocht van wijlen w.s.v. E.M.M. die dan vanuit Heemstede vertrok. Vol goede moed vertrekken we om iets voor 9u met de hele bende. We lopen wat door Hillegom heen langs de kerk en langs het water. We gaan al gauw de plaats uit om naar de volgende plaats te lopen. Het is De Zilk waar in april de bloemmozaïeken langs de deuren staan. We vertellen aan Roland dat het echt de moeite waard is om deze eens te bezoeken en we daardoor bij E.M.M vaker van de route zijn gegaan om de mozaïeken te bekijken. Als we wat verder met Ruud aan de praat komen zegt ook hij dat het jammer is van de wandeltocht rond de rijd van de bloemencorso. Hij bedoelt hetzelfde als ons want de bloemmozaïeken worden in hetzelfde weekeinde gehouden als de bloemencorso van Haarlem. Doordat we zo aan de praat zijn gaat het erg snel en voor we het in de gaten hebben zijn we Noordwijk al binnen gelopen. We lopen een vakantiepark op waar we Roland uit het oog raken. Ik omdat ik aan de praat ben geraakt met een wandelaarster en Theo omdat hij niet merkt dat Roland een geo-cash heeft ontdekt. We volgen wat schelpenpaadjes door een park en bereiken al gauw de soeppost. Theo krijgt het bonnetje van Emmy en smikkelt van zijn 2de soeppie.

 

We zijn in Noordwijkerhout aangeland en gaan na de soep naar het centrum van deze plaats om de kerk heen en door het centrum. Voor ons een mooie regenboog wat steeds een uitdaging is om op de foto te zetten. We gaan daarna een stuk het buiten gebied in langs een camping. Hierop volgt weer een stukje bos. Voor we richting het duingebied gaan krijgen we een overgangsgebied tussen bos en duin. Hier staan diverse houtsnijwerken gemaakt van dode bomen. We gaan uiteindelijk het strand op dat we 1,5 km volgen. Als we het strand verlaten komen we bij de rust. We besluiten om nog wat door te lopen en een bankje te zoeken. We gaan de duinen in blijven hier voorlopig ook. We volgen de schelpenpaadjes en komen zo’n 4 km verder bij een bankje met mooi uitzicht. Vele wandelaars vonden dat we wel een mooi plekje hadden uit gezocht en aangezien het weer het nog toe laat wij dit niet zo gek hadden bekeken.

 

We krijgen nog wat stevige duinpartijtjes voor de kiezen maar als we dat achter ons hebben gelaten wordt het wat fijner lopen. Door het mulle zand en tegen de wind in heeft mij aardig wat energie gekost en ik ben dan ook blij dat we wat vlakker lopen langs het “kanaal”. Deze kanaaltjes zijn aangelegd in het gebied van de Amsterdamse waterleidingduinen (waarvoor we vandaag 50c extra hebben betaald om hier te mogen wandelen). Als we bij de koffiepost komen vraag ik of Roel zijn plaats wilt afstaan aan mij omdat ik erg moe ben. Hij doet dit graag voor mij want hij ging er toch bijna weer vandoor met Ineke. We zijn nu in de plaats Vogelenzang. Na de rust gaat door Vogelenzang waarbij wij aan Sjaak en Nel denken die we vandaag ook nog niet gezien hebben. Via een weiland naar de kerk, met de toepasselijke naam kerkpad. Om de kerk heen en we verlaten de plaats alweer. Nu komen we op een weg uit waar we in het verleden ook al vaker zijn geweest. Langs het spoor zien we hoe ze bezig zijn met het planten van bloembollen. Kisten van 1 bij 1 meter waar de bollen recht worden gezet en dan de grond overheen gaat. Helemaal snappen we de bedoeling van de kisten niet maar ja daar komen we misschien nog wel achter. We komen bij een vaste plantenkweker waar de fruitpost is. We raken aan de praat met de kweker die ons voor een mini excursie uitnodigt en meeneemt in zijn loods. Hij laat ons daar oude materialen zien waarmee vroegen de bollen en planten werden verwerkt. Ook vertelde hij van de rolschoffel waar wij nog nooit van hadden gehoord. Hij had die uitgevonden om het onkruid wieden sneller te laten verlopen. Het was een zwaar geval met  het enige nadeel dat je er hard mee moest lopen. Theo maakt de opmerking: Niets voor een gemeente werker! Na hartelijk gelachen en bedankt te hebben voor de uitleg vragen we nog even of hij weet waarom de bollen in van die kisten werden geplant. De doel van de kisten is als de bloembol opkomt en het steeltje zo’n 2 á 3 cm boven de grond uitkomt worden de kisten uit de grond gehaald en in kassen geplaatst. Dit worden dan de tulpen e.d. die wij later in de winkel kopen.

 

Na weer wat wijzer te zijn gaan we verder en lopen langs wat dahlia velden. Een paar mooie bloempjes hebben we op de foto gezet. Bij een grappig bloempje ben ik nieuwsgierig geworden wat voor een plantje het eigenlijk is. Een boer die toevallig in de buurt was vraag ik dan ook om raad. En wat blijkt het is Oost Indische kers. Alleen wij kennen een ander soort dan wat hier op het veld staat. Deze plant komt niet van zaad maar van een bolgewas en het grappig is nog wel dat het bolletje ook nog eetbaar is. We vervolgen onze weg langs het spoor en het station. We moeten nu dezelfde route afleggen als de treinreizigers vanmorgen hebben gedaan. Het mulle zand en de harde wind beginnen bij nu echt zijn tol te eisen en ik verlies Theo en Roland al gauw uit het oog. Als ik aan de finish kom zie ik er ook afgepeigerd uit. Na een drankje gaat het op huis aan waar ik meteen in de douche stap en zonder nog wat te eten in bed val.   

 

Zondag 17 oktober

Winterserie

Sint Oedenrode

 

Gelukkig heb ik goed geslapen en ben ik goed hersteld van de wandeling van gisteren. Toch twijfel ik nog of ik vandaag wel 40 km zou gaan lopen. We zullen zien hoe het loopt en of de tijd toereikend zal zijn. Veel tijd om me te bedenken heb ik vandaag niet want 30m na de start is al de splitsing met de 20/30 km. Maar niet getreurd het is olat dus er zal later nog wel een mogelijkheid zijn. We gaan langs de kerk die me erg bekend voorkomt. Niet zo verwonderlijk want met het Market Garden pad zijn we hier ook langs gekomen. Theo herkent het ook als we langs de begraafplaats lopen. Het gaat een stukje door het park en over een slinger brug. We steken een grote weg over en komen in het Dommelpark. Hier komt de 20/30 km er weer bij. We volgen wat wandelpaden, lopen langs een dierenpark en verlaten dan de plaats pas. Het gaat nu het buitengebied in waar we op 6 km de 1ste rust hebben. Er wordt even bijgepraat met Esther, Eddy en Nicol. Ook Ger komt met een wandelmaatje aangelopen.

 

Na rust volgt na zo’n km al de splitsing met de 15 km. Zo’n kleine 2 km verder gaat ook de 20 km eraf. We steken het spoor over en komen in het waterwingebied. Hier hebben we in het verleden ook wel eens gewandeld. Achter ons loopt een groepje bestaande uit 4 vrouwen en 1 man. Mijn god wat konden die kakelen! Ze liepen ruim 100m achter ons en toch kon je woord voor woord horen wat ze zeiden. De splitsing met de 30 km komt inzicht en aangezien het best goed gaat hopen we dat het groepje de 30 km opdraait zodat we het rustig krijgen op de 40 km. Gelukkig klopte onze theorie en gingen zij inderdaad de 30 km op! We volgen een smal pad langs een sloot als Paul terug komt. Hij zag geen pijlen meer en kwam kijken waar hij verkeerd was gegaan. Ik lees op de route dat we het pad 430m moeten volgen. Maar omdat we verschillende hoeken om moesten kon ik wel begrijpen dat Paul aan het twijfelen kwam. Normaal gesproken heeft de olat diverse herhalingspijlen maar hier een keer niet. We komen aan het einde van het pad langs de sloot en zien dan ook weer de pijlen. Paul is gerust en gaat er weer vandoor. We bereiken nu al gauw de 2de wagenrust bij nasibal. Vandaag stond Parcival alleen op de rust want zijn hulp had hem in de steek gelaten. Maar daarom was de rust niet minder goed of gezellig hoor.

 

We gaan verder met het besluit om de café rusten achterwege te laten. Een smal pad langs een sloot om dan een breed gras pad langs de andere kant verder te volgen. Dan weer een klinkerweg en een asfaltweg. De route is zeer afwisselend met dan weer een sloot en even later weer een asfaltweg. Als we door klaphekjes gaan komen we langs de Dommel te lopen. We krijgen nu een stukje bos. Als we het bosje uitkomen bereiken we het 1ste café van vandaag dat in Boxtel ligt. Een café is misschien een groot woord. Bij een activiteitenboerderij is n.l. die rust waar Eddy en Nicol vanaf het terras op ons zwaaien. We lopen door zoals we besloten hadden. We worden onderweg weer ingehaald door Ger met zijn wandelmaatje waar ik dan ook een foto van maak. Het valt ons op dat het hier en daar aardig verhard is. En dat is niet echt olat waardig maar toch is het een leuke route. Bovendien loopt het lekker na het mulle zand van gisteren. Maar ondanks dat; om door te lopen naar de laatste wagenrust die op 35,7 km zit is voor mij te ver, gezien dat we op 16,1 voor het laatst gerust hebben. Als we het spoor overgaan zien we wat bankjes staan en gaan daar even rusten. We nemen een bakkie en verwonderen ons dat we bij de vorige rust best veel wandelaars hebben ingehaald die ons nu weer voorbij komen.

 

Het blijkt dat we niet zover van de café rust af waren. Bij de kerk kijken we even binnen maar verder als de hal komen we niet. Langs een Mariagrot bij een verzorgingshuis en we gaan we het plaatsje uit. Co de Jong komt bij ons lopen en wij vragen of hij nog wat extra heeft gelopen omdat we hem nu zo laat pas zien. Maar nee, Co heeft wat knieproblemen en doet het wat rustiger aan. Er zijn inmiddels mensen achter ons komen lopen. Zij lezen op de routebeschrijving dat we bij een duiker moeten afslaan. Dus wat wordt hierover gezegd; “Daar staat zeker iemand in duikerspak waar we moeten afslaan”. Vanuit de verte wordt op ons geroepen en we zien o.a. Peter van de Ven lopen. De mensen achter ons vertelde dat het gezelschap (3 personen) aan een palm biertje zaten en sterke verhalen vertelden. Verrassend was dat het groepje steeds sneller dichtbij kwam. Erg vreemd want Peter is normaal niet van de snelste. Bij de rust zien we de andere 2 dan ook het zijn Peer en Ellie. We nemen een soep en gaan even bij elkaar zitten. Als zij de soep op hebben gaan ze weer verder. Het is duidelijk dat Peter door Peer en Ellie wordt voortgedreven want binnen korte tijd zijn ze al uit het zicht verdwenen. Wij blijven wat langer zitten want daar ben ik wel aan toe en bovendien moeten we nu nog zo’n dikke 3 km en hebben we nog meer dan een uur de tijd.

 

Een graspad een fietspad en dan weer een asfaltweg en we lopen Sint Oedenrode net niet in. Een bochtje om en dan lopen we de plaats dan toch in. Via een park bereiken we de bebouwde kom en 400m verder ook de finish. Binnen zit een groepje bekenden waaronder ook Frans die is komen kijken en door Ger weer naar huis wordt gebracht. Een kort praatje met de sokkenkerel en dan gaan we op huis aan. Ik ben nu zo moe dat Theo naar huis moet rijden. Thuis gekomen eerst een hapje eten want anders val ik weer zonder eten in mijn bed. Het wordt tijd dat ik weer helemaal de oude wordt! Afwachten en thee drinken zullen we maar zeggen.

 

Zaterdag 23 oktober

Krijtland pad

Maastricht – Epen

 

Omdat vandaag niet veel te beleven valt op wandelgebied en wij ook geen zin hebben om ver te rijden besluiten we om met het Krijtland pad te beginnen. Met de trein naar Maastricht en daar beginnen we rond 8u met ons 1ste deel van het wandelpad. Vanaf  het station gaat het naar de Sint Servaasbrug die net zo’n bekendheid geniet als de plaats zelf. Voor de brug slaan we links af en volgen de maas. Langs de stenenwal en de waterpoort. Dan komen we bij het gouvernement waar we op een hekwerk stuiten. Hier wordt gewerkt en we kunnen dus het wandelpad langs de maas niet volgen. Dan maar aan de voorkant langs. Als we aan de andere zijde de route weer oppikken is de route hier wat veranderd. We volgen een graspad en komen weer op het fietspad uit. Ook nu een kleine wijziging omdat de straatsituatie is veranderd. De markering is goed te volgen wat een pluspunt is. Na 2 km een grindweg te hebben gevolgd komen we in Oost-Maarland. Een stukje door deze plaats maar dan gaat het al snel weer richting de maas. Als we natuurpark Eijsder Beemden ingaan zien we bij een watertje maar liefst 7 witte reigers. Ik heb slechts 1 keer eerder een witte reiger gezien dus 7 tegelijk is echt een feestje! We lopen langs de maas tot aan Eijsden. we gaan niet meteen het dorp in, maar lopen eerst langs de rand en passeren de grens met België. Dan gaat het een stukje door het dorp en als je hier als vreemde komt kunnen wij ons voorstellen dat je het prachtig vind. Tegenover het kasteel gaan we een beukenlaan in wat echt een plaatje is. Aan de andere kant van Eijsden stuiten we opnieuw op werkzaamheden maar daar kun je gelukkig als voetganger doorheen. Het spoor over en de buitenwijk in. We lopen op het volgende gehucht aan en wel Mariadorp. Dwars er door heen en over de A2 heen. Als we afdraaien zien we een beschut bankje waar we onze rust nemen. Want ondanks we door dorpjes komen hebben we nog niet echt een gelegenheid gezien om te rusten. Met de wind van nu moet je ook nog maar een windstil plekje vinden en dat was hier wel.

 

Als we weer aan de wandel zijn komen we een wandelpaal tegen waarop het krijtland pad en het pelgrimspad waren aangegeven. We gaan door het bos en dan komen we weer op een landweg uit. Links van ons, een stuk lager ligt de A2. Onder aan de weg bij een camping gaat het pelgrimspad er weer af en volgen we een smal pad langs de camping. We komen nu in het volgende gehucht genaamd Libeek. We volgen een veldweg en zien Mheer al voor ons liggen. Na zo’n 3 km bereiken we Mheer via een veldweg die we nog nooit eerder hadden bewandeld. Ook in deze plaats zijn weer wegwerkzaamheden dat duidelijk wordt aangegeven door borden. Bij de kerk van Mheer lopen we het kerkhof op om een foto te maken van de kapel van mergel die daar staat. Ook blijkt dat je vanaf hier mooie foto’s kunt maken van het kasteel. Als we om de kerk heen lopen zien we wandelaars die bezig zijn met een route uit te zetten. Waarschijnlijk komt hier morgen de wandeling vanuit Gulpen. We lopen nog het terrein van het kasteel op om een mooi plaatje te schieten van de voorkant. Dan gaan we door de werkzaamheden heen wat te voet gelukkig goed te doen is. We verlaten de plaats weer en gaan richting Noorbeek. Niet over de grote weg maar over veldwegen en wandelpaadjes. We dalen af naar Noorbeek over een bekend paadje. Ik kijk toch maar nog eens op de route want we lopen zo automatisch door maar we gaan goed. We komen in Noorbeek aan dat we heel snel weer verlaten. Bij een speeltuin gaan we opnieuw rusten hier zitten we weer beschut voor de wind die langzaam harder begint aan te trekken.

 

We vervolgen een veldweg met een straatnaam bord dat je alleen in scheve toestand kon lezen. We maken nog wat foto’s van wegkruisen die hier op bijna elke hoek staan. Langs een boomgaard gaat het een beetje omlaag. We komen bij de kapel van Schilberg dat gebouwd is uit dank voor het besparen van de inwoners tijdens WO2. Via wat veldwegen gaat het naar Slenaken die we al een tijdje zien liggen. Helaas begint het nu wat te druppen. We mogen niet klagen het is nog lang droog gebleven. In Slenaken kun je kiezen of je volgt de route en gaat verder met de volgende kaart of je neemt de afkorting naar Gulpen. Wij gaan verder want Epen is ons einddoel vandaag. We hebben nu nog zo’n 7 á 8 km te gaan. Het gaat stiekem omhoog wat niet anders kan omdat Slenaken in een dal ligt. Boven gekomen zien we 2 wandelaars richting bushalte gaan. De bus komt vlak erna voorbij dus zij hebben niet lang hoeven wachten. Wij gaan het bos in en volgen de markeringen. Alleen als we naar verloop van tijd het bos uitkomen zien we er even geen. Maar volgens het boekje gaan we rechtuit en dat doen we ook. We zien wat verder weer markering. Als we in het gehucht Terziet komen gaan we kijken waar we het beste kunnen ophouden. Bij een ANWB paal stoppen we onze route. Vanaf hier is het 1 km naar Epen en bovendien is het makkelijk terug te vinden dan als je midden in het veld moet stoppen. In Epen op de Julianastraat stoppen verschillende lijndiensten. Wij zijn er net als de bus naar Maastricht komt aanrijden. Wij gaan niet vaak met de bus en hebben geen bus- of ov-kaart, en krijgen daarom een dagkaart. Hiermee kunnen we door Zuid Limburg met elke bus mee. Dat gaan we dan ook doen het zou te gek zijn als we opnieuw voor de trein zouden betalen. Nu hoor ik je al denken; ze zijn toch met de trein heen gegaan? Ja dat klopt maar omdat we niet wisten met welke verbinding we terug zouden komen (bus of trein) hadden we enkele reis genomen. Een hele reis en belevenis maar ook eens leuk om zo te reizen